Loading ...
1 jaar geleden 
ADHD, dyslexie, dyscalculie, ASS, NLD… Het wordt in de klas bijna zoeken naar een kind zonder stoornis. Nochtans is zo’n etiket niet altijd zinvol. Dat zegt professor psychoanalyse Stijn Vanheule (Ugent). “Zo’n label kan op korte termijn nuttig lijken, maar op lange termijn kunnen er voor het kind meer nadelen dan voordelen aan verbonden zijn.”
Prof. Stijn Vanheule: “Het is positief dat leerproblemen sneller opgespoord worden en dat die kinderen met extra zorg in het gewone onderwijs kunnen blijven. Maar we plakken té snel labels op kinderen bij wie dat niet echt nodig is. Dikwijls geeft zo’n etiket het gevoel dat we greep hebben op een situatie. “Oef, we hebben het niet verkeerd aangepakt, het kind heeft een stoornis.” Maar je helpt het kind er niet altijd mee. Je zadelt het op met het idee dat het probleem bij hem ligt. Je legt het probleem bij zijn identiteit. Vergeet niet dat een stoornis een medische diagnose is. Je maakt het verschil tussen ziek en niet ziek. Je zegt dan eigenlijk aan dat kind: “Er is iets mis met jou.”
Ouders moeten toch weten wat het probleem is en wat ze eraan kunnen doen? Hoe sneller je een probleem benoemt, hoe beter je de aanpak erop kan afstemmen.
Prof. Vanheule: “Daar zeg je het zelf. Het gaat over leerproblemen. Het is veel zinvoller om van leerproblemen te spreken in plaats van stoornissen. Alleen in extreme gevallen is een probleem een stoornis, zoals bij zware dyslexie, ASS… De oorzaken van leerproblemen liggen overal: in de omgeving, in de leerstijl van het kind, in de aanpak van de juf… Spreek liever over concrete problemen: het kan de maaltafels niet, het kan zich niet concentreren, het kan minder goed knippen… Zo laat je ruimte voor verbetering. Je daagt jezelf als ouder of leerkracht uit om een nieuwe aanpak te proberen, om iets aan dat probleem te doen. Wanneer je te snel zegt: “Mijn kind heeft een stoornis”, denk je te weinig na over concrete mogelijkheden om zaken zelf anders aan te pakken. Misschien heeft het kind meer bewegingsruimte nodig of kan het niet goed kan omgaan met de lesstijl van de juf, of kan het niet studeren in een lawaaierige omgeving…”
Wat zijn de gevolgen van te snel een etiket plakken op een kind?
Prof Vanheule: “Je maakt van een kind met een concreet probleem eigenlijk ‘een probleemkind’. Dat kind voelt: “Ik ben anders dan de rest.” Op jonge leeftijd is dat meestal nog niet zo’n probleem, maar ik merk dat ik regelmatig jongvolwassenen hoor die worstelen met het etiket dat ze als kind hebben gekregen. Soms zijn hun leerproblemen zo miniem dat ze er in het volwassen leven geen hinder meer van ondervinden. Terwijl ze wel nog steeds rondlopen met het idee dat ze minderwaardig zijn en anders dan de rest. Een ander nadeel is dat kinderen zich vaker gedragen naar hun probleem. “Het kind ‘is’ zo, daar valt dus niets meer aan te doen”, lijkt het wel. Het gevaar daarvan is dat je dat etiket nog eens versterkt, terwijl je het net wil bestrijden.”
Hoe help je kinderen met leerproblemen dan zonder het een stoornis te noemen?
Prof. Vanheule: “Laat duidelijk zijn dat voor een aantal extreme gevallen de diagnose van een stoornis wél zinvol is. Sommige kinderen hebben zo’n zware dyslexie, dat ze zonder leessoftware zelfs geen simpele tekst gelezen krijgen. Maar voor je naar de arts stapt voor een diagnose, moet je wel eerst wat stappen doorlopen. Blijf als ouder zeker nooit zitten met je probleem. Zie je bij kind een probleem, zoek dan eerst op school naar hulp. Ga samen zitten met de juf, het CLB, de zorgmedewerker of leerlingbegeleider. Vraag je samen af: ‘Wat is de concrete probleemsituatie?’ Stel vragen als: ‘Wat loopt goed?’ ‘Wat loopt minder goed?’ ‘Waar zitten echte problemen?’ ‘Wat zou eventueel met extra zorg verbeterd kunnen worden?’ Zoek samen naar oplossingen voor die concrete problemen bij dat individuele kind. Hou dus ook zeker rekening met het kind zelf, zijn leerstijl, karakter, de leeromgeving… Niet alle kinderen met hetzelfde probleem pak je op dezelfde manier aan. Probeer ook steeds om voorbij de stoornis te zien. Benadruk wat wel goed gaat, stimuleer je kind en moedig het aan. Zo sterk je het zelfvertrouwen van je kind. Laat niet alles rond dat leerprobleem draaien. Een kind is meer dan zijn leerprobleem.”
