Loading ...
2 jaar geleden 
Ouders zijn overbezorgd. Dat zeggen jeugdwerkers. Kinderen mogen steeds minder vaak aan activiteiten en spelletjes deelnemen. Ouders zijn bang dat ze vuil worden of zich pijn doen. Dat blijkt uit een enquête bij 200 jeugdwerkers.
Spelen in een weide vol modder en elkaar ingraven in het zand. Of verven, zonder bang te zijn voor spatten. Mogen kinderen het nog? Zes op de tien jeugdwerkers zeggen dat sommige kinderen niet aan een activiteit willen of durven meedoen omdat hun ouders dat niet willen. De belangrijkste reden: kleren mogen niet vuil of nat worden.
Laat ze vrij spelen
Ook vrij spelen gebeurt steeds minder vaak. In 2009 speelden nog maar half zoveel kinderen buiten dan vijftien jaar geleden. Vooral over het verkeer of het gebrek aan toezicht maken ouders zich zorgen. Maar kinderen moeten ook de kans krijgen om er op eigen houtje op uit te trekken, om zelf initiatief te nemen, om te spelen op hun tempo … Al moet je rekening houden met de leeftijd van je kind. Welke vrijheid kan het aan?
4-5 j. Met het fietsje op de stoep het blokje om fietsen is reuzespannend. Maar nooit buiten zicht of hoorbereik (van jezelf of een andere ouder). Maak duidelijke afspraken: “Tot aan de hoek, niet verder.”
6-7 j. Kinderen spelen graag in de buurt van hun eigen huis: voetbal, fietsen, skaten, verstoppertje. De eigen (stads)tuin is te klein. Of ze alleen op stap kunnen, hangt af van de buurt en je kind. Buurkinderen, broertjes, zusjes vormen een goede sociale controle. Preek niet te veel over het gevaar, duidelijke afspraken maken werkt beter.
8-9 j. Kinderen gaan graag af en toe op stap naar een straat, het pleintje, de speeltuin in de buurt. Zelf boodschappen doen is een leuke overgang. Een rustige route, niet te ver weg en al eens samen met de ouders verkend, kan. Ook hier is belangrijk dat er andere kinderen bij zijn.
10-12 j. Kinderen willen verder de buurt in: fiets-, cross- en braakliggende velden en natuurlijk ook het voetbalveldje zijn leuk. Hoe verder je kind van huis gaat, hoe belangrijker de afspraken worden. Stel vragen: waar gaat je kind naartoe, met wie. Spreek af wanneer het terug is. Bespreek wat er kan gebeuren en wat je kind in die situaties doet.
dat kinderen overbeschermd worden of dat men zich overbezorgd gaat maken kan leiden tot psychische stoornissen zoals angst en/of dwangstoornissen. Mensen met OCS stoornis of een fobie heeft dikwijls te maken met hun opvoedingspatroon. Daarom, laat een kind toch kind zijn, laat het ravotten en zich vuil maken. Ook de media speelt een belangrijke rol. Slecht nieuws wordt breed uitgesmeerd en zo schept men en angstpsychose bij de ouders met alle gevolgen ! Dat je je kinderen goed moet inlichten over bepaalde gevaren is een feit maar overreactie is zekers niet goed want dan krijgt het kind een verkeerd beeld over de maatschappij ! Dat er psychopaten rondlopen is spijtig genoeg een feit maar ze zullen helaas altijd bestaan… Daarom boezem je kind geen onnodige angst in want dat kan zware gevolgen hebben later in hun opgroeien.
Mijn jongste klaagt erover dat die tendens zelfs op school ingang vindt. Ze mogen van de mensen die de school inzet voor het middagtoezicht geen loopspelletjes spelen op de speelplaats, want dat is wild doen en zou botsingen, blauwe plekken en omvergelopen kleintjes kunnen geven. Ze mogen niet touwtje springen, want touwen zijn gevaarlijk voor de kleuters. Eigenlijk komt het er zo stilaan op neer dat ze alleen nog rustig met elkaar mogen staan babbelen.
Ik stel me eerlijk gezegd ook vragen bij deze evolutie. Zou de school bang zijn voor ouders die hun kind tegen elk schrammetje willen beschermen? Moeten de andere kinderen daarom a.h.w. op hun tegel blijven staan?
Ik liep toch graag zalig tikkertje te spelen toen ik klein was, en accidentele builen en blutsen nam ik er graag bij.
Onze jongste heeft een paar vrienden waarmee ze wel eens speelt en kampen bouwt in een bosje in de buurt. Nu kwam die me onlangs zeggen dat de mama van een vriendin ons zou bellen als ze hen daar nog eens alleen (zonder volwassene) zag spelen. Niet omdat ze daar de boel afbraken, maar omdat het veel te gevaarlijk was dat ze daar zonder toezicht rondliepen. Zeker voor een meisje. Ze ging ervan uit dat onze jongste dat in het geniep en zonder ons medeweten deed en dat wij dat zeker niet zouden goedkeuren. Is het dan zo ‘not done’ om kinderen nog vrij te laten spelen in de buurt?