“Ik was als een spons”
“De schoolpoort was voor mij een plek waar ik zoveel mogelijk voelsprieten uitstak om te horen wat belangrijk was. Mensen die niet kunnen lezen of schrijven ontwikkelen eigen antennetjes en een enorm geheugen om alles op te slaan. Ik was als een spons. Ik luisterde aandachtig: is het morgen zwemmen, moeten de kinderen iets speciaals meebrengen? Ik schrok ervan hoeveel brieven ik van de school kreeg. Ik gooide ze weg. En natuurlijk mis je zo wel eens iets. Het gebeurde dat ik de kinderen aan de schoolpoort afzette, dat ik daar zag dat ze hun zwemgerief nodig hadden en ik dus in allerijl terugkeerde naar huis.”

“Namen schrijven”
“Niemand merkte wat aan me. Ik kon alle namen van mijn kinderen schrijven en ook die van mezelf. Ik had ze helemaal uit het hoofd geleerd. Ik kon mijn plan trekken. Goed luisteren en zien hielpen me enorm vooruit. Maar toch. Wisselgeld kon ik niet natellen. Zo gaf ik eens 1000 frank uit en kreeg 100 euro terug. Ik weet nog hoe boos mijn man toen was. Ik zakte bijna door de grond van schaamte. En dat terwijl ik al twee zoontjes had van 5 en 1 jaar. Als de dokter me medicatie voorschreef nam ik telkens maar één pil per dag, want de bijsluiter kon ik niet lezen.”

“Ik oefen de maaltafels met Dorien”
“De echte klik kwam pas toen Damien naar het eerste leerjaar ging. Het heen-en-weer-schriftje, de liedjes, leuke rijmpjes, ik kon ze niet lezen, niet samen opzeggen of zingen. Ik voelde dat mijn kind door mij wat miste. En ik wilde, net zoals elke andere mama, ook kunnen helpen bij het schoolwerk. Dat was voor mij een enorme motivatie om in de Centra voor Basiseducatie te leren lezen, schrijven en rekenen. Ik kan nu helpen bij het huiswerk. De maaltafels oefen ik nog altijd met Dorien. Soms ben ik de juf die opvraagt, soms is zij dat en regelmatig moet ik bij haar op de kamer op oudercontact komen. We studeren vaak samen. Ik wou de kinderen telkens een stapje voor blijven. Maar ze hebben me voorbijgestoken: van Frans en wiskunde snap ik niks. De brieven van de school vind ik nog altijd moeilijk. Waarom zo’n lange brieven als je het ook in drie regels kan zeggen. Ook de rapporten zouden wat eenvoudiger mogen.”

“Papiertje in mijn hoofd”
“Ik wil graag veel leren. Uiteindelijk heb ik op het Centrum voor Basiseducatie ook leren autorijden, met de computer werken… maar vooral ook leren geloven in mezelf. Ik durf nu naar de directrice bellen als ik met een vraag zit. Ik heb de school intussen wél mijn verhaal verteld. Dat doe ik nu trouwens ook voor toekomstige leraren. Vroeger ging ik niet naar het oudercontact van de kinderen. Nu wel. Ik bereid het zelfs voor. Ik zet dat niet op een papiertje, maar op een papiertje in mijn hoofd. In bed denk ik daar dan over na.”

“Hoera, ik ben leesmoeder”
“Op school zat ik in het oudercomité. Tussen veel slimmeriken. Ik deed dat voor de kinderen en omdat ik zo leerde hoe een school in elkaar zit. Toen de school enkele jaren geleden op zoek was naar leesmoeders, heb ik me meteen kandidaat gesteld, maar voor de laagste leesgroep. Tot AVI 4 lukt me. Nadien moet het te snel gaan en worden de teksten al moeilijk. Je gelooft niet wat dat deed met mij. ‘Hoera ik ben leesmoeder’, schreeuwde ik!”

“Nancy wint rummikub”
“Onlangs heb ik voor het eerst het gezelschapsspelletje rummikub gespeeld en vier keer op rij gewonnen. Ik heb dan zin om het in de kranten te zetten: ‘Nancy wint met rummikub’. Ik heb nu mijn eerste boek gehaald in de grote-letter-bibliotheek. Als ik dat uit heb, zet ik het ook in de gazet. Ik zou ook graag een vreemde taal leren. Maar Frans zal wel een beetje te moeilijk zijn, zeker?”

Bel een Centrum voor Basiseducatie
1 op 7, of 800 000 Vlamingen zijn laaggeletterd. Ze kunnen geen brief of bijsluiter lezen, kunnen hun wisselgeld niet controleren, geen treinkaartje kopen in een automaat of een gsm gebruiken… Je kent zo iemand? Nancy wil hen over de meet trekken om een cursus te volgen in de basiseducatie. Wie dat wil kan haar bereiken op het Centrum voor Basiseducatie: 014 58 41 91 of 0487 68 88 71.
Meer info over basiseducatie