Spijtig genoeg heb je wel dat etiket nodig om met n kind zijn leer’probleem’ terecht te kunnen binnen aangepast onderwijs. Daar komen ze dan terecht in een kleinere klas waar iedereen t moeilijk heeft en ze daar weer geen uitzonderlijke gevallen zijn. Tot slot,hoe het overkomt op je kind is hoe je er als ouder mee omgaat.
Waarom noemt men dit altijd eticket? ADHD, Autisme enz… zijn aangeboren aandoeningen. Je kan ze alleen (jammer genoeg) niet aantonen via een fysisch onderzoek. Je kan ze ook niet genezen. Enkel ondersteunen. En om ondersteuning te krijgen heb je een diagnose nodig. Geen eticket!
Het is inderdaad hoe je er als ouder mee omgaat. Zo kan je kind dit op oudere leeftijd ook relativeren. Mijn zoon heeft een rekenprobleem en zit nu in de 3de Humane Wetenschappen. Hij haalt goede resultaten, enkel Wiskunde is met de hakken over de sloot, maar dit is zeer goed voor ons en voor hem. Gelukkig denkt zijn leerkracht daar ook zo over, als hij slaagt door zelf hard te werken en extra oefeningen te maken is dit prima en verdient dit een pluim.
Toen we onze zoon in een andere school wilden inschrijven vond de directeur dat een jongen met zo’n handicap (dyscalculie) niet in een ASO kan starten. Daar hebben we uiteraard niet ingeschreven.
@ Helena : inderdaad ! Ze zeggen te vlug “etiket”. DCD is ook aangeboren aandoening. Het is voor kinderen met DCD (dyspraxie) ook niet altijd gemakkelijk op school. Mijn dochter heeft de nodige begeleiding gehad op school en dit zal normaal volgend jaar in het secundair ook zo zijn.Ze werkt ook volledig met laptop. Het is niet te genezen maar … het is geen ziekte !
Als er ruimte is voor verbetering dan is het geen leerstroornis. Zoals Helena en Shaulin terecht zeggen kan een leerstoornis niet genezen. Een stoornis kan enkel worden ondersteund. Als een zogenaamde stoornis verbeterd is er voordien een verkeerde diagnose gesteld en was het helemaal geen stoornis.
Ik deel die mening niet helemaal. Mijn zoon heeft een dyslexiediagnose gekregen maar ondersteuning door een logopedist heeft na verloop van tijd toch een opmerkelijke verbetering gegeven. Hij heeft beter leren omgaan met zijn ‘taalzwakte’ en heeft beduidend vlotter leren lezen en schrijven dan aanvankelijk het geval was – wat veel verschil gemaakt heeft bij zijn latere studiekeuze.
Volledig akkoord met de reactie hieronder. Ik had ook liever dat mijn kind geen etiket opgeplakt hoefde te krijgen, maar zonder officiële “classificatie” onder de ene of de andere noemer krijgt het kind geen gerichte hulp. Zonder etiket weten noch leerkrachten, noch CLB wat de juiste aanpak is of kan zijn.
Mijn zoontje is zes en zich momenteel nog niet erg bewust van het feit dat hij “anders” is (hij heeft ASS). Wij proberen ook zoveel mogelijk te voorkomen dat hij zich “anders” voelt. Maar dat etiket had hij nodig: om niet verkeerd begrepen te worden en om de nodige begeleiding te krijgen zodat hij voorlopig nog even niet “anders” hoeft te zijn door bijvoorbeeld aangepast onderwijs in een autiklasje te moeten volgen.
Misschien heeft uw zoon een verkeerde diagnose gekregen?
Bij mij gaat het over autisme. Dit is een aangeboren aandoening. Deze kan niet verdwijnen of genezen. Door heel veel ondersteuning en inspanningen van het kind kan zijn gedrag verbeteren maar de stoornis blijft wel. Ik kan helemaal niet omgaan met het feit dat ze autisme een eticket noemen. het is wel degelijk een serieuse aandoening/handicap.
