Loading ...
3 jaar geleden 
Eén op tien kinderen heeft een of andere vorm van faalangst. Wat je als ouder doet en niet doet?
Mogelijke signalen: je kind piekert veel, denkt enkel aan wat kan mislopen. Je kind heeft vaak hoofdpijn, maag- of darmklachten, gaat nagelbijten. Je kind is verlegen, gesloten, of hangt integendeel de clown uit, zoekt uitvluchten (“Ik ben ziek”), liegt (“Ik ben mijn papier kwijt”), huilt…
Niet doen/zeggen:
Negeren: “Ach, je kan dat wel”;
Verwijten: “Doe toch niet zo flauw”;
Ingaan op vermijdingsgedrag: “Je moet vandaag niet naar school”;
Vergelijken met anderen: “Zij kunnen dat wél”;
Zomaar medicatie geven
Wel doen/zeggen:
- Blijf rustig, als je kind panikeert, panikeer dan niet mee, vermijd emotionele scènes.
- Maak tijd om te luisteren. “Vind je zelf dat je het niet goed genoeg kan?”, “Wat heb je al gedaan?”
- Aanvaard dat er een probleem is. Deel het probleem: “We gaan er samen aan werken.” Contacteer eventueel de leraar.
- Stel je kind gerust. Zeg dat faalangst bij het dagelijkse leven hoort, dat jij het ook hebt. Mislukken mag en is zelfs nodig om te leren. Geef toe dat je ook zelf fouten maakt.
- Vertel je kind over zijn positieve eigenschappen: “Je bent misschien minder goed in rekenen, maar je kan goed sporten, bent een leuke broer, een goede speelkameraad.”
- Buig de negatieve gedachten om. Ga samen op zoek naar wat je kind écht angstig maakt en koppel die angst los van de taak. “Ik ben bang dat papa/de leerkracht boos zal zijn als…, dat leerlingen me gaan uitlachen als…” Klopt die negatieve gedachte wel? Vervang die negatieve gedachten door positieve: “Papa is blij als je je best doet, je hebt je les goed geleerd, je kan het.”
- Stimuleer je kind om zijn opdracht (toets, spreekbeurt, sporttest) toch uit te voeren. Maak voor het kind duidelijk dat er geen weg naast is. Ga niet in op vermijdingsgedrag.
- Geef structuur. Pas de opdracht aan (deelopdrachten, samen stappen zetten), help een studieplanning opmaken. Ga op zoek naar wat voor uw kind haalbaar is en laat het van dat succes genieten. Zeg dat het mag mislukken, zijn inzet telt.
- Aarzel niet om naar het CLB (Centrum voor Leerlingenbegeleiding) te stappen als je zelf geen uitweg ziet. Een aangepaste behandeling kan helpen.
MIJN SPIEKBRIEFJE!
Zwaar examen? Met dit spiekbriefje vertrekt je kind zelfverzekerder naar het examen. (Al houdt hij tijdens het examen dit briefje best in de boekentas 
)
- Ik heb mijn les geleerd (Ik kan het!)
- Ik blijf rustig en haal diep in. (Zo kan ik me meer herinneren en beter antwoorden.)
- Als ik een vraag niet meteen kan oplossen, sla ik niet in paniek. (Ik sla hem over en doe eerst de andere vragen.)
- Ik mag fouten maken. (Iedereen maakt fouten, ook mama, papa en de juf!)
- Ik heb het goed geprobeerd! (Ook al is het minder goed gegaan!)
Mijn dochter heeft ook enorm veel faalangst, is onzeker en is een pietje precies.
Het vraagt enorm veel energie om er haar van te overtuigen dat ze het kan en dat ze fouten mag maken.
Hoofdpijn is één van de veel voorkomende symptomen.
Daar zij toch nog zoveel twijfelt, hebben wij een psychologe aangesproken en ze gaat daar nu op regelmatige basis naartoe.
Dit werpt zijn vruchten af, ze is stralender geworden, kan weer lachen, gaat iets meer met plezier naar school(haar juffen roepen nogal en dat is niet goed voor kinderen met faalangst, ook al is het niet op haar dat ze roepen). Men zou wat meer aandacht moeten hebben voor kinderen met faalangst, men wimpelt het altijd weg en verstopt zich achter de hedendaagse kwaaltjes zoals Dyslexie, dyscalculie ed.
Dit hebben ze oook bij haar gedaan en heeft tot gevolg gegeven dat ze helemaal geen dyscalculie heeft maar gewoonweg twijfelt aan haar eigen kunnen.
Ik hoop als ouder dat ze in het vijfde leerjaar wat meer zelfvertrouwen kan opbouwen en dit in samenwerking met de leerkracht, psychologe, ouders en eventueel logo.
