Patricia: «Het is begonnen toen ik zes was.»Haar verhaal is zo oud als de zee. Maar Patricia vertelt het nog maar pas. «Als ik als kind naar de kermis wou, moest ik dat eerst met mijn lichaam verdienen», zegt ze. «Voor wat hoorde wat.» Patricia Wimme (35) is tussen haar zevende en vijftiende door haar vader verkracht en misbruikt. De zee is nu ver. Het strand eindeloos bloot. Enkele meeuwen draaien op de kermis van droge winterlucht. Patricia wandelt meeJe vader mishandelde je? Hoe deed hij dat?
Patricia: «Het ging niet zo goed tussen mijn moeder en mijn vader. Ze werkten beiden in de horeca en vader dronk veel. Bijna dagelijks deelde mijn vader klappen uit. Niet zelden kregen mijn moeder en ik er zo van langs en waren we zodanig toegetakeld dat we ons niet durfden laten zien. Op school vertelde ik telkens smoesjes: ik was gevallen, of ik kreeg per ongeluk iets van bovenop de kast op mijn gezicht Toen ik 6 jaar was is hij mij spelenderwijs gaan misbruiken. Het begon bij knuffelen en kittelen en dan spelletjes. Hij praatte me aan dat de spelletjes gewoon waren. 'Mijn dochter is mijn god', zei hij. 'Ik bescherm je'».

Wat dacht en voelde je als kind toen dat gebeurde?
Patricia: «Eerst was ik blij met de aandacht van mijn vader. Je denkt dat hij van je houdt. Pas veel later, als je vriendinnen vertellen over hun eerste liefje, begin je te begrijpen dat je niet tongzoent met je vader. Als je dan duidelijk maakt dat je bepaalde handelingen niet leuk vindt, komt er steeds meer geweld en dreiging aan te pas. Als tiener verkrachtte vader mij verschillende keren per week. Op school wisten de leerkrachten niet hoe ze mij moesten aanpakken. Bij het minste werd ik agressief, zowel tegen jongens als meisjes en ook tegen de leerkrachten. Ik ging naar school om mijn zorgen te vergeten. Ik durfde niets zeggen. Ik weet nog toen hij mij en mijn moeder dreigde te vermoorden met een samoeraizwaard. Ik kon niet verroeren van de angst en plaste in mijn broek. Jaren lang beleefde ik deze hel opnieuw terwijl ik sliep, in mijn nachtmerries.»

Je vader zorgde ervoor dat je zeker niets ging vertellen. Wist niemand het?
Patricia: «Vader was een sluwe vos, een man met twee gezichten. Zelfs mijn moeder wist van niets. Jaren heeft vader mij bedreigd. Als ik wat zou vertellen zou hij mijn moeder en mij iets 'aandoen'. Hij zwaaide met zijn keukenmessen of zijn samoeraizwaard dat hij speciaal had laten slijpen. Hij toonde de scherpte met een blad papier, met de boodschap: 'Verplicht me niet dit te gebruiken!'. Jarenlang viel ik 's avonds wenend in slaap.»

Had je op school geen vriendinnen of een leerkracht waar je alles in vertrouwen kon aan vertellen?
Patricia: «Niemand heeft ooit iets geweten, ook mijn beste vriendin niet. Ik durfde het gewoon aan niemand vertellen. Ik heb nu en dan wel signalen uitgezonden, maar niemand kon ze begrijpen. Mijn kinderen gaan nu naar de school waar ik toen zat. Ik zie dat er veel veranderd is. Als ik toen zo'n school had gehad, zou ik misschien de stap wel hebben gezet.»

Toen je vijftien was stopte de mishandeling. Waarom?

Patricia: «Mijn moeder is toen bij hem weggegaan en hij is gaan samenwonen met een andere vrouw. Eerst moest ik bij hem wonen, dat wilde hij. Maar kort nadien liep ik weg naar mijn moeder. Hij heeft nadien bij die vrouw haar beide dochters misbruikt.»

Hoe is het achteraf uitgekomen dat je vader jou (en je stiefzussen) misbruikte?
Patricia: «Dat is nu bijna vijf jaar geleden. Ik was intussen 8 jaar met William getrouwd en had twee kinderen. Mijn stiefmoeder had een dagboek gevonden van mijn jongste stiefzus. Op een avond kwam ze met beide dochters naar mij. Ik had altijd gedacht dat ik de enige was die misbruikt was. Toen heb ik voor het eerst mijn verhaal verteld. We hebben die avond veel geweend. 25 jaar lang heeft mijn vader zijn gang kunnen gaan zonder dat iemand het merkte. Had ik maar vroeger mijn verhaal verteld, dacht ik, dan hadden mijn stiefzussen dit niet moeten meemaken. Maar er was ook opluchting. Het was ook de eerste keer dat mijn man het verhaal hoorde. We zijn naar de politie gestapt. Vader wou eerst niets bekennen, nadien slechts met mondjesmaat. Uiteindelijk viel hij door de mand.»

Waar zit je vader nu?
Patricia: «Hij kreeg een gevangenisstraf van vijf jaar, waarvan twee met uitstel. Dus moest hij drie jaar in de gevangenis. Hij loopt nu weer vrij rond, na iets meer dan één jaar gevangenis. Daar word ik zo boos van. De wet is te soepel, de straffen te licht. Het is niet eerlijk, onze straf is levenslang.»

Heb je het verhaal ook aan je kinderen verteld?
Patricia: «Ik moest wel natuurlijk. 'Waarom gaan we niet meer naar Opa Pannenkoek?', vroeg mijn zoontje. 'Omdat hij mama heeft pijn gedaan, erg heeft gekwetst', was mijn antwoord. Mijn dochter is twaalf. Ik kan daar met haar over praten. Mijn zoon begrijpt het wel. Ik heb met hen een open relatie. Ik verzwijg niets, we bespreken hier alle problemen.»

Hoe heb je dat allemaal verwerkt? Hoe komt het dat je daar nu over kan praten?

Patricia: «Ik heb heel veel steun gehad van William, zonder hem zou ik nu niet zo ver geraakt zijn. Ook slachtofferhulp heeft me goed geholpen. Enkele jaren geleden hebben William en ik beslist om samen andere slachtoffers van incest te helpen met onze vzw Kinderkreet. Praten heeft een enorm helende werking. Ik heb nog slechte momenten, maar het is leefbaar geworden en ik heb van het leven leren genieten. Een reportage over kindermisbruik kan me nog steeds diep treffen. Ik voel dan de pijn van de kinderen. Ik walg ook van machogedrag.»

Het is warm en gezellig, later bij Patricia thuis. In de gang hangt een foto van toen ze kind was. «Mijn ouders namen nooit foto's van mij. Af en toe liet ik een foto nemen door een fotograaf op de zeedijk. Soms kon ik er eentje kopen». Patricia is zeven jaar op de foto. «Kan jij je voorstellen dat het toen al begonnen was?», vraagt ze.

Klasse voor Ouders 75, februari 2004, p. 6-7