Dit is net wat ik juist wou schrijven. Ze leren ermee omgaan… Daardoor lijkt het misschien dat het beter gaat. Mijn dochter heeft DCD en het schrift is heel slecht waardoor ze ook mindere punten had. Nu werkt ze 100% op de laptop en de punten zijn veel beter. Maar ze kan er niet van genezen.
Je hebt inderdaad het “etiket” nodig om verder te geraken op school. Zo heeft mijn dochter ook GON begeleiding en zijn er aanpassingen voor de DCD (laptop). Enkel nog ASS is ook een vorm van autisme (Autisme spectrum stoornis), Mijn jongste heeft dit ook en ook nog te jong om te beseffen dat ze net iets “anders” is en doet. maar hier ook weer het etiket nodig om de juiste begeleiding te krijgen .
@Erika. Waarom vind jij dat ze uw zoon een eticket opkleven? U zegt zelf dat hij autisme heeft. Dit is toch niks om je over te schamen. Hij is ermee geboren. Net zoals je epilepsie of suikerziekte kan hebben. Je probeert te verkomen dat je zoontje zich “anders” voelt… Ik weet niet wat ik me daar moet bij voorstellen? Hij is anders, maar alle kinderen zijn anders…Hier wordt er openlijk gepraat over ass. Als er zich een probleem of misverstand voordoet dat ontstaan is door het autisme dan wordt hier ook luidop gezegd: dit komt door je autisme. En proberen we te helpen. En stop aub met autisme een eticket te noemen. Het is een diagnose van een aandoening. Je bent een persoon en hebt autisme. je BENT niet autisme.
Sterkte aan alle ouders die zo moeten vechten en strijden om hulp te krijgen voor hun kind met een aandoening of leerstoornis. Succes!
@ moeke van kinderen met leer’problemen : Waarom is het aangepast onderwijs? Mijn kinderen zitten in het gemeenschapsonderwijs eentje heeft DCD (type 4) en eentje heeft ASS (type 7). Ze zitten beide in het gewone onderwijs met GON begeleiding . Dit gaat voor hun heel goed zelfs. niet elk kind met een leerstoornis of aandoening moet naar het aangepast onderwijs gaan. grtjs
Sinds de zoektocht wat mijn zoon zo anders maakte, heb ik veel antwoordden gekregen. Hij had ass en adhd. sindsdien wordt hij toch niet meer als gewoon een lastig jongen gezien, maar beseft men dat hij dit niet express doet. Uitgezonderd enkele uilskuikens die toch les geven aan kinderen. Aan de ander kant heb je de SUBLIEME leerkrachten die een standbeeld verdienen, zoals zijn huidige klasjuf. Zij kijkt altijd verder dan het gedrag van de kinderen. Ik ben van mening dat ouders die hun best doen om hun kind geen “etiket” te geven, zelf problemen hebben. De kleur ogen is ook anders, negeer je dat ook??? Zo zijn ook niet alle kinderen hetzelfde!! Dus of ze nu dyslexie, adhd, ass, autisme of…..hebben so what. Ze zijn wie ze zijn, uniek! Door ze een aangepaste begeleiding te geven bloeien ze open,wat is er leuker dan een kind dat gelukkig is met of zonder etiket.
type4 en 7 ,deze hokjes kregen twee van mijn kinderen toebedeeld . wel moet ik zeggen met die gekke asperge(asperger) gaat alles vrij goed sinds hij zijn “etiketje” en ook de juiste begeleiding krijgt een pluim voor de school en gonbegeleiding .
nummer twee heeft het al lang moeilijk met het etiket lomperik maar sinds er een diagnose is opgeplakt ;verstaat hij beter dat er ook dingen zijn waar hij goed in is ;en vooral dat we hem ook graag zien !!! iets wat meer waard is dan de confrontatie met twee hoogbegaafde broers en zussen .eindelijk kreeg hij ook zijn plaatske ,en verschuild hij zich niet langer achter grote broer en kleine zus
@ Ilse: Hoe kan ik het jou kwalijk nemen dat je toch het woord ” etiket” gebruikt na zo een korte en liefdevolle beschrijving van je kinderen.
Give them love en behandel ze vol liefde en elk met hun noden en laat ze vooral zien dat ze allemaal even waardevol zijn! Elk kind heeft zijn eigen gave en het is aan ons, de ouders, om ze daarin te stimuleren zodat ze geloven in zichzelf en groeien als volwaardige mensen!
