Loading ...
2 jaar geleden 
“Als ik niet tot tien tel bij het handen wassen, zal iets ergs gebeuren.” “Enkele voegen aan de buitenmuren komen los. Het huis zal instorten!” Jurgen, papa van twee zonen (4 en 7 jaar) heeft OCS, een angststoornis. Jarenlang overheerste angst zijn leven, en dat van zijn gezin…
Tot vijftien tellen
“Overal zag ik nare gevolgen van doodnormale dingen. Op een dag dacht ik dat het huis zou instorten. Ik had gezien dat enkele voegen aan de buitenmuren loskwamen. Meteen raakte ik in paniek: de stenen zullen los komen, iemand zal iets op zijn hoofd krijgen… Op de duur zit je zo ver in de obsessie dat je gelooft dat vanavond nog het dak instort. Ik was voortdurend angstig. Ik had vooral schrik van vuil en bacteriën. Ik legde meerdere keren per dag een natte dweil voor de deur zodat niemand vuil binnen zou brengen. En terwijl ik mijn handen waste, moest ik tot vijftien tellen. Kwam ik maar aan tien, omdat iemand me stoorde, dan begon ik opnieuw. Die rituelen móesten. Alleen dan was ik veilig.”
Papa niet boos maken
“Ik maakte het mijn gezin onmogelijk. Ik kwam thuis en zag al iets wat me ergerde. Dat kon een glas op tafel zijn. Nog voor mijn jas uit was, had ik al vijf ergernissen gezien. Dan werd ik razend. Ik begreep niet hoe mijn vrouw en kinderen alles zo konden laten liggen. Zagen zij dat zelf niet? Als bezeten begon ik alles proper te maken. Ik kon pas andere dingen doen, als het in míjn hoofd goed was. Het ging zo ver dat ze een uur voor ik thuiskwam met zijn drieën begonnen te poetsen. Om papa niet boos te maken. We kwamen ook overal te laat. We zijn eens in het donker op de kinderboerderij aangekomen. We konden pas het huis uit als alles proper was.”
Thuis blijven
Ik heb mijn gedrag heel lang normaal gevonden. Tot ik op een dag een zware paniekaanval kreeg in de wagen. Ik dacht dat ik zou sterven. De maanden nadien bleef dat nazinderen. Een jaar lang kwam ik niet buiten. Ik stopte met werken. De auto nemen durfde ik niet. Ik zat gewoon thuis, depressief, angstig. Zo ben ik uiteindelijk in het Angstcentrum terecht gekomen. Daar hebben ze mij verteld dat ik eigenlijk een angststoornis had. En dat dat eigenlijk de oorzaak was van alle problemen. Pas dan besefte ik dat er iets moest gebeuren.
Uitschakelen
“De dwanggedachten leer ik nu beheersen. Ik weet hoe mijn hoofd denkt. Wanneer ik spanning voel opkomen, richt ik mijn aandacht snel op iets anders. Bezeten poetsen doe ik niet meer. Ik kan ook sneller zeggen: ‘dat doe ik morgen wel.’ Structuur heb ik wel nog nodig. In de douche was ik eerst mijn rechterarm, dan mijn linker… Nooit andersom. In de supermarkt loop ik in de juiste volgorde door álle gangen. Ook als we weinig moeten kopen. Mijn vrouw lacht dan: ’doe jij maar je gangen, ik ga brood en boter halen.’”
Pennen naast elkaar
“Mijn oudste zoon vertoont nu ook tekenen van dwanggedrag. Hij wordt boos als hij bv. een deur open staat waarvan hij wil dat ze dicht is. ‘Papa, de deur MOET dicht!’ Ik begrijp hem, maar ik mag er niet in meegaan. Dan wordt hij zoals ik. ‘Ik ga opruimen’, zei hij onlangs, alsof hij zijn favoriete spel ging spelen. De pennen legde hij mooi naast elkaar, de boeken op volgorde… Precies zoals zijn hoofd het wil. Dat doet een kind van 7 niet.”
“Vroeger zagen mijn kinderen me als ‘die man die altijd schreeuwt’. Ze bleven uit mijn buurt. Sinds kort komen ze op mijn schoot zitten, vragen om te spelen, of ze mee mogen naar het werk. Ik ben een leukere papa geworden.”
Wie met vragen zit over angststoornissen of het probleem van Jurgen herkent, kan terecht bij het Angstcentrum op www.angstcentrum.be
WAT IS DWANGGEDRAG?
Mensen met OCS (Obsessieve-Compulsieve stoornis) hebben voortdurend angstgedachten (obsessief). Om die weg te krijgen, creëren ze dwanghandelingen (compulsies) die hen veiliger doen voelen. Ook kinderen vertonen soms dwanggedrag: niet op de witte tegels lopen, alle deuren aanraken voor ze gaan slapen… Dat gedrag verdwijnt meestal spontaan met het ouder worden. Blijft je kind dwanghandelingen doen, of creëert het steeds meer rituelen, zoek dan professionele hulp.
