Loading ...
4 maanden geleden 
“Merlijn krijgt vandaag zijn rapport. We weten bijna zeker dat het niet goed zal zijn, want hij doet er te weinig voor. Wat is de beste straf? Zijn zakgeld inhouden, hem elke dag van de vakantie verplichten om te leren, niet mee op kamp met de jeugdbeweging, stoppen met de voetbal?” (Ingrid)
Straffen lost niet alles op. Een schoolrapport geeft een beeld van de prestaties van kinderen op school. Maar vertelt niet altijd wat een kind écht waard is. Een rapport is een ideaal aanknopingspunt voor een gesprek. Een slecht rapport is misschien een leerkans.
- Luister naar hoe Merlijn zijn slecht rapport interpreteert. Laat hem zijn verhaal doen, hoe komt het dat hij slechte cijfers heeft? Stel je eigen oordeel nog even uit.
- Bekijk samen de uitleg die je kind geeft en probeer met hem tot de meest waarschijnlijke oorzaak te komen. Zijn uitleg moet concreet zijn en hem in staat stellen om zijn aanpak te wijzigen. “Ik werk niet hard genoeg tijdens het schooljaar.”
- Stel samen een actieplan op. De nieuwe aanpak, zeg maar. Maak er samen afspraken over: wanneer werk je?; zal ik jouw schema’s of samenvattingen telkens nalezen? Dat biedt kinderen uitzicht en geeft het gevoel dat ze er iets kunnen aan doen. Dat is iets heel anders dan zomaar straffen. Heb je al een straf afgesproken bij een slecht rapport? Zorg er dan voor dat die realistisch is en in verhouding staat met het slechte rapport. Een straf mag geen vergelding zijn.
- Maak het gesprek niet te vrijblijvend. Spreek een moment af waarop je samen met hem zijn nieuwe voornemens bekijkt.
Wat is een slecht rapport? Geef je straf? Hoe motiveer je je kind? “Of je kind nu met een goed of slecht rapport naar huis komt: begin altijd met wat goed is”, adviseert Willy Lens, professor in de motivatiepsychologie.
Ik vind jullie tips heel leerrijk maar dikwijls enkel toepasbaar voor ‘jonge’ kinderen.
Hebben jullie er ook voor 16-jarigen ?
Voor alle kinderen van toepassing:
Kijk zelf hoe hi zijn best doet.
Het is een groot verschil tussen:
Een kind met 60% die hard zijn best doet (1 à 2 uren per dag oefenen/leren)
Een kinf met 60% die er niets voor doet (die veel beter kan)
een rapport moet je eigelijk zien als een soort weergave op je kennis. Zo kan je zien waar je minder in scoort en waar beter. Da’n kan je de slechte vakken meer aandacht aan spenderen. Ik zelf heb het knap lastig met talen. Maar ik haal wel telkens rond de 75 – 80 % ervoor. Waarom ? ik oefen veel
Meestal zijn kinderen van nature heel leer- en weetgierig. Een kind dat niet meer gemotiveerd is, schoolmoe is geworden, heeft het moeilijk met ‘zijn best te doen’ voor iets waar hij de zin niet meer van in ziet.
Stel jezelf op een eerlijke manier in de plaats van het kind met het ‘slechte’ rapport en, probeer je in te leven. Op welke manier wordt jij dan graag geholpen voor ‘betere’ punten (die ook maar een beperkte en dikwijls subjectieve beoordeling zijn van het ‘zijn best doen’ en van ‘iets kunnen’)?
inderdaad, Hilde, kinderen zijn ‘natuurlijk’ leer- en weetgierig.
wij proberen het zo : ontdek de naaste omgeving, ontleen boeken en dvd’s, leg uit in begrijpelijke woorden, knutsel samen, en
bekijken samen het huiswerk, maken er grapjes over en prijzen ons kind wanneer hij het goed doet
daarmee ziet onze zoon ook de zin van leren.
wij zien thuis wel of onze zoon zijn best doet, en praten met hem wanneer het niet goed lukt.
heel graag willen we dat onze zoon later werkt wat hij goed kan èn plezant vindt.
“maar liever dat nog / dan een bord voor z’n kop van de(…)”
en
straffen is afstand scheppen en heeft weinig vandoen met ‘hoe het wel moet’.
De grootste ‘straf’ zou hier zijn dat we samen dat rapport overlopen en dat hij – samen met ons – zou moeten reflecteren over deze situatie. Hoe hij de afgelopen tijd gestudeerd heeft, wat hij daarbij voelde (remmingen?), wat er goed liep, wat er fout liep, wat de gevolgen kunnen zijn, wat hij daaraan kan doen, hoe hij dat kan doen, hoe wij hem daarbij kunnen helpen.
Misschien zou dat inhouden dat hij een aantal zaken bijwerkt in de vakantie, maar ik denk niet dat volledig huisarrest, geen zakgeld en een hele vakantie studeren voldoende energie geven voor een nieuwe start.
Eigenlijk merk je vaak eerder dan het rapport dat er geen drive meer achter zit, maar soms moeten pubers eerst voelend dat dit gevolgen heeft voor ze er iets aan willen doen.
En dan help je hen volgens mij niet vooruit met straffen alleen.