Ik denk juist dat die man in het interview bedoelt dat voor zware gevallen zo’n diagnose wel zinvol is. Als ik jullie verhalen lees, dan lijken me dat allemaal serieuze gevallen die zo’n diagnose zéker wel nodig hebben. Maar hoeveel kinderen tegenwoordig krijgen niet de term adhd opgekleefd, of dyslexie, gewoon omdat ze wat minder goed kunnen lezen. Of hoeveel kinderen slikken geen relatine terwijl het echt niet nodig is. Zo’n ‘diagnose’ helpt enkel de ouders, die nu kunnen uitleggen waarom hun kind minder goede punten haalt. Het helpt het kind niet verder. Ouders en leraren moeten inderdaad meer naar zichzelf kijken. Als een kind niet goed leest omdat hij thuis niet gestimuleerd wordt, of er gewoon het talent niet voor heeft, of als een kind wat drukker is omdat hij misschien niet genoeg ruimte krijgt om te spelen, dan moet je die oorzaken aanpakken, en niet meteen in de medische wereld naar antwoorden gaan zoeken. Denk dat hij daar wel gelijk heeft.
@shaulin, ze zullen volgend jaar allebei naar het Type 8 onderwijs gaan. Ze probeerden allebei in het gewone onderwijs, met extra taakhulp. Hun ‘diagnose’ is een concentratieprobleem (ADD), ze doen hun uiterste best, maar geraken niet eens de helft zo ver als hun klasgenoten.en worden daar verschrikkelijk ongelukkig en gefrusteerd door. In een klas van 25, waaronder nog kinderen met leerproblemen, gedragsproblemen en anderstaligen, heeft de leerkracht (chapeau voor haar!) veel geduld en kennis, maar zo iemand haar mogelijkheden zijn op deze manier ook beperkt. Ik help mijn kinderen zoveel ik kan, ik stimuleer ze, en geef complimenten, maar hun eigenwaarde zakte met de dag, faalangst steeg met de dag…en t is niet omdat ik geen tijd, geduld, kunnen heb, maar op sommige momenten moet je als ouder beslissen om je kinderen kind te laten blijven en het goedvoelen in hun vel en welbevinden in de school prioriteit laten zijn boven elke vrije moment naar logo’s kine’s en….te gaan. Dus @Petra, mijn kinderen zijn geen ‘zware’gevallen zoals jij ze noemt, en hebben dus spijtig genoeg zoals in het artikel staat een etiket nodig! al is het dan om gelukkiger, zelfzekerder te worden tijdens hun schoolperiode.
Ik sluit mij volledig aan bij het artikel van Prof.Verheule. Kinderen krijgen al te snel het etiket van dyslexie, dyscalculie,…opgeplakt. Kinderen moet tegenwoordig perfect zijn. Zij moeten in alles goed zijn. Als dit niet zo is, moet er wel medisch iets mis zijn. Ons zoontje is niet zo een goede lezer. Onmiddellijk werd in de school gesuggereerd dat onze zoon waarschijnlijk dyslexie had en dat wij zo snel mogelijk hulp diende te zoeken bij een logopedist. Wij hebben ons als ouders hierbij niet neergelegd en zijn zelf begonnen om onze zoon intensief te helpen met zijn lezen en zijn spelling. Ondertussen hebben wij zijn niveau behoorlijk opgekrikt en is zijn zelfvertrouwen stilaan aan het herstellen. Men vergeet inderdaad dat kinderen zich minderwaardig beginnen gaan te voelen als zij niet beantwoorden aan het ideale beeld dat wordt vooropgesteld. Wij hebben aanvaard dat onze zoon nooit een genie in taal zal zijn. Hij heeft evenwel andere sterke punten. Het is tijd dat mensen leren beseffen dat je niet in alles goed kan zijn. Het is ook een feit dat de aanpak van de juf zeer belangrijk is. Wij hebben bijvoorbeeld heel wat problemen ondervonden in het derde leerjaar, omdat de juf onze zoon helemaal verkeerd lag en niet goed wist hoe met hem om te gaan. De juf van het vierde leerjaar wist dit wel en de resultaten van onze zoon gingen zienderogen vooruit.
@ moeke van kinderen met leer’problemen: Ja soms kun je niet anders natuurlijk. Mijn dochter met dcd heeft ook adhd maar het lukt op school. Ik moet wel zeggen dat de school heel goed meewerkt en dat de GON begeleiding super verloopt. Ze heeft dan ook elk jaar recht op GON ook in het secundair.
