“Een kind op je 16de? Dat vond ik onverantwoord. En nu ik papa ben van Maxim, nog meer.” Yannick (18) en Ellen (17) leerden elkaar kennen op het internaat van hun school. Ze zijn nog maar een dikke twee jaar samen, maar hebben al een zoontje van een jaar en één maand. Ellen: “Mijn leraar bio vroeg of ik niet goed had opgelet tijdens de les seksuele opvoeding. Maar toen was het al te laat.” Ze vertellen hun verhaal aan Maks!, het jongerenmagazine van Klasse.

MAKS!: Hoe heb je ontdekt dat je zwanger was?

Ellen: “We waren samen op monitorenweekend waren met Creafun, een organisatie die vakanties organiseert voor kinderen en jongeren. Daar hebben we gevreeën, zonder condoom. Ik nam de pil, dus extra voorzorgen hoefden niet, dachten we. Maar ik was dat weekend ziek geworden en heb moeten overgeven. Dan werkt je pil niet meer. Ik wist dat niet, want ik had de bijsluiter niet gelezen. Stom natuurlijk. Toen mijn regels uitbleven, hebben we toch maar een zwangerschapstest gekocht.”
Yannick: “Je moet maar een minuut wachten tot je het resultaat kent. Ik ben een sigaret gaan roken, maar zij bleef maar naar dat stokje staren.”
Ellen: “Plots verschenen er twee streepjes. Toen wist ik hoe laat het was.”

MAKS!: En dan moet je het aan je ouders gaan vertellen…

Ellen: “Ja, maar dat durfde ik niet. Mijn moeder had net gehoord dat ze kanker had, en om haar te sparen wou ik wachten tot na de operatie. Maar ze werd niet beter. En ik was al vijf maanden ver.”
Yannick: “Dus heb ik het maar gezegd. In de auto. “Uw dochter is zwanger”. Shock. Haar ma wou niet dat we gingen samenwonen. En haar pa zei dat haar jeugd voorbij was.”
Ellen: “Ik begrijp die reactie wel. Ik zou ook slikken mocht Maxim straks thuiskomen en zeggen ‘Mama, papa, mijn 16-jarige vriendin is zwanger’. Maar de volgende dag zijn we samen kleertjes gaan kopen. Chapeau.”
Yannick: “Mijn pa heeft het zelf geraden, omdat Ellen een zwanger buikje had op onze vakantiefoto’s. Mijn ma was wel heel kwaad omdat ze het zo laat wist.”

MAKS!: Heb je ooit overwogen om het kindje niet te houden?

Ellen: “Neen. Ik wou er meteen voor gaan. Ik begrijp dat je uit geldnood voor abortus kiest, maar mijn moedergevoelens zijn daarvoor te sterk. Zo ging ik al heel vroeg babysitten, en heb ik ook het boek van Stephanie Planckaert gelezen. Ja, ik was al van jongsaf een echt mamaatje (lacht).”
Yannick: “Eerlijk? Ik dacht aan abortus, of adoptie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik twaalf was, en ik had me toen voorgenomen om nooit kinderen te krijgen. Maar Ellen laten stikken? Dat nooit. Maxim is ook mijn verantwoordelijkheid. Je zorgt er samen voor, ook al blijf je misschien niet bij elkaar.”
Ellen: “We hebben daarover veel ruzie gemaakt, maar Yannick begreep dat ik niet kon kiezen tussen hem en het kindje. We zijn allebei onvoorzichtig geweest, het heeft geen zin om elkaar verwijten te maken. Na de geboorte van Maxim is alles gelukkig terug in de plooi gevallen.”

MAKS!: Hoe reageerden je klasgenoten toen ze hoorden dat je in verwachting was?

