Loading ...
2 jaar geleden 
Het leven was niet mild voor Sandra Carlier (34). Vanaf haar twaalfde leefde ze in een instelling en speelde er mama voor haar broertje en zus. Nu heeft ze zelf drie kinderen en woont samen met de man van haar leven. Ze heeft het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Nog lastiger heeft ze het met de vele vooroordelen van de andere mensen.
Hoe denk jij over kansarme mensen?
□ “Ze hebben het zelf gezocht”
□ “Ze hebben wel een gsm, maar een schoolrekening betalen kunnen ze niet”
□ “Als er op school luizen zijn, weet je vanwaar ze komen”
□ “Blij dat het mij niet overkomen is”
1. “Ze hebben het zelf gezocht”
Sandra: “Ik kom uit een groot gezin. Mijn ouders hebben hun best gedaan, maar het leven eist ook zijn tol. Zowel mijn vader als mijn moeder zijn viermaal hertrouwd. Op een dag kwam ik terug van bosklassen. Ik moest meteen mijn valies maken om naar een instelling te gaan. De zaak van mijn vader was failliet en niemand kon nog voor ons zorgen. In de instelling moesten we ‘tante’ en ‘nonkel’ zeggen tegen de opvoeders. Ik heb dat niet één keer over mijn lippen gekregen. Omdat ik de oudste was, droeg ik de zorg voor mijn jongere broer en zus. Ik werd hun mama in de instelling. Ik was amper twaalf.”
2. “Ze hebben wel een tv en een gsm, maar hun rekening betalen kunnen ze niet”
Sandra: “Ik heb drie kinderen. Eentje in de kleuterklas, eentje in het vijfde leerjaar en de oudste (14) is een goede keeper. Hij wilde graag naar de topsportschool. Tot hij zag wat dat zou kosten. ‘Ik doe het toch niet, dat kost te veel, jullie kunnen dat nooit betalen’, zei hij. We hebben toen gerekend en gezegd dat hij er maar moest voor gaan. Maar het is niet eenvoudig om de eindjes aan elkaar te knopen. De huishuur betaal ik klokvast. De meeste andere facturen pas als er genoeg geld is. Ook de schoolfactuur. Naar school gaan is duur. Ik ken een mama die niet in staat was de kopies en de kosten voor de boeken te betalen. Haar kind moet nu alle teksten overschrijven.”
“De tv is de enige ontspanning die we hebben. Naar de film gaan we nooit. En over die gsm: ja, wij hebben een gsm. Maar vaak kunnen we enkel opgebeld worden. Zelf bellen we amper. Wij willen er graag ook bijhoren.”
3. “Ze zijn asociaal”
Sandra: “Ik zou graag verjaardagsfeestjes voor mijn kinderen organiseren en andere kinderen uitnodigen, maar als ik zie wat ouders tegenwoordig doen en welke cadeautjes ze geven, laat ik het maar zo. Ik kan dat gewoon niet betalen en wil niet dat ze ons achteraf scheef bekijken.”
4. “Ze doen ongezond: Chips en cola als ontbijt of middagmaal?”
Sandra: “Weet je dat chips en cola vaak de goedkoopste manier zijn om een hongergevoel weg te werken? Elk kind lust dat. Ik weet dat dat niet deugt.”
5. “Als er luizen zijn op school, weten we wel vanwaar ze komen”
Sandra: “Ik weet dat mensen zo denken. Als mijn kinderen luizen hebben, behandel ik ze. Ook al kosten die producten veel. Weet je wat ik tegenwoordig doe? Ik steek het rekeningetje van de producten van de apotheek bij de klasagenda. Zo wordt het meteen duidelijk dat wij onze verantwoordelijkheid wél nemen.”
Hoe kan je huiswerk opvolgen en structuur brengen als je voortdurend moet nadenken hoe je het einde van de maand zal halen
6. “Er is geen structuur in zo’n gezin”
Sandra: “Helpen bij het huiswerk, je kind knuffelen, samen met hem spelen, overleggen met de leraar…. Ik moet zaken kunnen die ik zelf nooit heb meegemaakt of geleerd. Dat is niet makkelijk. Hoe kan je huiswerk opvolgen en structuur brengen als je voortdurend moet nadenken hoe je het einde van de maand zal halen?”
7. “Ze vinden school bijzaak”
Sandra: “Het is moeilijk om te geloven dat de school belangrijk is als je met je diploma geen werk vindt. Ik kreeg altijd onder mijn voeten als ik mijn rapport kreeg. 5 of 9 op 10: het was nooit goed genoeg en ik kreeg altijd straf. Mijn oudere zussen hebben hun school niet afgewerkt. Ik gelukkig wel. Ik ga met mijn kinderen na hoe het komt dat ze slechte cijfers hebben. Straf voor slechte punten geef ik niet.
8. “De bibliotheek is toch gratis?”
Sandra: “Weet je waarom mensen die het niet breed hebben nooit naar de bibliotheek gaan? Omdat ze bang zijn dat ze wat iets fout gaan doen met die boeken en zullen moeten betalen. Of omdat ze zullen bekeken worden.”
9. “Ze zijn nooit op tijd”
Sandra: “Mijn dochtertje zit in de eerste kleuterklas. Ze is nooit op tijd in de klas. Geen enkele dag. Waarom? Omdat ik mijn kind graag rechtstreeks aan de juf bezorg. Het geeft mij een veilig gevoel. Ik kan haar niet afstaan op de speelplaats. Ik kan daar niet aan doen. Misschien is dat omdat ik zelf niet echt goeie ervaringen heb met school…”
10. “Je ziet ze nooit op school”
Sandra: “Naar het oudercontact gaan is voor mij een opgave. Leraren kijken anders, hebben andere verwachtingen. Ik ben bang om negatieve zaken te horen, om ‘veroordeeld’ te worden. Ook op de ouderraad voel ik me niet thuis. ‘Ze gaan je daar bekijken, Sandra’, zeg ik tegen mezelf. Als je als kind niks anders hebt gehoord dan dat je dom bent, dan ga je twijfelen aan jezelf.”