Maar uiteindelijk hebben ze elk hun charmes en hun specialiteiten . Ze komen er wel met de juiste begeleiding. grtjs
Mijn zoon zit in het vierde leerjaar en heeft concentratieproblemen. Op eigen initiatief volgt hij logo en kiné met goede resultaten. De school en het clb verplichten ons hem te laten testen, anders willen en/of kunnen zij hem niet helpen. Zij hebben een papier (etiket) nodig in zijn dossier.
Spijtig genoeg ben ik in het eerste leerjaar verplicht geweest te gaan zoeken naar een etiket door een incompetente leerkracht. Mijn zoon heeft zich dat jaar moeten doorworstelen. Enige reaktie die ik kreeg van die leerkracht was ‘nog nooit meegemaakt in 34 jaar’… huidige leerkracht doet het fantastisch. Zelfs die eerste maanden zonder etiket en zonder medicatie. Ik wens niet tegen leerkrachten hun schenen te schoppen want er zijn er duidelijk goeie. Maar zoals overal zijn er ook slechte. Nu door het etiket weet ik nu dat mijn zoon mogelijk kan afglijden naar psychoses en shizofrenie. Hij zal nu GON krijgen want ik vind het belangrijk dat hij in het normale onderwijs blijft. Ik vertel hem niet dat hij ziek is, maar gewoon dat zijn draadjes anders zitten in zijn hoofd (MCDD, ASS)….en dat er ook voor zorgt dat hij net supergoed is in sommige dingen. Etiket helpt inderdaad niet altijd, maar ik zag ook een kind dat er last van had dat hij zo moeilijk vriendjes maakte. Nu kunnen we hem daarbij tenminste helpen!
Ik kan mij in veel van de reacties vinden. Mijn dochtertje werd onlangs getest op dyslexie, maar we kennen de resultaten nog niet. Nu al weet ik dat in het pos. geval ze al onze steun zal krijgen, maar ik heb vrees voor het “etiket” of vakjesdenken. De buitenwereld kan zo hard zijn ! En zoals een mama hierboven terecht opmerkte, men kan niet in alles de primus zijn. Mijn dochter behaalt schitterende resultaten in wiskunde en meetkunde en moet hard werken voor spelling. Inmiddels zit ze qua technisch lezen boven haar niveau. Als ik terug kijk naar mijn eigen schoolcarrière geef ik grif toe dat ik geen kei was in wiskunde en daarentegen een taalknobbel had en uiteindelijk de klassieke talenrichting geen volgen in het middelbaar om met glans hogere studies aan te vatten. Geen kat die me er toen op wees dat ik “misschien een wiskundig probleem had”. De klastitularis raadde me indertijd aan om iets met klassieke talen te gaan doen en geen wiskundige richting te kiezen, wat ik voor mezelf allang had uitgemaakt.
Als de diagnose juist wordt gesteld, heb ik geen problemen met het etiketteren, maar ik heb er moeite mee dat er tegenwoordig zoveel verkeerde diagnoses worden gesteld …
Een diagnose kan juist zijn of verkeerd. Je kan indien je het zekerder wil weten een 2de mening vragen (deed ik ook). Met de juiste begeleiding komen ze er ook wel. En zoals je al zei “het zijn niet allemaal primussen” . Het voordeel is wel dat ze nu rapper kunnen geholpen worden en dat ze vroeger het etiket “dom, onhandelbaar , onhandig en lastig” kregen. grtjs
Hallo iedereen,
K is geboren in februari 2003.
A is geboren in augustus 2004.
Over A bestaat er geen twijfel, ze heeft ADHD.
Aan de schoolpoort krijg ik dan de vraag hoe ik dit dan zo zeker weet?
Ze heeft een E.E.G.test laten doen. Sinds ze aangepaste medicatie krijgt, gaat alles zeer goed met haar.
De school denkt nu of is er bijna zeker van dat K. dyslexie heeft. Hij heeft inderdaad problemen met lezen en schrijven. de letters b en d blijven moeilijk.Eerst werd gedacht dat hij een probleem had met zijn zicht. Uit onderzoek blijkt dat hij wel 0,25- staat maar dat is niet de rede van zijn moeilijk lezen. Met zijn brilletje blijft het even moeilijk. Hem echt testen op dyslexie kan maar vanaf het derde leerjaar heeft men mij verteld. Nu heb ik het gevoel dat hij uit voorzorg naar de logo gaat. Ik ben van mening dat er heel snel een etiket wordt gegeven.
Hoe kan ik zeker weten wat er met hem aan de hand is?
