Dialoog

Leraar van het jaar

Elk jaar erger ik me aan die verkiezingen van beste leraar of lerares. Ik sta al 33 jaar in het onderwijs en vind het zeer discriminerend er maar één uit te pikken. Iedereen is waardevol en uniek op zijn manier. Wij, zeven kleuteronderwijzers, vullen elkaar perfect aan en zijn een fantastisch team! Ik draag alle kleuteronderwijzers voor!

Rita Crombez

Met de ‘Leraar van het jaar’ wil Klasse precies alle leraren in de bloemetjes zetten en aandacht vragen voor het fantastische werk dat al die leraren dag in dag uit verrichten. Dat wordt tijdens de voorbereiding, tijdens de show en in de pers ook duidelijk gezegd. Het is uit drukkelijk niet ‘de beste leraar of lerares’, maar de ‘Leraar van het jaar’.

Je kunt dat natuurlijk ook doen zonder de symbolische leraar van het jaar, door bijvoorbeeld een persbericht rond te sturen met als titel ‘Klasse feliciteert alle leraren’. Maar daar zal geen enkel medium op een opvallende manier over berichten: de tv heeft geen beelden, de radio heeft geen klankopname, de krant heeft geen foto’s. Door aan de felicitatie een show en een gezicht te koppelen krijgt het bericht ‘Alle leraren verrichten prachtig werk’ plots alle aandacht. Dat is de boodschap die wij brengen. En dat is ook de boodschap die jij brengt door te zeggen: ‘Ik draag alle kleuterjuffen voor’.

Als de pers straks over de ‘Leraar van het jaar’ bericht, dan gaat het eigenlijk (onder andere) over ons allemaal.

Sjapo – chapeau?

Onder ‘Sjapo’ versta ik: chapeau, goed gedaan, mooi initiatief. Die klasouders zijn blijkbaar een complimentje waard, want ze verschijnen ook in deze rubriek. Maar ouders verschijnen tegenwoordig om de haverklap op school en denken dat ze zich overal mee moeten moeien. Directie, ministerie van Onderwijs en tijdschriften als Klasse werken dergelijke toestanden in de hand. Oudercomités, klasouders, leesmoeders, dat is tegenwoordig het onderwijs. Je kunt geen bladzijde omslaan, geen personeelsvergadering bijwonen, geen bijscholing volgen of je krijgt het woord ‘ouders’ duizend keer op je bord.

Daarom deze oproep: Beste ouders, geef thuis je kinderen de best mogelijke opvoeding en waarden mee, dan zal je ook niet op school moeten komen vanwege problemen.

Enig begrip voor de alsmaar moeilijker wordende positie van elke lesgever ware verder ook gewenst.

Tony De Bel

Eerlijk verdeeld?

In mijn klas zit een kleuter die de ene helft van de week bij ons school loopt en de andere helft van de week naar een andere school gaat. Dit is geen kleuter van gescheiden ouders! Op 1 februari vorig jaar telde die kleuter in de andere school mee. Wij vonden het dan ook een eerlijk voorstel om hem beurtelings te laten meetellen. Ook de ouders zagen het zitten om hun kleuter op 1 februari om beurten naar een van de twee scholen te sturen. Maar wij konden dit jaar op weinig (om niet te zeggen geen) medewerking rekenen van de andere school. Toen we belden om te zeggen dat de kleuter op teldatum bij ons aanwezig zou zijn, wimpelden ze ons voorstel af met het flauwe excuus dat de plaatsvervangende directeur geen beslissing wou nemen. Dus zagen ook de ouders het niet zitten om hun kleuter op de teldatum naar onze school te sturen. Het ziet er dus erg naar uit dat wij elk jaar opnieuw een ambtuur en de subsidie voor deze kleuter aan onze neus voorbij zien gaan. Mooi voorbeeld voor onze kinderen hoe je een probleem níet moet oplossen!

