Meer participatie dankzij Facebook

‘Studenten richten Facebookgroep op tegen het beleid van hun hogeschool.’ De sociale netwerksites hebben de drempel verlaagd om klachten te ventileren. En die berichten zijn meestal niet anoniem. Bij Facebookgroepen zie je van alle betrokken consumenten naam en foto. Jongeren zien hun relatie met de school als een zakelijke overeenkomst. Zij (of hun ouders) betalen voor een service en als die niet is zoals hun beloofd werd, dan klagen ze. Het gaat niet enkel over jongeren die de deliberatie aanvechten. Nee, het gaat over klachten over infrastructuur, over de kwaliteit van lessen, zelfs over visie op onderwijs. Aspecten die bijdragen tot een optimale leeromgeving. Wie beweert daar nog dat hedendaagse jongeren zich niet meer verantwoordelijk voelen voor de kwaliteit van hun eigen leren?

Niet alle klachten zijn gegrond, maar even vaak zijn ze dat wel, al zijn ze ongenuanceerd verwoord. Hoe kunnen scholen hiermee omgaan? Repressie, negeren of dialoog zijn drie mogelijke aanpakken. Bij repressie zet je studenten die een dergelijke groep oprichten onder druk om de pagina op het net af te sluiten. In een enkel geval is dit een goede oplossing, om studenten tegen zichzelf te beschermen. Toekomstige werkgevers googelen immers sollicitanten. Meestal werkt deze aanpak echter contraproductief. Het ongenoegen is niet weg, integendeel. Bovendien verdwijnt op het internet nooit iets echt.

Negeren is evenmin een optie. De informatie blijft makkelijk te vinden zonder wederwoord en het ongenoegen blijft sluimeren. De moeilijkste, maar beste weg is open communicatie. Ga de discussie aan met je ‘klanten’ en probeer zo de situatie te duiden. Betrek niet enkel de studentenvertegenwoordigers, maar alle studenten bij bijvoorbeeld belangrijke wijzigingen in de onderwijsorganisatie. Vraag studenten om niet alleen op het einde, maar van bij de start mee te denken. Dat leidt tot mede-eigenaarschap. Door social media in te zetten voor dit proces, bereik je snel alle studenten. Die aanpak leidt doorgaans tot betere en meer gedragen oplossingen.

In het buitenland berichten studenten over hun leven op de campus. Universiteiten gebruiken die aanpak actief in hun promotiecampagnes. Ze stellen immers vast dat als ze de ‘student-bloggers’ geen censuur opleggen, de commentaren meestal constructief-kritisch en daardoor geloofwaardig zijn.

Pedro De Bruyckere (pedagoog) en Bert Smits (sociaal pedagoog) schreven samen het boek ‘Is het nu generatie X, Y of Einstein’.