“Sofie is drie. Elke morgen is het een hel om haar naar school te brengen. Ze huilt, klampt zich vast aan mij en roept ’Mama moet ook blijven’. Het afscheid op de speelplaats is hartverscheurend. Ik ben er zelf telkens uren kapot van. Kunnen jullie mij snel helpen?” (Els D.C.)

Beste Els, het is normaal dat een kind van drie angst heeft om afscheid te nemen. Sofie verlaat haar vertrouwde, voorspelbare omgeving voor de nieuwe school. 2 tot 5 % van alle kinderen heeft last van scheidingsangst. Meestal gaat dat na een tijdje vanzelf wel over. Wat kan je doen?

1. Geef zeker niet toe. Als je je kind terug mee naar huis neemt, maak je zijn angst nog erger.
2. Hou het afscheid zo kort mogelijk: breng je kind naar zijn plaats, geef een kusje en vertrek. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. Ga ervan uit dat je kind zich gewoon gaat gedragen als je verdwenen bent (vraag maar aan de juf). Ga niet tikken tegen het raam. Dat maakt het afscheid enkel moeilijker.
3. Doe thuis zo gewoon mogelijk over naar school gaan. Alle kinderen gaan naar school, je bent zelf ook geweest. Praat over ‘je mag naar school gaan’ en niet over ‘je moet naar school’.
4. Praat op een rustig moment over haar angst. Vertel dat je soms ook zelf bang bent en wat je dan doet (aan prettige dingen denken, jezelf vertellen dat er geen reden is om bang te zijn). Maar praat vooral over wat ze in de klas heeft gedaan. Belast je kind zeker niet met wat het niet kan waarmaken: je mag niet wenen, je moet fl ink zijn, je moet met de andere kinderen spelen.
5. Heb geduld. Peuters hebben een beperkte levenservaring en weinig tijdsbesef. Begrippen als ‘straks’ kunnen ze niet vatten. Ze leven ‘hier en nu’. Weg is dan ook weg. Een relatie leggen met een leerkracht doen kinderen pas als er duidelijkheid is. Dat zorgt voor veiligheid en vertrouwen. Dat komt er niet van de ene dag op de andere.
6. Je hebt het zelf moeilijk? Probeer na het afscheid je gedachten snel op je werk, huishouden etc… te zetten.