Gek genoeg: kansrijke ouders hoef je niet te overtuigen van de kwaliteit van concentratiescholen. Ze zijn enthousiast over de diversiteit in de klas en het gebruik van nieuwe lesmethoden. Wat houdt hen dan tegen? Ze kennen geen andere ouders met kinderen in die school, dus er is niemand om ervaringen mee uit te wisselen. Het project ‘School in zicht’ verlaagt de drempel door ouders samen te brengen. Dat werkt wonderwel.

Hoewel overtuigd van de kwaliteit vinden kansrijke ouders hun weg niet naar een concentratieschool in hun buurt. ‘School in zicht’ ziet vijf redenen:

1. Geen voorgangers
Kansrijke ouders kennen geen ouders met kinderen in de buurtscholen. Spontaan informatie krijgen over scholen – zo belangrijk bij elke eerste schoolkeuze – is er dus niet bij. Niemand vertelt ze eigen ervaringen met de buurtschool.

2. De leraren in concentratiescholen wonen zelf niet in de buurt Leraren behoren vaak zelf tot een netwerk van jonge tweeverdienergezinnen. Als een juf of meester informeel over de eigen school spreekt, dan luisteren ouders die op zoek zijn naar een school. Concentratiescholen missen die contactmogelijkheid. Vaak woont helemaal niemand van het schoolteam in de buurt.

3. Ouders zoeken ook een netwerk voor zichzelf
In gemengde of witte scholen bruist een netwerk van tweeverdienergezinnen. Ouders uit dezelfde generatie, met gelijkaardige interesses en zorgen. Ouders, die ook een netwerk willen met verjaardagsfeestjes, klasgenootjes die komen spelen of logeren … Dat uitnodigende en makkelijke netwerk ontbreekt als je als enige autochtone of kansrijke ouder aan de schoolpoort staat.

4. Concentratiescholen organiseerden zich de voorbije jaren op maat van eenverdienergezinnen
Eenverdienergezinnen zijn de norm in concentratiescholen. Dus vinden oudercontacten en schoolfeesten nogal eens plaats tijdens de schooluren. Sommige scholen nodigen enkel moeders uit om deel te nemen aan activiteiten. Andere concentratiescholen bouwen hun voor- en nabewaking af, bij gebrek aan vraag. Onbewust bouwen de scholen daardoor drempels in voor kansrijke ouders.

5. Jonge gezinnen hebben geen familiaal vangnet
Veel kansrijke gezinnen in de stad hebben geen ouders of grootouders in de buurt om bijvoorbeeld de kinderen van school te halen. Dan worden de schoolvoorzieningen zoals naschoolse opvang en een middagdutje voor kleuters, extra belangrijk.

‘School in zicht’ verlaagt de drempel door ouders samen te brengen: op infoavonden of tijdens en na schoolbezoeken. Dan merken ouders dat ze niet de enigen zijn die een buurtschool overwegen. Ze hoeven de stap naar een concentratieschool niet alleen te zetten.
Dat werkt. In twee jaar tijd vonden honderd kinderen in Antwerpen vlakbij huis een school. Acht scholen zetten de stap naar een gemengde populatie. Ook zij kregen begeleiding van ‘School in zicht’.

Lees meer over het project ‘School in zicht’ in het boek: ‘Tien lessen uit drie jaar werken aan desegregatie in het onderwijs’.
Lees ook: ‘Kiest Antwerpen voor concentratiescholen?’ (Blog – Vrije tribune – 11/03/2010)

Schrijf een reactie op dit artikel