Zo bespaar ik in de eerste plaats mijn zoontje veel ellende. Het haalt zijn zelfvertouwen naar omlaag, en denkt dat hij niet normaal is. Eens er een juiste diagnose is kan ik starten met de juiste behandeling, hoewel ik weet dat dyslexie niet te genezen valt. Wie weet raad? alvast bedankt.
mama van K en A
mama van K en A : Ik zou zoeken om K toch laten testen ! Is er niets goed maar is het toch dyslexie dan kan er eventueel hulp gezocht worden (GON , PC, enz)grtjs shaulin
Het is zeker niet nutteloos om logopedie te voorzien zonder zeker te zijn of het om dyslexie gaat of niet. Extra oefenen kan hem alleen maar helpen. Verdwijnen de problemen helemaal: zoveel te beter. Verdwijnen ze niet (helemaal), dan heeft hij misschien toch dyslexie.
Je zal sowieso geduld moeten hebben om te achterhalen hoe dat zit, want dyslexie kan je niet zomaar met een simpel testje controleren. Dat het om dyslexie gaat, kan men immers pas met zekerheid zeggen als er na een hele periode van extra oefenen weinig tot geen vooruitgang wordt geboekt.
Ik denk ook dat het zelfbeeld van je zoontje meer beïnvloed wordt door hoe de omgeving reageert op wat hij (nog niet) kan, terwijl hij ziet dat het bij zijn vriendjes vlotter loopt, dan door het volgen van logopedie op zich.
Ik begrijp ook niet dat je vindt dat men daarmee te snel een etiketje kleeft terwijl je zelf zo snel mogelijk een diagnose wilt om een vervolgnes de juiste behandeling op te starten.
Logopedie voorzien is toch een correcte ‘behandeling’ als een kind moeilijk leert lezen?
Wanneer ouders of leerkrachten aankloppen bij een hulpverlener, dan verwachten ze meestal meer dan alleen het ‘labeltje’ dyslexie of dyscalculie. Vaak zijn ze op zoek naar gerichte hulp omdat de schoolse prestaties van het kind of de jongere niet in verhouding zijn met de geleverde inspanningen. De kans op frustraties en zelfs een lager zelfvertrouwen is bij deze kinderen en jongeren dan ook reëel (Humphrey, 2001, Self-concept research: Driving international research agendas; McLoughlin, Fitzgibbon, & Young, 1994, Adult dyslexia: Assessment counselling and training; Rosenthal, 1973, Academic Therapy).
Maar wat is de kip en wat is het ei van dit lagere zelfvertrouwen: de ervaren moeilijkheden of het label? Zeer recente internationale studies wijzen in de richting van de eerste verklaring. Zo bleken kinderen die de diagnose dyslexie kregen een even hoog zelfvertrouwen te hebben als kinderen zonder leerproblemen (Taylor, Hume & Welsh, 2010, Educational Psychology). Kinderen die een minder specifiek label kregen (“kind met algemene speciale onderwijsbehoeften”), bleken daarentegen wel een lager zelfvertrouwen te hebben, zowel in vergelijking met kinderen zonder leerproblemen als in vergelijking met kinderen met een diagnose dyslexie. Deze resultaten suggereren dat een label dat de kernproblemen van het kind niet voldoende specifiek definieert, niet in staat is de negatieve effecten van het schoolse onderpresteren op het zelfvertrouwen te verminderen of op te heffen. Een wetenschappelijk onderbouwde diagnose, die met andere woorden voldoende specifiek de kernproblemen van het kind duidt, heeft wel dit potentieel.
Zo’n wetenschappelijk onderbouwde diagnose dient echter aan een aantal voorwaarden te voldoen.
