Dialoog

Geweld op school

Ik heb de artikels rond geweld in scholen (Klasse nr. 123) met veel belangstelling gelezen. Wat mij echter is opgevallen, is het zo goed als ontbreken van de vermelding van het aandeel van de ouders, als levend voorbeeld. De manier waarop zij soms met leerkrachten omgaan of in het bijzijn van kinderen over hen praten is vaak niet erg pedagogisch verantwoord. Ook het verkeersgedrag van de ouders laat vaak te wensen over. Wordt hen bijvoorbeeld een opmerking gemaakt over foutparkeren (op zebrapad, voor de schoolpoort), dan kunnen ze vaak een zeer agressief verbaal gedrag vertonen.

Christiaan Roels – ouder – Zwijnaarde

Managers

Telkens weer komt Klasse aandraven met suggesties van guru’s wiens enige bedoeling is ook van onderwijs een wingewest voor «managers» te maken.

In de editie van januari beweert Vlerickvlerk Geert Devos dat de leraar van de toekomst «het leerproces zal begeleiden van een groep leerlingen die leren leren en zorgen dat ze er zich goed bij voelen» en «niet langer zal worden aangesteld om een aantal uren aan kennisoverdracht te doen» «omdat zonder deze zaken modern management in het onderwijs niet mogelijk is». Hiermee wordt de leerkracht beoordeeld op subjectieve criteria: niet op het aantal gsm’s die hij heeft verkocht, maar op het welbehagen van de leerling. Zowaar een glibberig criterium. Bovendien moet onderwijs «leerlinggericht» zijn enkel en alleen ten behoeve van het modern «management». Wat verkeerd is aan kennisoverdracht wordt even in het midden gelaten: kennis is in het bedrijfsleven blijkbaar van ondergeschikt belang, in tegenstelling tot welbehagen, het criterium bij uitstek waarop in het bedrijfsleven wordt geoordeeld. Het aantal uren dat een leerkracht presteert, is waarschijnlijk ook te vast omlijnd.

In de editie van april suggeren de heren Van Hemele en Andries van het Vlaams Economisch Verbond dat «de rest van de samenleving de indruk heeft dat onderwijs steeds meer middelen naar zich toe trekt zonder daar een concreet perspectief op resultaatverbetering tegenover te stellen». De heren Van Hemele en Andries willen hun cijfers blijkbaar absoluut niet kennen en zijn er kennelijk op uit om er zich zo goedkoop mogelijk vanaf te maken. Dat onderwijs sinds jaar en dag wordt gesubsidieerd door leerkrachten die zelf, gedeeltelijk aftrekbare, computers aanschaffen, wordt vergeten. Dat ze hiermee bedrijfwagens helpen financieren is al helemaal niet aan de orde. Zolang de diensten van ondernemende heren als Van Hemele en Andries maar naar waarde worden geschat.

Dat een minister als enige antwoord op een tekort aan leerkrachten een verlenging van de «loopbaan» kan voorstellen en daar een goedkeurend applaus van de bevolking voor kan krijgen, bewijst in welke mate het misprijzen voor onderwijs, en alles wat met publieke diensten heeft te maken, werd en wordt georkestreerd. In andere sectoren worden tekorten op een andere, liberale manier opgelost.

Ruk aan, die «managers» uit de privé-sector: De Post is er ook wel bij gevaren, waarom onderwijs niet? Klasse kan ook bij deze evolutie zeker een voortrekkersrol spelen.

Bruno Rooms – leerkracht – via mail

Intolerantie

Beste Gino, ik las uw lezersbrief over intolerantie in Klasse nr. 120 Het paneel, ‘Achter iedere deur die de wetenschap opent, wacht God’, hangt ook in onze school, en waarschijnlijk in nog vele andere. Zulke folklorepanelen, vermoed ik, vallen pas op als ze verwijderd worden.

In mijn school, EDUGO – campus Glorieux Oostakker, ben ik ongeveer zestien jaar actief als leraar technisch tekenen bij toekomstige lassers en constructeurs. Als ex-Boelarbeider en tekenaar bevalt het me in deze school enorm dat er hier regelmatig op een positieve manier boel kan gemaakt worden.

Ik vind het nog altijd knap van de directie dat ze een goede tien jaar terug de traditionele tweejaarlijkse hoogmis afgevoerd heeft om iets zinvols in de plaats te doen. Wekelijkse mis? Maar jongen toch, in welk klooster komt ge dat nog tegen?