Ellen: “Niet iedereen zei proficiat, maar de meesten waren wel blij voor ons. Mijn leraar bio vroeg of ik niet goed had opgelet tijdens de les seksuele opvoeding. Maar toen was het al te laat (lacht). Onze school heeft me heel goed geholpen tijdens de zwangerschap. Zo hebben ze examens uitgesteld en mijn stage verplaatst. Ik ben tot vier dagen voor de bevalling naar school blijven gaan. En als Maxim nu ziek is of ik geen babysit vind, hoef ik niet altijd een ziektebriefje binnen te brengen.”
Yannick: “Ik zit sinds dit schooljaar op de hogeschool, en daar ben je niet zo close met je docenten. De meeste weten niet eens dat ik een kind heb. Op de trein maak ik een klik: thuis ben ik papa, maar op de hogeschool een gewone student. Tijdens mijn examens lag Maxim in het ziekenhuis, en dat is wel hard. Dan denk je er constant aan, ook op school.”

MAKS!: Hebben jullie veel moeten opgeven voor Maxim?

Ellen: “Ja. We kunnen niet zorgeloos meer uitgaan, studeren, doen wat we willen. Vroeger gingen we vrijdag na school nog een pint pakken, maar nu moeten we naar de creche. Je moet altijd plannen. Zo gaan we vaak apart op stap, want één van ons moet thuis voor Maxim zorgen. Je krijgt plots heel veel verantwoordelijkheid en je moet in sneltempo volwassen worden. Als je daar niet op voorbereid bent, is het hard.”

MAKS!: Waar leer je dat, een kind opvoeden?

Yannick: “Ik vraag veel raad aan mijn moeder. En neem ook veel van haar opvoedingsstijl over.”
Ellen: “Mijn moeder is kort na de bevalling van Maxim gestorven. Maar ik doe jeugd- en gehandicaptenzorg, dus ik haal mijn opvoedingslessen gewoon uit mijn schoolboeken. Ik vind soms dat Yannick te streng is, en hij vindt mij niet streng genoeg. Maar dat is een gezond evenwicht. Yannick krijgt Maxim wel stil. En als hij pijn heeft, loopt hij naar mij. Gelukkig is het een braaf en lief kind, een echt schatje. We hebben al meer ruzie gemaakt over de montage van ons IKEA-bed, dan over Maxim (lacht). Mijn pa helpt waar hij kan: zo rijdt hij ons elke dag naar de crèche en doet het huishouden. Wij zorgen wel voor de kleine.”

MAKS!: Begrijpen jullie meisjes die bewust zwanger willen worden?

Ellen: “Ik wou dat vroeger ook, maar nu weet ik wel beter. Als vriendinnen me raad komen vragen, zeg ik altijd dat ze beter nog even kunnen wachten tot ze een stevige relatie hebben en een goede job.”
Yannick: “Wij dachten niet na, en nu zitten we hier. Ik vond een kind op je 16de altijd onverantwoord, en nu nog meer. Iedereen ziet het schattige kindje waar je mee kan spelen, maar ze zien niet de moeilijke momenten, het huilen ’s nachts. Tip: neem eerst een week het kind van een familielid in huis. Dan weet je wat het is. Nu wonen we nog niet samen, binnen vijf jaar willen we wel onze eigen plek. Maar een tweede kindje? Neen, bedankt. Ik heb de doos met condooms al naast het bed gezet (lacht).”

Zes meisjes, ongepland en totaal onverwacht zwanger geraakt. Ze hebben besloten hun kindje te houden en mama te worden… maar hun leven wordt nooit meer hetzelfde. Volg Shana, Tabitha, Virginie, Melissa, Kimberly én Ellen in ‘Tienermoeders’, elke woensdagavond om 20u45 op VT4.

1 OP 260

In 2008 kregen Vlaanderen 1 op 260 tieners een kind.
Dat zijn er gemiddeld 2 à 3 per school.
Het jongste meisje dat tussen 2000 en 2006 moeder werd, was nog geen 13 jaar oud.
De meerderheid van de tieners die zwanger worden is wel 18 of ouder.
Iets minder dan de helft van hen kiest voor abortus.