11. “Ze zoeken geen werk”
Sandra: “Om rond te komen moet je met twee gaan werken Mijn man is na een rugletsel uit de bouw moeten vertrekken maar heeft achteraf gelukkig een job gevonden als chauffeur… Ik werk voor een organisatie die kansarme mensen opleidt om gemeentebesturen, scholen CLB’s te vertellen wat kansarmoede is. Maar om mijn kinderen te kunnen geven waar ze recht op hebben heb ik toch nog een bijjob moeten zoeken.”
Een op vijf kinderen
Een op de vijf kinderen in België leeft in een gezin met een inkomen lager dan de armoederisicogrens. Dat betekent voor een gezin met twee volwassenen en twee kinderen een netto inkomen van minder dan 1 844 euro per maand. Steeds meer alleenstaande ouders komen in de risicozone. Armoede bij allochtone ouders is groter dan bij mensen van hier. Met de economische crisis sluipt armoede nu ook de middenklasse binnen.
(Bron: FOD Economie, oktober 2009)
… het kan ook anders. Zo zijn er tegenwoordig nogal wat activiteiten gratis, vooral op gebied van cultuur. Het verhaal van de bibliotheek klinkt nogal vergezocht. Het is een kwestie van zorg te dragen voor de boeken en dat kan iedereen.
Ik heb ook armoede gekend. Ik moest in de jaren ’80 toekomen met 9000 BEF per maand. Dit lag ver onder het bestaansminimum van toen. Het was toen heel moeilijk om werk te vinden en solliciteren kostte toen veel meer dan nu, denk maar aan postzegels, kopies, attesten, voor echt verklaarde diploma-afschriften, inschrijvingsgelden voor examens, verplaatsingskosten openbaar vervoer, noem maar op. Alles moest je toen betalen, er lag nergens een Vacaturekrant gratis op je te wachten, de databank van de VDAB bestond nog niet. Ik kon dat toen niet betalen van die 9000 BEF die ik zelf verdiende. Ik kon ook geen werkloosheidsuitkering krijgen omdat ik nog niet lang genoeg werkte, enfin het was een straatje zonder einde. Uiteindelijk ben ik terechtgekomen op het ocmw waar ik een bijkomende uitkering ontving, waardoor ik de mogelijkheid kreeg om mezelf bij te scholen en te solliciteren. Langzaam maar zeker heb ik me uit die put gewerkt. Ik heb heel wat drempelvrees moeten overwinnen om te geraken waar ik nu zit.
Intussen ben ik gelukkig met mijn dochtertje als eigenaar van een huisje en ik heb vast werk dankzij een avondstudie aan de universiteit waarvoor ik heb moeten knokken, want beginnen studeren op je 32ste is geen sinecure.
Nu nog steeds moet ik altijd goed wikken en wegen wat ik uitgeef, maar hier geen cola en chips als ontbijt!!! Er zijn voldoende alternatieven die wèl gezond zijn en die niet zoveel kosten. Het is een kwestie van attitude en een goede budgettering op te stellen. Vroeger schreef ik alle uitgaven op in een schriftje. Leuk is anders, maar als het moet, dan moet het. Nu budgetteer ik nog altijd (weliswaar op mijn computer) want ik heb geleerd dat je veel meer met je geld kunt doen als je een goed plan hebt. Als je er niet komt met je geld, dan is dat een prioriteit. Zo leer je waar je geld naartoe gaat en is het makkelijker om te zien waar je kunt besparen en waar niet. Wij betalen bvb. niet meer voor TV. Ik kijk naar het journaal via mijn PC om op de hoogte te blijven met de actualiteit.
Uiteindelijk heb ik door die armoede geleerd hoe ik met geld moet omgaan en die onbetaalbare levensles draag ik mee voor de rest van mijn leven. De stress die armoede met zich mee brengt is niet te onderschatten. Het is iets waar je zowat elke minuut van de dag mee geconfronteerd wordt en werkt behoorlijk in op je gemoedstoestand. Je moet een goede ruggegraat hebben om daar tegenin te gaan. Maar ik heb geleerd dat geduld en doorzetten van onschatbare waarde zijn.
Chapeau voor jullie verhaal! Ikzelf kan mijn kinderen gelukkig geven wat ik wil, al moeten we daar uiteraard ook met twee voor gaan werken. Aan Sandra wil ik toch nog kwijt: als je wil dat jouw kinderen een betere toekomst krijgen zou ik toch overwegen om andere goedkope ingrediënten in hun ontbijt te verwerken, die misschien wel gezonder zijn. Een gezonde geest in een gezond lichaam! Veel moed voor de rest om er uit door te komen!