Kijk, nu moet er iets van mijn lever. Je moet, één, uw fundamenteel beeld over ‘vrije’ scholen eens dringend bijspijkeren. Twee, je moet opletten met wat je waarneemt (bijvoorbeeld een speelse krantenfoto) en met wat je denkt daaruit af te leiden (fundamentalisme). Drie, uw lezersbrief is het resultaat van wat het Vlaams Blok constant doet in haar propagandafolders: verwrongen informatie geven, en dan maar hopen dat goed ‘gelovigen’ hun ongenoegen gaan ventileren. Jij bent er goed ingetrapt, Gino.

Weet je wat je moet doen? Kom eens af. Een bezoekske brengen zoals aan een moskee. Ongedwongen, zonder vrees en vooroordelen.

Firmin De Beleyr – leerkracht – Oostakker

Griekse kleuters

Toen ik het kadertje onder het artikel «De juf van Kaparellion» las, viel ik bijna van mijn stoel. Daar las ik dat de gemiddelde Griekse kleuterklas bijna 16 leerlingen telt. Ik kan me voorstellen dat je dan als ontspannen, gemotiveerde leerkracht heel wat kan bereiken met de kinderen. Maar toen ik tussen haakjes las dat de gemiddelde kleuterklas in Vlaanderen «slechts» 18 kleuters telt, schrok ik toch even. Wie kan mij eens komen uitleggen hoe het dan komt dat ik al tien jaar in een derde kleuterklas sta met een gemiddeld aantal tussen 27 en 30 kleuters? Dat wil zeggen dat er ook leerkrachten zijn die evenveel betaald worden om te werken met een derde van mijn klas? Hoe komen jullie in godsnaam aan een gemiddelde van 18 kleuters? Worden alle leerkrachten die halftijds werken omdat ze de druk van de grote klassen niet meer aankunnen toch voltijds meegerekend? Kijken jullie naar de toestand in september en wordt er «vergeten» dat er amper vier maanden later al 20 kleuters bijgekomen zijn zonder dat er een leerkracht bijkomt?

Conny Viaene – leerkracht – Lauwe

Het zogeheten «gemiddelde» is hier de leerling-leerkracht-ratio. Deze ratio geeft aan per hoeveel leerlingen een onderwijzend personeelslid wordt bezoldigd. Deze indicator omvat evenwel niet de gemiddelde klasgrootte. Alle onderwijzend personeel dat door het departement wordt betaald (ook langdurig zieken, gedetacheerden enz.) wordt in rekening gebracht. Maar dat geldt ook voor de cijfers uit het buitenland.

Chez nous

Ik heb 24 jaar les gegeven in het lager onderwijs. Na een burn-out nam ik loopbaanonderbreking. Ik geef nu als vrijwilligster Nederlands aan volwassen anderstaligen, overwegend vluchtelingen. Deze mensen leren mij meer van het leven genieten. Terwijl ik hen onze taal probeer te leren, leren zij mij genieten van het leven. Zij blijven zich verwonderen over ons Vlaanderenland: de enorme keuze aan verbruiksgoederen, de correcte dienstverlening, de veiligheid van het individu, de mogelijkheden en kansen tot ontplooiing, het sociale zekerheidssysteem. Ik vond dat alles al lang evident, maar hun verwondering werkt aanstekelijk.

Een jonge Afrikaan vertelde mij: «Chez nous en Afrique hebben wij veel problemen. Het onderwijs is niet orde, economisch gaat het niet goed, medische hulp is onbetaalbaar. We vragen ons af wat we morgen zullen eten? Is er eten morgen? Hier, in België, zijn er geen problemen. Chez-nous en Afrique, de mensen lachen. Hier lijkt iedereen triestig.» Onbegrijpend vroeg hij mij: «Waarom???»

Ik zou het echt niet weten

Dianne Nuyts – vrijwillig lesgever – Zwijndrecht

Strafstudie (1)

Graag zou ik willen reageren op de lezersbrief van een moeder die zich afvroeg wat de opvoedkundige taak was van karweitjes opknappen tijdens de strafstudie. Wel, ik heb het persoonlijk wel al enkele keren meegemaakt om de zaterdagmorgen naar school te moeten komen en persoonlijk vind ik karweitjes opknappen toch niet zo’n slecht idee. Wij moeten namelijk 3 uur lang de bijbel of een of ander Nederlands boek uit het jaar stilletjes gewoon overschrijven. Ik zou dus maar wat graag gewoon karweitjes opknappen, dan heb je toch nog het gevoel dat je iets nuttigs doet, want dat doen wij met z’n allen de zaterdagmorgen allerminst. Dit heeft volgens mij alleen maar nadelen. Meer papierverspilling en tijdverlies voor de leerkracht die toezicht houdt (en geef toe, ook een beetje voor ons).