Misschien wel interessant om te vermelden dat er verschilllende goede boeken zijn ivm faalangst bij kinderen. De twee eerste zijn speciaal voor ouders en leerkrachten en maken deel uit van de opvoedingsreeks van Lannoo
1. “Ik kan dat niet!” zegt mijn kind. Omgaan met faalangst bij kinderen, Lannoo, Tielt, 2007 door Marc Litière
2. Mijn kind is bang (en ik ook), Lannoo, Tielt door Peter Adriaenssens
Twee moeilijkere en minder toegankelijke boeken, maar ook goed:
3. Studiemotivatie en faalangst nader bekeken, Universitaire pers Leuven door Lens en Depreeuw
4. Faalangst op school, KPC, Schoolpers, Nederland door Nieuwenbroek, Ruigrok en Devries
Groeten,
Marc
Inderdaad, tegenwoordig hoor/zie/voel je dat kinderen zelfs al op hele jonge leeftijd (faal)angstig zijn. Soms lijkt het mij ook dat ouders/familie/scholen de lat wel heel hoog leggen voor hun kinderen en via hun kinderen willen ze toch altijd dat ene stapje beter/verder zijn dan hun familie/andere school… En bepaalde kinderen willen dan ook aan die verwachten voldoen, of zijn van nature al angstig waardoor situaties kunnen verergeren zodat ze nog dieper in hun schelp gaan kruipen.
Sommige ouders vergeten ook af en toe wel eens in hun binnenste te kijken, willen ze luisteren naar hun kinderen, of zijn vergeten hoe ze zelf waren als kind.
Hoeveel volwassenen durven zelf nog hun gevoelens tonen en erover praten met kinderen … zeggen dat ze ook (faal)angstig zijn?
De kinderen zijn er uiteindelijk de dupe van en hebben dan professionele hulp nodig … de weg die ze moeten afleggen is vaak ook heel lang … maar stapje per stapje gaat het beter… en elke stap die ze zelf nemen is een ‘overwinning’ voor henzelf.
mijn zoon heeft ook faalangst. En dit is iets wat de psychologe kon beamen toen we met hem er naartoe gingen omwille van zijn “tic”.
Hij wil voor iedereen “te goed” doen en zegt ook dikwijls “ik kan dat niet” zonder dat hij er nog maar aan begonnen is. Héél erg als je je kind zo angstig ziet. En ja, ik heb ook dat schuldgevoel gehad : ben ik misschien te veeleisend geweest? Daardoor ben je voorzichtiger met opmerkingen, geef je meer complimenten en leer je anders met je kind omgaan.
Ook, voor ons, als ouders, is het een leerproces. Hij moet helemaal niet perfect zijn, hij moet geen 90% halen op school en fouten maken mag echt wel. Toch straal je misschien onbewust iets anders uit… ik weet het niet… ‘t zal toch een beetje “de aard van ‘t beestje” zijn.
Ik hoop dat hij leert hiermee om te gaan door trucjes, door in te zien dat hij evenveel waard is als de anderen. Je merkt inderdaad dat hij spontaner is, stralender zoals piepedozeke het omschrijft. Dus we zijn op de goede weg.
Als leerlingbegeleider in BSO ondersteun ik ook leerlingen met faalangst.
Mijn leerlingen krijgen geen ‘spiekbriefjes’, ik kleef deze ‘opkikkertjes’ of ‘ruggensteuntjes’ op hun balpennen (zinnetjes getypt met dymo).
Vb Op hun blauwe pen hangt ‘Ik kan het!’, op hun rode pen kleeft de zin ‘Ik mag fouten maken’. Op hun groene ‘Van mijn fouten kan ik leren’…
Mijn naam is Ine Everaerts,
ik volg een opleiding hippotherapie te Gent. Naar aanleiding van deze opleiding geef ik een ponykamp voor kinderen met faalangst. De bedoeling is dan om samen met de pony te werken aan de individuele doelstellingen van elk kind, alsook leren omgaan met een groep. Het kamp gaat door in Spalbeek van 8 tot 11 maart. Voor kinderen van 8 tot 12 jaar.
Indien je meer informatie wenst mag je gerust mailen naar hippokamp.faalangst@hotmail.com
Met vriendelijke groeten
Faalangst kan je kind behoorlijk dwarszitten bij het presteren. Wat een goede tips worden er in dit artikel gegeven.
Hoi,
mijn naam is Ine Everaerts.
In een vorige reactie plaatste ik een email adres waarop u meer informatie kon vragen rond het kamp dat ik ga geven voor kinderen met faalangst.