Ik wil jou een hart onder de riem steken, waarom zeg je dan , wel omdat je al doet wat je kan. Leven in kansarmoede is verdorie niet gemakkelijk, je probeerd alles te geven wat je kan, dit alleen al verdiend een pluim. Mensen zijn heel gauw klaar met een oordeel over iemand anders, ik hoop uit het diepste van mijn hart dat je je dit in het vervolg niet meer aantrekt. Ga naar school , naar de oudercontakten, jij bent evenveel geintereseerd als ieder ander ouder, onthoud één ding heel goed, jij bent niet minder of meer dan een ander, je hebt het beste voor met je gezin!!!!!! aub doe zo verder en ga naar school, jij bent niet de enige, met de tijd zullen nog heel veel mensen in de problemen komen. Het is heel normaal dat jullie tv en andere zaken hebben, waarom ook niet? Ik weet zowel als jou waarom je het doet. Proficiat dat jij met je probleem durfde uitkomen, dit verdient een enorm respekt. Jij bent evenveel als ieder ander, kop omhoog!!!!
lieve groetjes
ik ben een mama van 4 kinderen en mijn man is invalide ik ben als enige die gaat werken .ik heb je verhaal gelezen en ik moet zeggen wij hebben het ook niet breed in tegendeel .
en wij moeten ook gelijk als jij de eindje aan elkaar knopen .maar het is niet om dat je het minder breed hebt en je niet alles aan je kinderen kunt geven wat andere doen . dat je geen respect verdiend he .
maar wat ik ook lees in je vehaal is dat je enorm aan jezelf twijfeld en om daar iets aan te doen dat kost geen geld .ik heb ook in een instelling gezeten ik was toen 3 jaar toen ik geplaatst ben door de jeugtrechtbank .en ik ben op men 17 begeleidazfstandig wonen gaan doe ben op men 18 jaar getrouwd en ben nog steeds getrouwd .
ik kan ook niet alles doen zoals naar de cinema gaan en op vakantie maar ik heb wel respect voor mezelf < . ik wil maar zeggen dat als je aan jezelf twijfeld je kinderen dat ook zien en je gaat ze dat meegeven en dat zou je moeten vermijden .
als je in jezelf geloofd en als je je broer en je zus mee groot hebt gebrachtr als kind van 12 dan heb je geen derenen om aan jezelf te twijfelen gewoon je hoofd recht naar boven en met de borst vooruit ik vindt jouw gewoon al een fantastise vrouw nu die twijfels nog weg en er is geen betere moeder als jij en nog een ding jouw kinderen zullen meer levenservaring opdoen tegen dat ze alleen gaan wonen dan kinderen die alles in de schoot geworpen krijgen e.mail wendymontens@skynet.be
Grrr. een heel bericht getypt, heeft de site me uitgelogd ondertussen. bericht kwijt. weet nog wel wat ik geschreven heb, maar weet niet of ik het nog net zo terug kan verwoorden. de eerste keer is meestal beter dan een herhaling, maar ik waag het er op.
Ik ben eigenlijk benieuwd hoeveel reacties er op dit artikel zullen komen door mensen “die het goed hebben”, die als een volleerd, maar werkloos stuurman hun “oplossingen” in pacht zullen denken te hebben en hoe velen die er voor zullen durven uitkomen dat ook zij vinden dat de vooroordelen voor iedereen opgaan. Met die mensen wil ik wel eens aan tafel gaan zitten om een boompje op te zetten.
Ik ben onvrijwillig invalide, ondanks het grote vertrouwen wat ik had in een chirurg.
Ik leef elke dag met pijn, ondanks de hoeveelheid pijnstillers die er genomen worden, maar ik ben dolblij, blij dat ik geen duizendpoot ben, ik kan maar aan twee pootjes iets mankeren.
mijn partner werd onlangs onvrijwillig invalide, ondanks het feit dat we dachten ons deel van de narigheid nu wel gehad te hebben. Maar ik ben dolblij, blij dat ik een partner heb en mijn koude voeten kan warmen in bed.
ik ben onvrijwillig (kans)arm, ondanks een universitaire opleiding. ik verloor in sneltreinvaart mijn mobiliteit, mijn inboedel, mijn inkomen, mijn sociale leven en mijn sporten met dank aan een chirurg, een dief en een werkgever die failliet ging.
Op het einde van het geld schiet er altijd nog een stukje maand over, maar ik ben dolblij. Aan het begin van elke maand ben ik blij, we hebben er weer eentje overleefd.
Op het einde van elke maand ben ik blij, het einde van het geld betekende nog maar eens niet het einde van de wereld.
ik ben bewust mama van een kroostrijk gezin, ondanks het momenteel ontbreken van een degelijk inkomen en de vele zorgen voor de toekomst, maar ik ben dolblij. Er is niemand zo rijk als ik.
maken de kinderen ruzie ? ik ben blij omdat ik kinderen heb die ruzie kunnen maken. Velen zouden er alles voor over hebben kinderen te hebben die ruzie maken, maar het lukt hen niet een zwangerschap succesvol te voldragen, of er eentje te beginnen.
Mijn kinderen kennen de waarde van geld, het ontbreekt hen aan niets, ze hebben elke dag vers, gezond en gevarieerd eten in hun buik. ze hebben een mama en papa die er voor hen zijn en die voor hen vechten. ze hebben een warm, lek- en tochtvrij huis waarin ze naar hartenlust kunnen spelen, leren en ontdekken en waar ze altijd terecht kunnen voor raad, steun, liefde en nestwarmte. zelfs zonder playstation, zomer- en winterreizen, Mc Donalds en Quick, tennis en paardrijlessen en dure kleren in de kast hebben ze meer dan vele anderen.
Ik ben sociaal, altijd op tijd, aanwezig in school, en heb wat me nu overkomt zeker niet zelf gezocht.