Leerling – Brugge – via mail

Strafstudie (2)

Als leerkracht en als vader stel ik mij vragen bij de waarden van mevr. Vanbets. Het is natuurlijk moeilijk te beoordelen over welke opvoedkundige taken en welke omstandigheden het ging, maar deze mevrouw stelt het vrij algemeen en principieel. Mij lijkt het pedagogisch prima verantwoord dat de strafstudie aangepast is aan de overtreding en misschien is het zelfs goed dat de traditionele schrijfstraffen afgebouwd worden. Zo’n remediërings-oefening proberen gelijk stellen aan kinderarbeid is een aanfluiting van de gevallen waar het echt om kinderarbeid gaat! Misschien kan studeren ook als kinderarbeid beschouwd worden… Als er geen papiertjes op de grond gegooid worden, moeten er ook geen opgeraapt worden… Waar gaat deze maatschappij naartoe met dergelijke ouders? Zijn de kinderen verzekerd als ze het schoolreglement overtreden? Is mevr. Vanbets verzekerd tegen verwende/bedorven/verdorven kinderen?

W. Van Der Spiegel – leerkracht – Aalst

U zoekt informatie. Waar kan u terecht?

· De Infolijn van het departement Onderwijs is het eerste aanspreekpunt voor leerkrachten, ouders, leerlingen en studenten met vragen of problemen rond onderwijs: bel het GRATIS NUMMER 0800 30203 (alle werkdagen van 9 tot 12.30 u. en van 13.15 tot 17 u.). U kan ook faxen naar 02 553 96 55 of surfen naar www.ond.vlaanderen.be/infolijn. Daar vindt u het antwoord op een aantal veel gestelde vragen. Vanuit deze website kan u ook een e-mail sturen naar de Infolijn.

· Op edulex.vlaanderen.be vindt u alle (recente) informatie over omzendbrieven en wetgeving.

· Voor vragen over uw persoonlijk dossier (b.v. over uw wedde) stapt u eerst het best naar het secretariaat van uw eigen school. Eventueel zal de school contact opnemen met uw werkstation. U kan ook zelf bellen via het centrale nummer tel. 02 553 86 11.

· U vindt alle diensten op één adres: departement Onderwijs – Koning Albert II-laan 15 – 1210 Brussel – tel. 02 553 86 11 (algemeen nummer).

· 0800 30 201 is het nummer van de Vlaamse Infolijn. U kan op dit gratis nummer terecht, iedere werkdag van 9 tot 19 u., voor informatie en publicaties.

Racisme

Graag wilde ik reageren op de brief van Rob Verreycken (Klasse nr. 122). Ik denk dat de vraag over «de kloof tussen arm en rijk» zeer terecht mag gesteld worden naar aanleiding van de aanslagen van 11 september 2001. Wie zijn hier langs alle kanten de slachtoffers? Bij de aanslagen zelf: de duizenden gewone mensen die aan het werk waren in de WTC-torens. Bij de reacties: de gewone Afghaanse bevolking die het onder de Taliban (overigens mee aan de macht geholpen door de VS) al niet rooskleurig had, en nu nog eens de bomdardementen daar bovenop krijgt. In de VS zelf: de gewone burgers die een reeks van repressieve maatregelen te slikken krijgen, die o.a. toelaten mensen dagenlang zonder enige vorm van proces op te sluiten, volledig afgezonderd van de buitenwereld waarbij ze zelfs geen advocaat mogen raadplegen, en die nog maar eens meer geld naar bewapening zien gaan in plaats van naar gezondheidszorg of onderwijs.

De rijken en verantwoordelijken blijven langs alle kanten buiten schot! Ik denk dat we in de scholen beter eens uitnodigen tot nadenken over dit alles, in plaats van de migranten scheef te bekijken voor iets waar ze niet verantwoordelijk voor zijn.