Nu merk ik echter dat er een klein foutje in het email adres zit. Het juiste adres is:
hippokamp.faalangst@hotmail.be
Een kind met faalangst heeft last van hardnekkige belemmerende overtuigingen. Ik ben niet goed genoeg, ik doe alles verkeerd, ik ben dom, enz… Hier levert het constant een gevecth tegen. Als ouder probeer je dan om je kind zoveel mogelijk op te beuren en hem/haar bemoedigend toe te spreken. Maar: dit helpt niet. Wat je ook zegt, hij/zij blijft hangen in dit patroon.
Probleem is niet alleen dat je als ouder te dicht bij je kind staat om het te “veranderen”. Maar ook omdat deze overtuigingen zich op een ander niveau hebben ingenesteld dan het bewuste. Iets wat op onbewust niveau vast komt te zitten kan ook het beste op dat nuveau aangepakt worden.
Gelukkig is er EFT ofwel Emotional Freedom Techniques. Deze techniek bestaat op het zachtjes kloppen op bepaalde acupunctuurpunten terwijl er affirmaties uitgesproken worden. EFT is een energetische behandeling en geen placebo. Het is niet nodig om er in te geloven wil het werken.
EFT helpt bij pesterijen, angsten, fobieën, traumatische herinneringen, enz…
oke , klinkt interessant.
en waar word zo´n behandeling EFT uitgevoerd?
Hallo,
door het werken met ‘probleemkinderen’ heb ik al heel wat angsten helpen overwinnen. Dat kan heel eenvoudig. 1 van de manier is oa. inderdaad EFT maar ook de matrixmethode is hel handig (hiermee kan de angst op een half uurtje weggewerkt worden).Er zijn verschillende manieren om hiermee om te gaan hoor. Alle angsten vallen op te lossen. Mochten jullie meer willen weten.
Stuur mij gerust een mailtje dan stuur ik de nodige informatie door.
daisydemarez@hotmail.com
gr
Hoe het kind omgaat met het niet slagen in een vooropgesteld doel is hierbij blijkbaar belangrijk.
Hopelijk kunnen wij een eerste toenadering doen door niet te veel eisen te stellen aan kinderen…
Mijn dochter zit op yoga voor kinderen, wat haar weerbaarder maakt tegen angsten en haar meer zelfvertrouwen geeft.Dolenthousiast is ze hierover
bron: http://yogavoorkinderen.com/faalangst-kind/
Ik weet van mezelf dat ik grote faalangst heb. Meestal heb ik 84,5% maar voor de kleinste fout schiet ik direct in paniek. Soms kan het wel eens zijn dat ik dan een traantje weg pink omdat ik mijn lat voor mezelf heel hoog leg. Ik ben ook rap ontgoocheld in mezelf. Ik zal dit waarschijnlijk heel mijn leven meedragen (;
Dag Gregory
Op zich is het alvast positief dat je je bewust bent van je angst en paniekmomentjes en de reden kent.
Dat is de eerst stap naar het wegwerken!
Wanneer je dit beseft op het moment van paniek, kan je jezelf gaan bijsturen. Haal een paar keer diep adem en zeg bijvoorbeeld tegen jezelf:ok, ik kan ook gewoon rustig verder gaan,dan lukt de opdracht me nog beter`
Verder kan je jezelf ook alert maken op de positieve momenten en jezelf complimentjes geven; `hey dit ging vlot` of `bij het uitvoeren van deze taak bleef ik helemaal rustig, wat fijn` Je zal merken dat het je dan steeds vaker zal opvallen wanneer je kalm blijft.
Heb je moeite met het bewust zijn van jezelf op de paniek-momenten dan helpt meditatie…Dit zal je ook helpen de situaties van faalangst los te zien van jezelf waardoor je alles nog helderder ziet
Mijn zoontje heeft hier al tijden last van. Ik ben hier ook door de school al opgewezen. Maar goed we hadden dit zelf ook al wel door en waren hier al eens voor bij de huisarts geweest. De eerste keer kregen we mee dat het normaal is. De tweede keer zijn we door verwezen en nu gaat het ook beter. Hij is er nog niet maar goed.
Hij heeft het niet van een vreemde, ik herken het in mijzelf. Alleen hij had het heel erg met overgeven aan toe. Dat lijkt nu minder en meneer gaat weer met plezier na school. Zelf ben ik nu bezig met een cursus voor meer zelfvertrouwen. Ook dit werkt positief in hem door denk ik. Kinderen nemen toch een boel over van hun ouders.
Al met al gaat het beter, en ik denk dat we in de toeksomst dat zenuwachtige gedoe achter ons kunnen laten
faalangst, je zou voor minder !!!!
Ons zoontje zit in het eerste studiejaar, hij is verlegen en twijfeld over zijn kunnen. Bij Kerstmis kreeg hij zijn eerste rapport mee(84%), wij vonden dat hij goed had gewerkt,ze waren tenslotte nog maar 2.5 maand bezig. Bij het oudercontact zei de juf dat hij niet goed had gescoort, hij moest in de 90 halen.