Ho ja, ook mijn kinderen komen soms met luizen naar huis, en dan vloek ik als een ketter, ga aan de was en het luizenkammen en ben boos op die vaders en moeders die de hoofden van hun kinderen niet controleerden en een beestje toelieten een plaag te veroorzaken. Ik ben dan ook blij dat mijn kinderen luizen konden hebben want op een vuil, onverzorgd en ziek hoofd vind je die beestjes niet, … een rijk of een arm hoofd, het maakt voor een luis niet uit, zij zien enkel een voedingsbodem.
ik vind structuur en opleiding belangrijk voor mezelf en mijn kinderen.
ik wordt niet vaak boos omdat het de energieverspilling niet waard is, maar soms gebeurd het toch, zoals nu, op dit artikel dat bol staat van vooroordelen en cliché’s.
sommigen onder ons zullen ongetwijfeld beantwoorden aan wat de cliché’s zeggen, maar met mij zijn er velen die door een artikel als dit in de verdediging gedwongen worden, die gekwetst worden. sommigen zullen er ook door aan zichzelf (beginnen) twijfelen en het er extra moeilijk door krijgen.
Niemand heeft echter het recht over me te oordelen zonder het hele verhaal te kennen.
Niemand heeft het recht op me neer te kijken omdat ik (kans)arm ben en schoolrekeningen soms later betaald worden.
Niemand heeft het recht zomaar over me te oordelen omdat rekeningen blijven liggen, maar we wel een TV, GSM of eigen huis hebben.
Niemand heeft het recht op mijn kinderen neer te kijken omdat ze een mama hebben die wil dat ze netjes gekleed zijn en die niet (meer) beschaamd is een zeeman of wibra binnen te stappen op zoek naar folderaanbiedingen.
niemand heeft het recht op mijn kinderen neer te kijken omdat hun verjaardagsfeestje niet even duur of spectaculair was als het feestje van een ander. Mijn kind heeft even veel recht op een pannenkoekenfeest met slingers, cadeautjes en vriendjes als een ander.
de enige die op me mag neerkijken is die persoon van 2.10 m die iets aan zijn knie en rug mankeert waardoor hij zich niet op een ergonomisch verantwoorde manier 30 cm kan bukken om me in de ogen te kijken.
en al die anderen ? die daag ik uit om van de wal te komen en naast me plaats te nemen aan het roer van mijn schip, of nee, ik geef hen gewoon het roer en daag hen uit het schip zonder averij door de kliffen te leiden. Ben benieuwd hoe snel ik het roer terug krijg en de reddingsboot mag neerlaten. Als ze even ver komen als ik, dan hebben ze waarschijnlijk eerder ervaring opgedaan, ik denk eerder dat vele “gegoeden” tegen de eerste of tweede klif te pletter gaan varen.
Ben ik arrogant ? als zelfevaluatie en zelfkennis arrogant zijn, dan zie ik dat als een positief iets voor mezelf, en wat anderen ervan denken … tja, over anderen oordeel ik niet.
en dat mijn lieve sandra wil ik je meegeven :
alleen jij moet aan jezelf verantwoording afleggen over de vraag of je goed bezig bent.
iets niet kennen mag geen rede zijn iets niet te willen kunnen. we leren elke dag met onze oren en onze ogen. je moet er alleen voor waken dat je die beide lichaamsdelen blijft gebruiken.
onzekerheid voor de toekomst mag geen rede zijn voor geen structuur. Ook herhaalde chaos is structuur. (ref. wikipedia : Een patroon/structuur bestaat uit een herhaling van eenvoudiger eenheden of ontstaat uit een herhaalde toepassing van dezelfde regels.) Een vast dagritme helpt je de dag door, maakt een lange maand korter (zo lijkt het dan toch). wel of niet huiswerk opvolgen is een kwestie van prioriteit, geen kwestie van al dan niet genoeg geld hebben. of je er nu 20 uur per dag of 3 uur per dag over piekert, de uitkomst is hetzelfde, verspil er niet te veel tijd aan, het maakt je ziek en doet je het mooie in het leven niet zien.
heb lak aan wat anderen zeggen of denken. weet voor jezelf dat je doet wat je belangrijk vind. ga in tegen oneerlijkheden die men je probeert op te kleven. wil je deelnemen aan het schoolleven van je kinderen ? doe dat dan gewoon. laat je bekijken, laat zien dat je bestaat. Kijk iedereen vol in de ogen, zelfs als je daarvoor een opstapje nodig hebt, maar wend nooit je blik af, sla je ogen niet neer. jouw kinderen hebben evenveel recht op een mama die haar stem wil laten horen op school als elk ander kind. Ergens niet bijhoren doe je enkel jezelf aan.
Het lijkt makkelijk zoals ik het schrijf, maar dat is het zeker niet. Ik heb er 7 jaar over gedaan om te staan waar ik nu sta. Ik heb mezelf vele jaren daarvoor verstopt in een holletje, maar het holletje raakte vol zelfbeklag en ik barstte eruit. Ik heb mezelf uitgegraven en met al dat uitgegraven zand maakte ik een heuveltje. ik kroop erop en zag zoveel moois, dus ik groef nog wat verder en het heuveltje werd een heuvel. Van plezier om wat ik allemaal zag sprong ik op en neer en mijn heuvel werd aangetrapt, hij werd terug wat kleiner, maar ook steviger. Ik vond gaandeweg een zaadje, dat plante ik op mijn heuveltje en moeder natuur gaf me dan wat zon, dan wat regen. Het zaadje ontkiemde, kreeg een klein teer takje, later ook een paar blaadjes. ik koesterde het, beschermde het tegen wind en kou zoveel ik kon. en toch verloor het zijn blaadjes en stond het takje te rillen in de wind. maar ik hield vol, ik bleef het kleine tere boompje ondanks alle tegenwerkingen beschermen tegen kou en wind. na een tijdje begon het takje toch terug te groeien, eerst traag, dan stilaan sneller. het werd minder teer, er kwamen weer blaadjes, meer blaadjes, mooiere blaadjes en het takje groeide door ondanks wind en kou, ondanks nu te warm, dan te nat … het heeft er 7 jaar over gedaan, maar op die stevige heuvel staat nu een boom, een boom met sterke takken, met zeer veel bladen, een boom die bescherming bied aan de vogels die er in nesten. en naast die boom zit nog steeds een uitgegraven hol, niet langer verborgen, maar zichtbaar, een put die zich vulde met het water dat van de blaren van de boom viel, wat eens een holletje vol zelfbeklag was, is nu een vijvertje waar kikkers kwaken, waar emelten muggen worden, waar vissen muggenlarven eten. en iedereen ziet die boom, niemand kan er naast kijken. Nog steeds verliest die boom door kou en wind zijn blaren, nog steeds bescherm ik hem. maar nu weet ik, vroeg of laat komen de blaren terug, en altijd vind ik beschutting onder de boom.
