Loading ...
1 jaar geleden 
De kinderen zitten de hele dag braaf of de schoolbanken en vaak hebben ze dus een hoop opgekropte energie elke dag. Ze doen wel aan sport, maar dat is ook om een sport aan te leren, en niet om zich uit te leven. Als je elke dag netjes je best doet, heb je op het einde van de week wel eens nood aan. Uitleven, Ravotten, Sjotten en Plezier maken. Mét hoofdletter.
Een ander probleem: hoe vind je voor je kind een leuke na-schoolse activiteit zonder overal lidgeld te moeten betalen (als je dat al kan) en hoe vinden sportclubs tegenwoordig nog jonge enthousiastelingen?
Met dit in mijn achterhoofd ben ik met het project “Sport na School” gestart. Alle clubs in de omgeving werden aangeschreven om mee te helpen met de begeleiding, de gemeente stelt de infrastructuur ter beschikking, het BLOSO vergoedt de trainers en heeft een gratis verzekering. Dus, nu kunnen onze kids op vrijdagnamiddag, na schooltijd van 15h-17h, zich uitleven in en rond de sporthal met boksen, judo, karate, voetbal, beachvolley, gym en curve bowling. En het allerleukste is dat het allemaal gratis kan! We staan er niet vaak bij stil, maar er zijn heel wat kinderen die maar al te graag zouden sporten, maar waarvan de ouders het simpelweg (en jammer genoeg) niet kunnen betalen. Want sporten is zoveel meer dan zweten en afzien. Het versterkt het groepsgevoel, leert je onderhandelen en in team werken, fair play etc etc.
Dit is het eerste jaar dat dit doorgaat, maar ik hoop dat we er nog lang mee kunnen verder gaan én misschien wel uitbreiden naar de andere scholen!
Ik werk in een weekendploeg, zo kan ik alles wat mijn dochter doet in school mooi opvolgen en haar helpen bij haar huistaak.
Ook bij haar twee voetbaltrainingen die op maan- en woensdagavond doorgaan sta ik langs het plein.
En in alle vakanties kan ik haar opvangen, ze kan dan lekker uitslapen want papa is toch thuis.
Dit is het grote voordeel van in een weekendploeg te werken.
Hier geleden de cijfers uit de tijdsbugetonderzoek zeker omgekeerd.
Ik heb de indruk dat dit alweer een zoveelste vaststelling is waarover even gepraat zal worden en die nadien in één of ander archief verdwijnt.
Als vader van 2 kleuters en 1 peuter én man in kinderopvang weet ik maar al te goed hoe beide kanten van de medaille aanvoelen: de omgekeerde wereld!
Tijdens de week op het werk ben ik soms de ‘vaderfiguur’ voor de peuters, terwijl ik thuis vaak enkel mijn eigen kroost in bed kan stoppen.
Tijdens het weekend werkt mijn vrouw meestal zodat ik dan veel tijd en energie in mijn kids kan steken.
De maatschappiij evolueert en er is zeker nood (voor meisjes én jongens) aan een vaderfiguur. In de crèche / op school… ontbreekt meestal / vaak een man.
Misschien moet men het beroep van begeleider (crèche) en leraar (school) wat meer ‘mannelijkheid’ van bij de opleiding meegeven (zoals in Scandinavië).
Daar was / is er wel degelijk een kentering sinds enkele jaren.
Meer mannen in onderwijs én opvang (vaak ook geïntegreerde opleidingen, bv. met sport)!
Wat jonge ouders betreft:
in Vlaanderen kan men beginnen met de discriminatie weg te werken tussen mannen en vrouwen op gebied van bv. ouderschapsverlof: wie dit als man (en gezinshoofd) opneemt voelt zijn wedde dramatischer dalen dan zijn vrouw (die geen gezinshoofd is). Gevolg: mannen nemen (logisch) veel minder ouderschapsverlof op dan vrouwen.
Enz…
Dat vaders minder betrokken worden bij opvoeding begint al bij de zwangerschap en geboorte van hun kind: 99,9 % info voor mama, ongeveer niets voor papa. Juist hier zou het vadergevoel al moeten gesteund worden.
Een bepaalde instantie (ik mag geen naam noemen) keek nogal raar op toen ik naar hun cosultatie ging ZONDER mama erbij. Snap je?
Deze ‘papaverklaring’ is een leuk initiatief,
maar ik zie enkel een opsomming van ‘feiten’ en doelstellingen, benieuwd of er ooit iets ven terecht zal komen. Er is méér nodig dan enkel wat woorden op papier: geef vaders de kans om met hun gezin meer tijd te spenderen. Vaak WILLEN ze, maar KUNNEN gewoon niet omdat onze maatschappij in vele gevallen de vader nog steeds beoordeeld als dé kostwinner (hoeveel mannen MOGEN NIET halftijds werken van hun baas… Er is zelfs politiek engagement nodig, en een positieve ingesteldheid voor mannen én vrouwen!!
Lang leve papa én mama!
Gedurende jaren heb ik zelf deeltijds gewerkt, om op woendag en donderdag thuis te zijn voor de kinderen. Nadeel was wel dat ik toen op zaterdag diende te werken. Nadien had ik een baan waar ik vier dagen werkte en elk weekend en woensdag thuis bleef voor de kinderopvang. Nu de jongste 13 is, werk ik terug voltijds, maar start ik vroeg zodat ik meestal thuis ben voor de school afgelopen is. Mijn vrouw werkt nu voltijds op vier dagen en is daardoor woensdag thuis maar andere weekdagen ten vroegste om 18.00 uur. Huishouden doen we al jaar en dag samen, afhankelijk van wie er zin en tijd heeft om te koken, te poetsen, de was te doen.
Beste vaders,
ik merk aan de hand van de reacties dat er meer aandacht is voor de beleving van het vaderschap. Onder impuls van Vlaams minister van Gelijke Kansen Van Brempt loopt er momenteel een groot project, http://www.mv-united.be, dat werkt rond gelijke kansen voor mannen en vrouwen op het werk en thuis. Ikzelf probeer via een onderzoek te weten te komen wat allerlei soorten vaders denken over vaderschap, het uitvoeren van huishoudelijke taken, en de verdeling van zorg tussen man en vrouw. Ik zie hier heel mooie voorbeelden !! Mijn doel is om zo’n 25 vaders te interviewen over het onderwerp. Contacteer mij, ik wil graag leren van jullie hoe mannen en vaders het zien. Op deze manier kunnen we het beleid en de beeldvorming bijsturen.
ilse.gilops@uhasselt.be
Aan alle prachtvaders die niet meer bij hun gezin wonen … zou ik willen herinneren dat je maar een keer in je leven een gezin hebt en alles wat erna komt een aftreksel is van samengesteld leven. Vergeet je eigen kinderen nooit en wees er voor hun op al de mogelijke manieren want ze verdienen het om zich geborgen te voelen in het leven. Ouderschap is een van de mooiste dingen in het leven !