Leerkracht – naam en adres bekend

Doorlichting

Begin januari kreeg onze school doorlichting. «Je moet zeker niet verwachten dat men u persoonlijk gaat beoordelen», las ik in een gepubliceerd verslag over de doorlichting. Onze directeur beaamde dit eveneens. Ja, amehoela! Dat dacht je maar! Ik had dan toch maar pech en waarschijnlijk een inspecteur die met het verkeerde been uit bed was gestapt.

Na twee uur les volgen mocht ik mee voor een gesprek. Een gesprek! De guillotine zal je bedoelen. Op twee minuten tijd werd daar maar eventjes mijn 23-jarige inzet de grond ingeboord. Tsjak! Mijn benen werden onder me uitgemaaid door zijn niets ontziende oordeel. En ik vroeg me wanhopig af of ik nog wel goed genoeg zou zijn om in de plaatselijke supermarkt de rekken te gaan vullen (iets wat ook al heel moeilijk zou zijn met die weggemaaide benen van me). Ik kan je verzekeren dat mijn idealisme, dat ik tot die bewuste dag nog altijd had, nu wel een flinke deuk kreeg.

Enfin, voor mij was het een zeer negatieve ervaring, zo eentje waarvan ik er geen twee op een jaar moet meemaken, want dan stop ik ermee en ga ik inderdaad die rekken vullen. Ik vind dat niemand die met een open hart voor kinderen staat, op die manier kan behandeld worden. Zeker niet in het onderwijs, waar verandering, vernieuwing enz. dagelijkse kost zijn. Ideeën worden er genoeg gespuid, handboeken nog meer Maar ik wacht nog altijd op een bureaucratisch type (geen veldwerker als ik dus) die al die mooie theorieën ook eens waarmaakt in een klas van 25 leerlingen of meer voor een periode van een schooljaar. Want op papier is alles vlug geregeld, nietwaar?

Leerkracht – naam en adres bekend

Lerarentekort

Ik meen dat het tekort van de leerkrachten niet enkel te wijten is aan het gebrek aan gemotiveerde kandidaten, maar veel te maken heeft met ingewikkelde reglementeringen en de voorkeur van inrichtende machten voor bepaalde kandidaten. Hiermede zou ik een oproep willen doen om eens een objectieve enquête te houden via Klasse om na te gaan of er veel kandidaat-leerkrachten zijn die zich in dezelfde situatie bevinden als ik. Misschien kan er dan zo een oplossing gevonden worden om gediplomeerde mensen terug in het onderwijs te krijgen.

Ik ben afgestudeerd als regent lichamelijke opvoeding en ben destijds als O.H.P. in het hoger onderwijs gestapt wegens: geen kans op tewerkstelling als regent L.O. Naast mijn O.H.P. opdracht in het onderwijs ben ik reeds jaren actief als trainer in de handbalsport (concreet 10 à 12 uren training per week). Ik neem aan dat ook ik mij op «de nodige stielkennis» kan beroepen. Naast dit gegeven heb ik in mijn huidige functie ervaring opgedaan als ombudsman, nijverheidshelper (EHBO), adjunct-preventieadviseur, docent Vlaamse Trainerschool enz. Ik heb mij laten inschrijven als «werkende werkzoekende» bij de VDAB en heb overal waar mogelijk gesolliciteerd met vermelding dat ik mits de nodige begeleiding ook andere vakken dan L.O. wilde geven indien men geen specifieke vakleerkracht kon vinden. Maar geen enkele school durfde het risico te nemen mij een betrekking te geven.

François Willemssens – leerkracht – Kapellen

Pilletjes

Ik werk als leerkracht in het gewone basisonderwijs met een groep van 25 kinderen waaronder een ADHD-kind dat de helft van mijn aandacht vraagt. Al eens berekend hoeveel procent er overblijft voor de rest van de klas? Voor dat kind dat door haar stiefvader mishandeld wordt, voor dat kind wiens vader al een jaar in de psychiatrie verblijft, voor dat kind dat weer een nieuw stiefzusje heeft (nu met dezelfde voornaam als de hare), voor die twee jongens die ongelooflijk opkijken naar hun pa, maar hem maar eens om de veertien dagen zien, voor die enkele «gemakkelijke» kinderen die zich opsluiten in zichzelf en voor dat kleine groepje gelukkige, onbezorgde kinderen. Heel wat kinderen lijken o zo verwend, maar zijn o zo verwaarloosd. Wat in type 3 terecht kan, is gewoon het topje van de ijsberg. Met verwondering las ik dat de energie van de 22-jarige Veerle na een half uur volledig op is. Er ook al eens aan gedacht dat wij ons ‘s avonds nog eens worstelen door een berg verbeterwerk, voorbereidingen, evaluaties en observaties? Dat onze energie pas tijdens de vakantie op «mag» zijn? Waar blijft ons paramedisch personeel? Onze psycholoog, logopedist, psychomotorisch therapeut? Voortaan prijken op mijn lessenaar naast de pilletjes van mijn kinderen mijn eigen pilletjes. Misschien krijg ik van onze minister wel eens een stel batterijen cadeau, liefst van het goede merk.