In de eerste plaats moet de diagnose gepaard gaan met voldoende uitleg, zodat zowel het kind/de jongere, als zijn omgeving inzicht krijgen in de specifieke (leer)moeilijkheden (Riddick, 1995, Dyslexia). Internationale studies stellen dan ook dat een vroege diagnose cruciaal is (Passes, 2006, Dyslexia; Riddick, Farmer, & Sterling, 1997, Students and dyslexia: Growing up with a specific learning difficulty). Immers, hoe langer het kind leerproblemen ondervindt, zonder dat een leerstoornis deze moeilijkheden kan verklaren, hoe groter de kans dat het zelfvertrouwen van het kind een stevige deuk zal krijgen. Daarnaast moet een diagnose het kind en zijn ouders ook een sleutel geven tot gerichte ondersteuning en begeleiding (Riddick, 1995, Dyslexia). Er bestaat immers geen twijfel dat gerichte ondersteuning een kind met een leerstoornis kan helpen op schools vlak (cf. Goetry, Nossent, & Van Hecke, 2006, Taalontwikkelings- en leerstoornissen. Een literatuuronderzoek in opdracht van Het Rijksinstituut voor
Ziekte- en invaliditeitsverzekering). (Ook voor kinderen bij wie geen diagnose gesteld werd, is ondersteuning en begeleiding overigens zinvol.) Ten slotte moeten begeleiders erover waken niet enkel te focussen op het probleem van het kind, maar ook de sterke vaardigheden van het kind te (h)erkennen. Wij pleiten dan ook voor het opstellen van een totaalprofiel bij de diagnostiek van leerstoornissen. Op die manier worden zowel de sterktes als de zwaktes van het kind in kaart gebracht. Het resultaat van een diagnostische procedure is dan niet het label op zich, maar een onderbouwd advies dat aanknopingspunten biedt voor de ondersteuning en begeleiding afgestemd op het specifieke profiel van het kind/de jongere.
Met andere woorden, een labeltje helpt een kind of jongere inderdaad niet vooruit. Een goed onderbouwde diagnose die een opstap biedt naar gerichte ondersteuning en begeleiding van het kind kan dat wel.
Maaike
Hartelijk dank om de tijd te nemen om hierop te reageren. Je uitleg zegt eigenlijk alles.
Proficiat daarmee en nog eens hartelijk dank!
ik wil graag reageren op het dossier leerstoornissen van enige tijd geleden, mijn zoontje van 6 jaar heeft het 1ste leerjaar gedaan, maar had nogal wat problemen met het vlugge ritme in de klas, men doet namelijk verder met de “slimmere leerlingen” en de zwakkere of de kindjes die iets meer uitleg nodig hebben blijven achter met het gevolg dat zijn zelfbeeld totaal niets meer voorstelt en hij als het ware blokkeert bij nieuwe dingen die moeten aangeleerd worden. Hij is volledig getest geweest en men kwam dan tot de conclusie dat hij een jongen is met een vermoeden van een complexe ontwikkelingsstoornis. Voor het volgend schooljaar zou hij ofwel zijn 1ste leerjaar opnieuw moeten doen met ondersteuning buiten de school voor logopedie en zijn grove en fijne motoriek OFWEL de overstap maken naar het bijzonder onderwijs. Nu is het als ouder heel moeilijk om hierin een keuze te maken, want wat wij willen is een school waar onze zoon zicht goed voelt en hij terug het gevoel heeft van O.K. ik kan het ook wel en ben niet anders dan andere kindjes.
Nancy, Ik hoor precies het verhaal van mijn zoontje. Hij heeft ook het 1ste leerjaar gedaan en in januari is hij copleet afgehaakt, heeft ook niets meer geleerd van die moment af en is compleet alle vertrouwen in zichzelf verloren (omdat zijn beste vriendjes, primusjes zijn in zijn ogen en hij denkt dat hij toch niks kan)Hij start in september in type 8 onderwijs. Snel beslist, ja, maar enkele jaren geleden zagen we hetzelfde met mijn dochter. Na wat aanmodderen (het CLB wou het kind en de situatie uitmelken door nog een jaar te blijven zitten + extra ondersteuning van de school uit en ook nog van buitenaf) beslisten we na 1 maand dubbelen van het tweede leerjaar over te stappen naar het type 8 onderwijs, wat we daar zagen….we stonden met grote ogen te kijken wat een dochter er na twee weken type 8 onderwijs naar huis kwam: n stuk zelfverzekerder, vrolijker, genietbaarder!!! daarom was de keuze voor ons zoontje snel gemaakt! Ik hoop dat je er ook snel uitgeraakt zodat je zoon niet te diep moet alvorens terug naar boven te klimmen.