Naam en adres gekend bij de redactie

Los van de pedagogische kanttekeningen (telkens wisselen van omgeving, vriendjes, afspraken, methodes …), laat de onderwijsregelgeving niet toe dat kinderen in meerdere scholen tegelijk ingeschreven zijn. De overheid geeft middelen (werkingsbudget en personeelsomkadering) aan scholen op basis van het aantal ingeschreven leerlingen. Het kan uiteraard niet de bedoeling zijn dat hetzelfde kind in verschillende scholen middelen genereert. Enkel ‘regelmatige leerlingen’, die voldoen aan de toelatingsvoorwaarden en in één school ingeschreven zijn, tellen (in principe op 1 februari) mee.

In uitzonderlijke gevallen – meestal bij een echtscheiding – gebeurt het dat ouders het niet eens raken over de schoolkeuze, of dat ze, omdat ze niet in dezelfde regio wonen en co-ouderschap hebben, kiezen voor alternerend schoollopen. Scholen die met die situatie geconfronteerd worden, proberen daar een mouw aan te passen door een alternerende inschrijving, zodat het kind toch ergens meetelt. De overheid promoot die ‘oplossing’ niet. Evenmin komt ze in dit soort situaties tussenbeide om één van beide scholen tot de orde te roepen. Bij discussie over het aantal ingeschreven leerlingen op de teldatum, gaat de verificateur wel na waar het kind meetelt.

(antwoord geformuleerd in samenwerking met de afdeling Instel lingen en Leerlingen bo en dko)

Late roeping

Het beroepsonderwijs is voor mij een ‘nieuwe roeping’. Ik ben maatschappelijk assistent, maar ben jarenlang thuisgebleven voor onze vier kinderen. Ik was actief in verenigingsleven en vrijwilligerswerk. Enkele jaren geleden heb ik een GPBopleiding gevolgd. Ik ben vijftig en sta nu drie jaar voor de klas in het beroepsonderwijs. Maar als je op latere leeftijd in het onderwijs stapt, kun je bij een theorievak of zonder de juiste beroepservaring geen anciënniteit inbrengen. Dus start je met een beginnerswedde, gelijk aan die van een pas afgestudeerde zonder ervaring. Zeker in het beroepsonderwijs zijn je verworven (levens)ervaringen nochtans het allerbelangrijkste. Sleutelcompetenties die we bij onze leerlingen willen zien, worden niet gevalideerd bij de later intredende leraren. De o zo nodige ‘body’ die je als beginnende leraar misschien nog niet hebt, wordt niet echt gewaardeerd bij deze ‘latere roepingen’. Is het niet mogelijk om een aantal jaren toe te kennen op basis van bijvoorbeeld inzet in gemeente, school van de kinderen en verenigingen? Want ook vrijwilligers worden een schaars goed. Bovendien kiezen deze leraren bewust voor het onderwijs, brengen frisse ideeën en een hoop energie mee en hebben nog geen last van burn-outverschijnselen. Kortom: heel gedreven collega’s. Maar een aantal potentiële leraren kiezen nu niet voor het onderwijs omdat ze te veel moeten inleveren op hun huidige loon. Jammer.

Godelieve Verschueren

Geschokt vertrouwen (1)

Zelden een zo diepmenselijk en mooi stukje gelezen als het editoriaal in Klasse over de moord in Halen. Je zou er bijna de gruwel bij vergeten waarover deze column gaat. Ondanks de droefenis en de pijn die dat gebeuren heeft teweeggebracht is er toch wel een lichtpunt waar we ons aan kunnen optrekken. Menselijkheid en samenhorigheid zoals beschreven in deze school wint het op lange termijn steeds van de vreselijke gebeurtenissen. Ook de foto op de volgende pagina spreekt boekdelen. Klasse heeft zijn naam niet gestolen.

Lode Weyn

Geschokt vertrouwen (2)

Ik las vandaag het voorwoord in Klasse. Ik spreek als huisarts en voorzitter van het Rode Kruis in de regio van deze moordzaak. Er is maar één woord voor: klasse! Blijf ons inspireren, dan proberen we een olievlekfenomeen van positief denken te creëren.

Carl Steylaerts