Leerkracht – naam en adres bekend

Fietshelmen

Ik ben een fietster in hart en nieren en rijd reeds jaren met de fietshelm ondanks het hoongelach van jongeren. Ik ben trouwens honderd procent gemotiveerd na een zware val van mijn echtgenoot die een schedelbarst opgelopen had en die er gelukkig niets aan overgehouden heeft. Had hij een helm gedragen dan had hij geen hersenletsel gehad. Enkele jaren geleden ondernamen wij een wereldfietsreis gedurende 9 maanden. Zowel in Australië, Nieuw-Zeeland als Amerika was iedereen verplicht een helm te dragen. Waarom kan dit ook niet bij ons? Maar al te graag wil ik mijn medewerking verlenen aan deze actie. Kan ik op één of andere manier mij ook zo’n coole helm aanschaffen of aanvragen als leerkracht zodat de leerlingen die link naar de «voorbeeldvolwassenen» kunnen leggen door met dezelfde helm te fietsen?

Magda Bekaert – leerkracht – via mail

De eerste fietshelmen gaan nu naar de leerlingen van het vijfde leerjaar. Maar hoe meer volwassenen ook een fietshelm dragen, hoe beter uiteraard. De actie lóópt.

Inclusief onderwijs

Ik begrijp de minister niet dat ze van het gewoon lager onderwijs verwacht dat we type 1 en type 8 opvangen in onze klas. Al jaren werk ik met contract-, hoeken- en projectwerk. Ik ben dus een leerkracht die volgens de laatste vernieuwingen werkt. Als de minister nu verwacht dat ik in een klas van 25 leerlingen differentieer naar type 1, type 8 en zelfs type 3, dan kunnen ze me naar het psychiatrisch ziekenhuis brengen. In een gewone klas zitten – in onze school – reeds alle type 8-kinderen. Daar heb ik mijn handen al mee vol. Dan zijn er ook nog de zeer slimme leerlingen, die moet je ook blijven uitdagen. Ik zal geen etiketten plakken, maar elke leerkracht weet dat een hyperkinetisch kind al veel moeilijkheden in een klas teweeg brengt, en dan zwijg ik nog van andere probleemkinderen. Als de minister nu zorgt dat er maar een tiental kinderen in één klas zitten en daarbij de eindtermen van niveau dalen en verminderen in aantal, dan wil ik wel meedoen aan dat «inclusief onderwijs».

Hilde Deben – leerkracht – Stokkem

Homo

Ik heb in mijn stage het onderwerp aangekaart (dit terwijl de leerkrachten en directie geen weet hebben van mijn anders-zijn) en ben verdomd blij dat ik hier met de leerlingen op een volwassen manier kunnen over praten heb. Ik heb wel de directie gevraagd of ik het hier mocht over hebben en dit was geen probleem, het probleem bestaat namelijk in de maatschappij. Voor mij betekende dit een grote stap vooruit. Kan het dat de hogeschool een thema voorbereidt over «Omgaan met verschillen» en hierbij enkel de deelthema’s «kansarmoede, vreemde culturen en gehandicapten» als grote verschillen ziet. En homoseksualiteit? Ik leer hieruit dat je als leerkracht zelf toch ook wel iets te zeggen hebt. Mensen, durf erover praten… enkel zo wordt het misschien ooit aanvaard. Ook Klasse heeft reeds prachtig werk geleverd. Bedankt hiervoor!

Leerkracht – naam en adres bekend

/123/4 Breken met geweld + kvl/123/6 Hard aanpakken?

kvl/120/43 Intolerantie

kvl/124/42 Collega’s – De juf van Kaparellion

kvl/124/47 Strafstudie

kvl/124/47 Strafstudie

kvl/122/43-10 Racisme (2)

kvl/121/34 Buitengewoon onderwijs – Gestoord of gekwetst?