«Toon me je hand en ik zal zeggen wat voor leraar je bent.» Robin Lown, die zelf 23 jaar voor de klas stond, maakt geen grapje. Hij maakte van handlezen zijn tweede natuur. «Het hielp me de schoolprestaties van mijn leerlingen te verbeteren, doordat ik ze beter kon typeren. Zo ontdekte ik dat kinderen met grote nagelbogen vaak erg gesloten zijn, communicatieproblemen hebben en neigen naar autisme en dyslexie. Kinderen met spiraalvormige vingerafdrukken zijn veeleer gespannen, zenuwachtig, sterk op zichzelf gericht. Je moet hun creativiteit stimuleren om ze te bevrijden.» Momenteel is Lown deeltijds onderwijsinspecteur en deeltijds handlezer. Hij kwam er al mee op tv en nu krijgt hij geregeld beroemdheden over de vloer die een diagnose willen («Ziektes staan in je handen weerspiegeld.») Ook leerkrachten komen bij Lown over de vloer. Wat hun profiel is? Lown: «Leerkrachten met een lange duim, die voorbij het eerste vingerkootje van de wijsvinger reikt, vinden controle erg belangrijk. Leraars met lange vingers letten sterk op details. Veeleer korte, dikke vingers wijzen op een ruime kijk op de dingen. Hoe groter de afstand tussen duim en wijsvinger, hoe meer energie, openheid, verantwoordelijkheidsgevoel en een goed humeur. Goeie leerkrachten hebben meestal een tussenruimte van 60 tot 90 graden. Je mag gerust stellen dat je handen de spiegel zijn van je genetische code. Ze tonen wie je bent.» Wetenschappers buigen zich momenteel over Lowns bevindingen. Klasse voor Leerkrachten 113, maart 2001, p. 40-41