hoe mijn boom zo groot en sterk werd ? een paar zinnen hielpen me hierbij en die wil ik je tot slot nog graag meegeven in de hoop dat ze je helpen en dat ook jij het mooie in het leven mag zien ondanks regen, wind en koude :
never let fear stopping you from dancing on the moon.
piekeren over het verleden breng schade toe aan de toekomst van het heden.
god geeft je nooit meer te dragen dan je aankan.
proberen is leren.
twijfel begeleid het leven, maar laat twijfel nooit je leven leiden.
het enige wat je niet kan overleven is de dood.
zonder regen bloeit geen bloem
zon zonder regen, geen regenboog zal zich bewonderen laten.
groetjes
Het doet me deugt dat jullie reageren en mij met tips en advies willen verrijken.
Iedereen leest het verhaal op zijn manier en reageert hier dan ook op vanuit zijn kijk en ervaring.
ARMOEDE slaat vooral op het financiele
KANSARMOEDE gaat over de binnenkantvan de mens(gevoelens en sporen van kwetsuren) en dat is niet meestal niet zichtbaar
Ik ben nu 34 jaar maar werk reeds 13 jaar als ‘’ ervaringsdeskundige in de Kansarmoede en sociale uitsluiting’’.
Ik ben al veel gegroeid in allerlei dingen maar ik weet ik zal nooit uit mijn kansarmecirkel geraken. Wat ik wel weet is dat ik voor mijn kinderen alles doe en overheb zodanig dat ze de kans krijgen om er wel uit te geraken. En dit doe ik door hen dingen mee te geven die ik als kind nooit heb ontvangen maar gaande weg nog heb moeten leren. En nog leer.
In de loop der jaren heb ik kennis opgedaan die ik aan mij kinderen met de paplepel mee geef. Dus ze kennen niks anders. Voor mezelf daarentegen zal ik blijvend moeten vechten om het anders te doen dan ik meekreeg met mijn paplepel.
Met het artikel vertrekt men vanuit enkel stellingen(cliché) die de dag van vandaag hoe spijtig het ook is nog veel hoorbaar is. Gelukkig zijn er enkele die daar anders zijn beginnen naar kijken. Maar toch zijn ze er nog.
We handelen uit onwetendheid. Maar zijn ook creatief in heel veel dingen.
En neen mijn kinderen krijgen geen chips en cola als ontbijt.
Wat ik wilde aangeven is dat kinderen maar ook volwassenen de dag van vandaag met honger rondlopen. En ge kunt dan inderdaad spreken van gezonde voeding hoor. Maar de realiteit is er dagelijks zitten er nog die honger hebben . en als ouder geef je dan liever je kind ongezond dan het hongergevoel. Want je weet dat een hongergevoel geen lachertje is.
En ja ik durf ervoor uitkomen dat er periodes zijn dat ik minder eet om er zo voor te zorgen dat mijn kinderen dit nooit moeten meemaken.
En je kan je dan natuurlijk afvragen hoe het in 2010 nog mogelijk is. Ja kijk alles is in de laatste jaren gestegen in prijs. Alleen vergeten ze het inkomen me te laten groeien.
Als ik kijk dat een groot brood al 2€ kost. En in een gezin van 5 kom je al niet meer toe met 1 brood dus 1,5 brood per dag en je hebt 30 dagen in de maand (1.5 brood =3€ /dag x30 da is 90€/maand)
En dan heb je nog niks voor ertussen te leggen.(of van warme maaltijd)( dit is soms al 1/10 van het inkomen en dan zijn er nog geen betalingen van gedaan)
Ge kunt natuurlijk wel zeggen dat je je brood zelf kunt maken. Das waar maar dan moet je alweer over het materiaal en de kennis beschikken en eveneens de kracht om brood te maken. wat veelal het geval niet is.
Dus ben je aangewezen op brood kopen. Het zijn zo kleine dingen die het moeilijk maken.
Je zou een RECHT MOETEN zijn om keuze te kunnen maken. Maar veel Kansarmen krijgen niet de mogelijkheid om keuze te maken.
Mensen worden nog te vaak met de vinger gewezen als ze andere dingen doen dat men gewent is.En als er niet gedaan word wat ze zeggen dat je moet doen of niet doen.word dit vaak gezien ‘ze werken niet mee.of zie wel ze willen niet veranderen.
Wat meer zou werken is dat men ze niet veroordeelt omdat we de dingen anders zien.
En ipv ons te zeggen wat we allemaal verkeert doen in hun ogen.Eens stil te staan om te gaan zoeken waarom we het doen/of niet doen.En ons de kans te geven zelf te laten KIEZEN wat we zouden willen aan werken en hoe we dit zien.Mensen geven raad met goede bedoelingen Maar de raad is hoe ze het zelf zouden doen.maar het vertrekt zowiezo vanuit een andere context.