Krijgen de kinderen nog de tijd om zich aan te passen na de kleuterklas?
Dat kinderen schoolmoe worden kan ik aannemen met zo een druk op hun schouders.Ze zijn amper zes en moeten nu al iedere dag presteren. Mogen ze geen kind meer zijn?
Iedere morgend is het een gevecht om hem naar school te krijgen omdat hij goed weet dat ze hem in het oog houden, dus de druk wordt nog groter voor hem.
Ze zeggen dat onze kinderen de kans en de tijd krijgen om zich aan te passen, waarom moeten ze dan na 2 maanden al meer dan 90% scoren?
Mijn zoontje van 5 heeft ook faalangst. Ik werd hier ook van op de hoogte gesteld door school. En inderdaad wij hadden dat ook al ondervonden, maar hadden nog niet de link gelegd met faalangst.
Zo wilde hij nooit z’n t-shirt opplooien, hij zei altijd ‘ik kan dat niet’. Als we hem vertelden dat dat niet erg was dat we het hem wel zouden leren, zei hij voortdurend ‘ik ga dat toch niet kunnen’. Hij is heel onzeker, zegt voortdurend ik ga dat toch niet kunnen.
Als hij eens een foutje maakt, slaat hij volledig dicht en krijg je de reactie ‘zie je wel dat ik dat niet kan’. We kunnen hem heel moeilijk duidelijk maken dat fouten maken zeker niet erg is, dat dat nu eenmaal bij het leven hoort.
Ik zou hem zo graag helpen met z’n faalangsten en onzekerheden, maar ik weet niet hoe.
Heeft er iemand tips?
Ik heb al gedacht aan relaxatietherapie, of bach-bloesems???
mijn zoontje heeft sinds kleuterschool veel lastige situaties gekend wegens zijn hypersensitiviteit… al gauw werd ik op gesprek gevraagd met CLB en school enzo … vermoeden autisme … sinds hij naar Katholieke school gaat vanaf het eerste leerjaar bleek ik vd school niks meer te horen over problemen terwijl hij er wel dagelijks gefrustreerd mee naar huis kwam.Steeds weer geloofde ik de school dat hij overdrijft. vorig jaar zat hij op de rand van depressie, stak zich weg op de toiletten enzoverder.steeds weer hield de school zn been stijf, nu zit hij in het derde en weeral is de stress opgekomen, hij zit vol tics, bijt zn vingers tot bloedens kapot,zuet en weent om huiswerk ‘begrijp het niet’, ‘de juf wil het niet uitleggen’ … meermaals naar de juf het gaan vragen…krijgt mn kind onder zn voeten omdat hij alles tegen zn mama gaat zeggen…vandaar dat hij niets meer zei en ik dacht dat alles ok was tot ik zn blauw knijpplekken zag…ik confronteerde de juf en wat zei ze: ‘ja da klopt, dat hij uit de buurt van dat kind blijft hé’ … is dit normaal? dat je als ouder het deksel op je neus krijgt als je om hulp vraagt? hij is erg gehecht aan zn vriendje en ik ben op zoek naar andere school…mijn kind zit door die drie jaren nu vol ‘faalangst’-'laag zelfbeeld’-'onzeker’ en hij trekt zich ALLES aan wat de kinderen over hem zeggen …
Waarom ben je niet dieper ingegaan op dat vermoeden van autisme? Op die tics? Ik zou daar eerlijk gezegd opnieuw professionele hulp op aanspreken en de problemen die je ziet niet allemaal in de schoenen van de omgeving schuiven. Je zoon is angstig, zondert zich af, zit vol tics, begrijpt de gegeven uitleg niet goed, is hypersensitief, is sterk gehecht aan 1 vriendje, krijgt lelijke reacties van andere kinderen. Dan is er volgens mij toch meer aan de hand en door af te wachten help je hem volgens mij niet echt.
Hallo Christel f
Probeerde je al eens iets op basis van Yoga voor Kinderen?
Het zou hem kunnen helpen zich bewuster te worden van zich zelf en meer zelfzekerheid te ontwikkelen.
http://www.yogavoorkinderen.com Is een fijne site, deze zomer hebben ze een cursus die specifiek helpt bij het ontspannen en de voorbereiding op het nieuwe schooljaar.
Bovendien krijg je er een gratis mp3 die helpt ontspannen!
Hopelijk vinden jullie een manier om toch enigszins van de vakantie te genieten.
Groetjes
inderdaad ik ben net 13 en heb meestal faalangst het is niet leuk om aanvallen te hebben en besef het nu pas dat ik er last van heb. wat echt help is een mama of papa om naar te luisteren ik raad het dan ook aan om altijd naar je kind te luisteren en te steunen hoe lastig ze ook kunene zijn