Een OCS stoornis is zekers te behandelen. 1 op 40 mensen lijden aan deze stoornis. Die ziekte wordt ook wel terreur in je hoofd genoemd. Velen gaan gebukt onder die ziekte, zijn beschaamd en durven er niet over spreken, ze zitten met schulgevoelens en zijn bang uitgelachen te worden. Nochtans zijn die mensen niet gek!
Met medicatie alleen gaat het niet, men moet cognitieve therapie volgen en zo dat dwangbeest laten uithongeren… Iedere keer als je toegeeft aan die dwang is dat voedsel voor die dwangduivel, op de duur zit men gevangen in zijn eigen dwang… om gek van te worden, ook voor de familie is dit zeer lastig omdat zij mee moeten doen met zijn of haar rituelen… Het duurt soms jaren vooraleer mensen met een OCS stoornis professionele hulp zoeken… Men weet dat die gedachten absurd zijn maar toch twijfelt men en zoekt men geruststellingen… OCS wordt ook de ziekte van de twijfel genoemd. Oorzaken liggen veelal in strenge opvoeding, perfectionist, stress enz…. maar er is een uitweg ! Dwang leidt tenslotte tot zware depressies, en spijtig genoeg wordt die depressie behandelt maar niet de dwang ! Er zijn helaas weinig; psychiaters en psychologen die dwang goed kunnen aanpakken, met wat pillen enpraten alleen werkt het niet ! Soms is een opname noodzakelijk omdat die persoon niet meer normaal kan gedragen… velen zoeken dan ook een vlucht in alcohol om zo die angst en spanning te verminderen, helaas, als men terug nuchter wordt is die dwang veel erger dan de ergste kater…. OCS is erger dan een fobie maar is zekers goed te behandelen zodat men weer normaal kan functioneren in de maatschappij maar het vraagt een serieuse inspanning van de patient.
Je moet je confronteren met je eigen angst !! alleen zo kan je er vanaf geraken. Chinees spreekwoord : begeef je in het centrum van het gevaar, daar pas zal je veiligheid vinden ! S.A. ex-dwangpatient
Al wat ik hierboven lees is zo herkenbaar, maar er wordt zo weinig over gepraat!
Als je dit zelf meemaakt lijk je helemaal alleen te staan en vind je misschien wel mensen die met je begaan zijn, maar weinig mensen die je begrijpen en er zich iets bij kunnen voorstellen.
Ik heb al wel wat meegemaakt, maar dit was echt de meest donkere periode uit mijn leven.
En die dwang blijft je inderdaad achtervolgen. Ik moet er soms nog tegenin gaan. Om erger te voorkomen, inderdaad. Maar het lukt me!!
Op het dieptepunt ben ik ook begonnen met medicatie, om dan daarna aan de cognitieve therapie te beginnen. Die medicatie neem ik nu nog, wel in mindere mate. Mijn huisarts die alles mee opvolgde wil niet dat ik stop terwijl ik me toch goed voel. Hij is bang dat vroeg of laat die angstduivel terug opduikt. Maar hij kan niet zeggen waarom die wel of niet terug opduikt en wanneer.
Nu heb ik zelf beslist om af te bouwen, mijn dokter weet er wel van. En het lukt me wonderwel. Wie niet waagt niet wint.
Zelf zie ik ook bij mijn dochter bepaalde trekjes terugkomen. Dat vind ik wel pijnlijk. Ik probeer er met anderen over te praten. In mijn geval is dat ook een enorme steun.
Maar ER IS IETS AAN TE DOEN !!!
Maar het is zo spijtig dat er nog steeds weinig mensen iets over weten.
Wij hebben een dochter van 10 jaar met ontzettende buitensporige angsten. Ik weet maar al te goed wat een impact dit geeft op het kind en de rest van de familie. Als ouder is dit niet evident om te aanvaarden. Niemand vindt het fijn om zijn kind zo te zien lijden. Want dat is het zeker. Bij haar gaat het zo ver dat ze ook s’nachts wakker ligt en niet kan inslapen van de angst.Als er een kind vertelt in de klas dat haar oma stierf denkt zij dat dit haar ook zal overkomen en durft ze niet in te slapen , na de les over hygiëne raakt zij niets ook geen eten met haar handen aan uit angst voor de bacteriën . Ik kan zo tot in den treure doorgaan. Wij zijn nu gestart met professionele begeleiding en daar werd OCS vastgesteld . Wij hopen dat we onze meid snel gaan kunnen helpen.
er bestaan hele goeie lektuur en boeken over OCS. Dat kan ook een goed hulpmiddel zijn… want je zal ongetwijfelt jezelf herkennen !
Net jouw reactie gelezen, Mary. Wij hebben ook een dochter die in het middelbaar zit en getekend is door de paniekaanvallen die ze op alle mogelijke (en onmogelijke) momenten krijgt. Onze kinderen zouden wel tweelingzussen kunnen zijn! Ik wens jullie heel veel succes met de professionele begeleiding.
Hallo,
door het werken met ‘probleemkinderen’ heb ik al heel wat angsten helpen overwinnen. Er zijn verschillende manieren om hiermee om te gaan hoor. Alle angsten vallen op te lossen. Mochten jullie meer willen weten.
Stuur mij gerust een mailtje dan stuur ik de nodige informatie door.
daisydemarez@hotmail.com
gr