Zoek achter de woorden die ze kennen of indien je dan wel een woord gebruikt vertel er dan spontaan bij wat je ermee bedoelt. Veronderstel niet dat vanzelfsprekend is dat we zeggen of vragen voor uitleg.Het geeft ons nog maar eens het gevoel dat we dom zouden zijn. Terwijl we over kennissen beschikken die even waardevol zijn.
Dus in plaats van steeds op zoek te gaan hoe men iemand zou kunnen helpen. steek daar geen energie want veelal is het maar van korte duur. Maar als je je energie zou spitsten om samen met de ons te zoeken wat voor hen helpend kan zijn heb je meer slaagkansen.
Ben een oud klasgenootje van u.
Dus ik ken je situatie van vroeger.
Had me al dikwijls afgevraagd hoe het met u is.
Jij moet nergens beschaamd over zijn.
Je mag vooral trots zijn op jezelf.
Je wilt je kinderen een beter leven en toekomst geven dan dat jezelf hebt gehad.
Iemand die uit een ‘ normale’ ( ??) thuissituatie komt,heeft veel stappen voor.
Jij hebt helemaal vanonder aan de ladder moeten beginnen.
En ik weet dat je hart van goud hebt.
het ga je goed Sandra en met je kinderen.
groetjes,
Mieke.
Ik schaam me NIET voor mijn situatie!!!!
Ik ben er zelfs trots op hetgeen ik al realiseerde.
merciekes
Ik heb eindeloos veel bewondering voor mensen die met zeer weinig evenveel doen als mensen met véél te véél.
Ik ben alleenstaande moeder met 1 dochtertje van 3 en doodsbang om in de armoede terecht te komen.
tot hier toe vergaat het me veel beter en luxueuzer dan ik ooit had durven dromen.
Als ik Sandra’s verhaal en sommige reacties lees, besef ik weer hoe rijk ik ben.
En niet alleen op financieel vlak want we vergeten nog al te vaak hoe kostbaar liefde, genegenheid, kinderen, familie en de kleine dingen van het leven zijn.
samen op de Temsebrug naar de bootjes kijken, zonsondergang. Fietsen, zwemmen,wandelen, samen op de sofa knuffelen, verhaaltje lezen,…
Dank u Sandra voor uw leerrijk verhaal en succes met al wat je doet.
Jij hebt het al zeer ver gebracht ondanks al die “hindernissen”. Daar kunnen die rijke luizen een serieus puntje aan zuigen.
Proficiat!
om dezer dagen rond te komen moet je met twee gaan werken zegt Sandra .
Wel sorry maar daar ben ik het niet mee eens wij zijn een gezin met vijf drie kinderen en ik en mijn man
ik ga niet werken en toch komen wij elke maand rond en we komen totaal niets te kort
oke we leven niet in grote lux en we gaan niet op reis maar hebben alles wat we nodig hebben de kinderen hebben een gsm en een pc op hun kamer er is een tv en internet we hebben beide een wagen en het is niet dat mijn man een loon heeft van een directeur hij is gewoon bediende je moet leren om er naar te leven
wij lenen nooit geld bij de bank voor lux als er is wat we willen en we kunnen het niet betalen laten we het staan en sparen er gewoon voor verder moet je wat vooruitziend zijn en toch wat moeite doen om iets te sparen hoe klein het bedrag ook is mensen die beweren dat ze met twee gaan werken en niet rond komen begrijp ik niet zeker als ik zie dat wij rond komen met een loon en er nog van sparen voor ons en de kinderen
helemaal eens met “niet eens met stelling 11″. hier ook geen twee inkomens, maar we komen er elke maand weer, wel geen overschot en soms nog enkele dagen maand over. Moesten we de kleine extra’s die we onszelf en de kinderen gunnen laten, dan kwamen we waarschijnlijk makkelijker rond. maar we hebben geen schulden, een eigen huis, pc, TV en internet (hoewel niet op elke kamer een PC), een wagen en buiten de hypotheek ook geen leningen. Als ik een leuk leesboekje voor de oudste tegenkom, of een leuk paar sokken voor de dochter laat ik het niet ze te kopen. Ook eens een lekker dessert ‘s avonds ontzeg ik ons niet. dat zijn dan die kleine extra’s waarover ik het had. Liefde, nestwarmte, gezellig samenzijn, een verhaaltje voor slapengaan, een knuffel of een bemoedigend woord kosten niets en zijn zoveel meer waard dan luxe en uiterlijk vertoon.
blij te lezen dat er nog gezinnen zijn waar men kan leven van één inkomen ook wij hebben geen leningen lopen buiten de hypotheek verder geen schulden en daar zit het hem vaak ,mensen zijn veel te snel om te lenen voor de meest uiteen lopende dingen die ze beter meteen zouden betalen ze willen op reis maar er si geen geld hop een lening wel zo werken velen zich zelf wel in de neste zelfs tweeverdieners en als een van de twee dan plots zonder werk zit dan zitten ze in de problemen (dan hebben ze het wel degelijk zelf gezocht )wat je niet kan betalen daar blijf je beter van af of spaar er voor als ik hoor hoeveel koppels uit mijn onmiddellijke omgeving lenen voor alles en nog wat een volledig loon van een van de twee dat gewoon wegvalt enkel aan het afbetalen van leningen en als er daar op het werk dan problemen zijn is het paniek want hun kas van een huis en hun dure wagen moeten afbetaald worden dat is toch voor problemen vragen ? net als “mama.van.8″ leven wij goed er is altijd wat over op het einde van de maand en we doen ons niets te kort dus is het wel degelijk te doen om van één loon te leven je moet alleen een beetje zien wat je doet en waar je je centen aan spendeert dat is alles
Ik moet het even melden, ik ben zo blij en iedereen mag in de blijdschap delen. Na een klein jaar lekker sparen kan ik me op het einde van de maand een afwasmachine halen. Ik heb er zo naar uit gekeken, want nu sta ik dagelijks een uur of twee aan de afwas. Vanaf volgende maand zijn dat twee extra speeluurtjes met de kinderen. Ik had er ook voor kunnen lenen, of een paar rekeningen op de lange baan schuiven, maar wou dat niet, nu is de voldoening des te groter. Ik heb die machine zelf verdiend (op welke manier je het ook bekijkt) door kleine bedragjes op zij te leggen, door eens geen koekje te nemen op koekjestijd, door te kijken wat ik waar en wanneer gekocht heb, bv. diepvries in O’Cool. deze week de vis in reklame, dan kopen we vis. Vaak is het dan 1 + 1 gratis. Je eet er 1 op en de andere hou je in je vriezer. Na enkele weken hoef je niet meer te eten wat in reclame stond, je hebt reserve genoeg in je vriezer om te eten wat je op dat moment wil en je vult weer aan met reklameproducten. Zo bespaar je 100den euro’s en je kan toch eten waar je op dat moment zin in hebt. Vorig jaar kochten we ons (ook na sparen) voor dat doel in colruyt tweedehands een grote vriezer. die is stilaan vol geraakt en wordt ook steeds bijgevuld. de aankoop en het verbruik hebben we al lang dubbel en dwars terugverdiend en blijven we terugverdienen en als kers op de taart hebben we binnenkort door deze aankoop en andere kleinigheidjes te besparen door rond te kijken er de luxe van een afwasmachine bij en ze heeft ons niets van het normale budget gekost … ik heb als je het zo bekijkt een gratis afwasmachine binnenkort. Rondkomen met een laag inkomen (zelfs, zoals in ons geval, 1 ver onder de armoederisico grens) kan dus, al is het soms verre van leuk. Maar voor nu : Straks zijn de kinderen thuis van school en mama is blij, daar gaat iedereen van profiteren dit weekend
Ikzelf heb ook jaren van armoede gekend, maar weet dat er altijd wel een manier is om er uit te komen.
Op een dag stond ik op straat samen met mijn baby van 6 maand oud. Aangezien de situatie niet meer houdbaar was samen te leven met mijn ex, moest ik een drastische beslissing nemen. Daar stond ik dan, 1 zak met kledij, 1 pak pampers en welgeteld 5 euro. Gelukkig kon ik toen bij mijn ouders terecht, eerst had ik geïnformeerd bij een vluchthuis maar dat koste mij 50 euro. Drie dagen nadien had ik een vaste job gevonden, en nog geen 2 dagen later had ik ook een betaalbare onthaalmoeder gevonden via Kind en Gezin. Mijn boodschap naar allen die het moeilijk heeft is het volgende; probeer uit de vicieuze cirkel te stappen. Bekijk alles eens eerst van op een afstand, zo kan je zien wat je anders kan aanpakken. Fast-food is jammer genoeg ontzettend goedkoop, en wordt bij kansarmen dan ook als dé oplossing gekozen om de buikjes te vullen. Jammer genoeg werkt slechte voeding op je gezondheid en gemoed, waardoor je alles op de loop laat. Ik wil zeker niet met de vinger wijzen, maar spreek van ondervinding. Hoe mijn leven nu verloopt? Prachtig gewoon!!! Alles loopt op wieltjes, en ik ben blij dat ik nooit voor de makkelijkste weg gekozen heb! Hopelijk heb ik er een paar kunnen inspireren….
Ik heb het artiekel van Sandra gelezen. Ik heb geen woorden over de pijn dat ik gevoeld heb. Aleen stilte.
Ik ben een gewone lerares dat dagelijks met deze problemen omgaat.
Wat kunnen we, gewone mensen, doen om te helpen?
Sterkte en groetjes,
M.
Lieve Sandra,
Heb jouw verhaal gelezen, jij mag terecht trots zijn op wat je al bereikt hebt en nog zult verwezenlijken ! Ik werk ook in een organisatie die strijdt tegen armoede, en weet dusdanig ook uit ondervinding wat het betekent om constant te moeten rekenen en cijferen. Alleen heb ik wel kansen gehad, maar ben ik door omstandigheden in de grijze zone, zoals ik dat wel eens noem, beland. Niemand ziet of beseft welk een strijd we iedere dag opnieuw voeren !
Doe zo voort meid ! Ik bewonder je !
Beste Sandra,
Laat ik eerst beginnen met enkele gegevens die je zelf meegeeft…
zowel jij als je man werken (voltijds?).
Zowel jouw loon als dat je van je man zullen gezien hun sectoren niet tot de allerhoogste behoren. Maar laat ons aannemen dat ook al gezien jullie kinderen ten laste jullie gemiddeld 1400 euro verdienen, samen maakt dat 2800, geen idee wat voor bijjob je doet, maar mss verdien je daar wel 200 euro/maand mee. Kindergeld zal wss iets meer dan 500 euro zijn. Jullie gezamelijke maandelijke inkomen ligt dus rond de 3500 euro!!! Sorry, maar armoede kan je dat niet noemen. Veel mensen (waaronder mezelf) moeten rondkomen met veel minder.
Waar volgens mij het probleem ligt is het verleden, je hebt veel meegemaakt (instellingen werkten toen anders dan dat ze dat nu doen). Veel zaken die kinderen in een ‘normaal huisgezin’ leren heb jij wss zelf moeten ondervinden. Uit je interview kan ik opmaken dat je nog veel sporen van dat verleden met je meedraagt.
Akkoord, ik kan begrijpen als je als 18 jarige uit die instelling komt je moet opboksen tegen vooroordelen van anderen, je wss domme dingen doet (omdat je van niet beter weet). Voor je het weet zit je zo in de schulden en beland je in die spiraal van armoede. Maar nu, met jullie inkomen heeft je armoede weinig te maken met gebrek een geld, maar met onverwerkte zaken uit het verleden. Je kinderen komen niets te kort, maar bestaat de kans niet dat ze ‘teveel’ hebben, zaken die jij in je jeugdjaren niet had geef je nu dubbel en dik terug aan je kinderen (alles kost geld, veel geld). Als er inderdaad zaken zijn uit het verleden die jij nog met je meedraagt (die stempel van een instellingskind te zijn) wil je dan niet aan de buitenwereld tonen dat jullie ook maar gewonen mensen zijn. Vele tonen dat met materiele zaken (kosten geld, veel geld).
Als gezin hebben jullie een goed inkomen, waarmee je de kinderen als jullie zelf als ouder niets moeten te kort doen… Maar probeer, hoe moeilijk het ook is, om het verleden achter jullie te laten.
Als ik gelijk heb met mijn stellingen, je hoeft het hier niet toe te geven (al zou een reactie wel tof zijn) doe jezelf dan een groot plezier, zoek hulp, professionele hulp. Probeer het verleden te verwerken en werk naar de toekomst toe.
Voila, dit was mijn verhaal. Dit is niet allemaal uit m’n duim gezogen, maar ik ben als het ware zelf een ‘ervaringsdeskundige’. Heb ook een zeer zwaar verleden achter mij, ook van kindsaf in een instelling gezeten, zwarte sneeuw gezien, ondanks m’n normale inkomen zwaar in de schulden gezeten,… kortom alles waar jij wss ook met te maken kreeg. Ik heb psychologische begeleiding gezocht om m’n verleden te kunnen verwerken, niet om het te vergeten, want dat lukt niet, maar wel om het een plaats te geven en verder te gaan met mijn toekomst en verder te gaan met m’n gezin.
groetjes
ps: vat m’n verhaal niet om als een groot verwijt, maar probeer m’n standpunt te begrijpen.
@anoniem 12/03/2010, ik kwam enkel maanden geleden een zinnetje tegen :
tobben over het verleden, hypothekeert de toekomst van het heden
(of zoals eerder geschreven : piekeren over het verleden, brengt schade toe aan de toekomst van het heden). Kan je niet over het verleden heen, laat dan een ander het uit je schoppen zodat je verder kan.
het was zo een correct zinnetje dat ik het nooit van mijn leven nog vergeet, en nooit nog kijk ik om naar vroeger. Hetgeen bestaat is nu en dan, toen daar denken we soms eens aan.
en de bedenkingen die jij je maakte maakte ik me voordien ook al. Ben blij dat iemand het kon verwoorden.
Beste Sandra,
Ik had graag met jou in contact gekomen omdat ik meer over jouw situatie zou willen te weten komen.
Vriendelijke groeten
Sarah
hoi sandra,
Ik hb ook in een instelling gezeten vanaf mijn 15 de omdat mijn ouders gingen scheiden en toen mijn moeder heel ziek was.Tja,..ik was 17 jaar toen ik naar Nederland ging ,kreeg met mijn 22 ste jaar een kindje ,mijn huwelijk liep toen stuk.En mijn ex nam mijn kind mee naar het land van herkomst.Ik heb haar pas mt haar 17 de weergezien.Zij is nu gelukkig getrouwd en heb nog steeds contact met haar.
Ik ben zelf invalide door mishandelingen van mijn ex.
Maar er is 1 hier die werkt en dat is mijn huidige partner.We hebben het niet breed maar we kunnen wel aardig rondkomen omdat ik weet waar we het aan uit geven.We hebben incl.kinderbijslag 2100 euro per maand.
Dus we hebben een lagere huur en kunnen wat opzij zetten ook.Sinds kort hebben we een caravan gekocht op afbetaling wat voor ons is.DE kinderen komen niks te kort moet ik zeggen.Schoolrekeningen betalen we niet altijd op tijd,de huur,elektriciteit en water ,betalen we altijd op tijd.De auto ook.Of we armoede hebben ,dacht ht niet.Je kan creatief met geld omgaan dus,met maaltijdcheques kopen we elke maand de grootste dingen ,ook honde en kattevoer in.
Ontbijten doen we hier wel.Dat is geen chips dus,…vind ik persoonlijk ongezond.
We eten weinig frietjes maar meer gezonde produkten,vooral veel verse groenten en vers fruit.
Ik heb mijn verleden leren loslaten,je kan niet in het verleden leven ,de tijden zijn veranderd kun je niet meer vergelijken met nu.
Ik ben ondanks alles een tevreden mens,de kinderen ook.
Ik heb geen placystations of dergelijke.Dus toch zijn we tevreden.WE hebben wel een laptop en een gewone pc en de kinderen eigen spullen en ik zie die vrolijke kinderen dan denk ik ik ben tevreden.
Je kan niet in het verleden leven ,ik was 12 jaar toen ik al op mijn benen stond,..mijn broer is niet zo ingesteld als ik.Ik denk altijd een dag zonder zorgen is een dag vol zonneschijn.
Als je creatief bent met veel dingen dan kan je makkelijk rond komen.
gr.