Mijn pleegzoontje van ondertussen 8 jaar heeft al een lange weg afgelegd, met veel testen en dito resultaten. Hij zou nu MCDD, ADHD en een mentale achterstand van 2 jaar hebben. Sinds zijn 4 jaar gaat hij al naar het buitengewoon onderwijs (tegen mijn zin in, ben er eigenlijk toe verplicht in de school) omdat de juf en hijzelf volledig vast zaten.(thuis liep het ook niet echt van een leie dakje) Zéér positief was de overstap naar een type 3 school. Die individuele begeleiding in zo’n klein klasje. Vorig schooljaar ging het plots niet meer met de juf en hij gaf het op,(hij werd vergeleken met de ‘betere’in zijn klas) resultaat 4 maanden opname in de kinderpsychiatrie. Sinds juli is hij terug thuis, met de nieuwe ‘etiketjes’ en de nodige medicatie, zodat hij toch wat kan meedraaien in de ‘maatschappij’. Hij en ik zijn er veel positiever uitgekomen. Hopelijk lukt het dit jaar wel met deze leerkracht en vind hij zijn drive terug. Uiteindelijk staat en valt toch alles met de juiste begeleiding in de school, en ja er zijn er ook in het buitengewoon onderwijs ‘goede’ en ‘minder goede’leerkrachten. Maar ondanks alles ben ik héél blij dat hij in type 3 zit en gaan we een pracht van een jaar tegemoet! Het is een schat van een pleegzoontje, alleen zien te weinig mensen dit (vooral in de familie)
Hallo iedereen,
Het nieuwe schooljaar is net van start gegaan.
Hierbij wens ik alle kinderen(zeker die het wat moeilijker hebben) een fantastisch nieuw jaar toe.
Sinds Amber medicatie neemt voor ADHD, moet ik zeggen dat ze grot sprongen voorwaarts heeft gemaakt.
Bij mijn zoontje 8 en een half jaar blijven de vragen echter rijzen. Eerst was het zijn zicht, dan dyslexie,… . Hij volgt nu enige tijd logo, maar jammer genoeg het lezen vlot niet. De logopedist had me doorverwezen naar de dokter die Amber begeleidt. Wat blijkt nu uit de EEG K heeft ADD?! Ik, als mama, zit nu echt wel met mijn handen in mijn haar! Hij moet nu nog 2 testen ondergaan een wisc,en een teach.
Ik denk soms om hem naar het buitengewoon onderwijs te sturen, doch zegt de school dat daar het niveau voor hem net te laag ligt.
Echter een schooljaar met zoveel tranen dan het voorbije, liever niet.
Weet iemand raad?
Dank u hartelijk!
Mama van K en A
mama van K en A,
Mijn dochter van 10 diagnose ADD, mijn zoontje van 7 enorm veel aanwijzingen voor ADD beide naar type 8 onderwijs (onderwijs voor kinderen met leerproblemen)
niveau: ze halen evengoed hun eindtermen in het laatste leerjaar alvorens naar het middelbaar te gaan, en leren enorm hun plan te trekken. Ik denk dat het welbevinden van de kinderen op de eerste plaats komt. Mijn dochter heeft geen ambitie om universitair te worden, maar ambitie om gelukkig te worden, en dat is voor mij enorm veel meer waard. (Spijtig dat mijn schoonouders het ook niet zo zien!)
succes aan alle kinderen die niet bij die middenmoot zitten.
ga dit topic volgen
Het APA (American Psychiatrists Association) stemt jaarlijks over meerdere “aandoeningen” die ze dan met “medicatie” te lijf gaan… Zo stemden ze onlangs om “homofilie” een ziekte is die ze met psycho-stimulators (lees: drugs) zouden behandelen. Voor meer info omtrent Rilatine, Concerta, Strattera en andere op Methylfenidaat Hydrochloride gebaseerde “legale drugs” kijk je best eerst even hier: http://www.facebook.com/pages/STOP-het-toedienen-van-PSYCHO-STIMULANTIA-aan-weerloze-KINDEREN/188085281256674
http://www.adhdfraude.net/pdf/NB348.pdf
Mijn zoontje heeft problemen met zowel wiskunde als taal. Hij heeft nog geen etiket gekregen maar sommige juffen zeggen gewoon dat hij dom is en dat vind ik pas echt een etiket. Van extra begeleiding op school is er weinig te merken. Als hij een ander etiket had had hij misschien meer recht op begeleiding
Beste Griet,
Uit uw taalgebruik maak ik op dat u heel communicatief en intelligent bent. Het is dan ook niet prettig om een dergelijke (lompe) reactie te krijgen ; ik noem dit een school onwaardig! Zelf was ik ook in uw situatie ; mijn oudste zoon deed zijn eerste én tweede leerjaar over, omdat de mama liever geen Type8 onderwijs had. Een etiket is in sommige gevallen dus op zijn plaats ; Parcifal bleek Dyslexie te hebben. Ik zocht één en ander op, kocht boeken omtrent dyslexie en kwam ondermeer te weten dat Albert Einstein (die ook dyslexie had) in de lagere school zo “dom” bevonden werd dat men overwoog om hem van school te sturen… Later schreef hij de relativiteits-theorie waarvan de vereenvoudigde versie tot op vandaag maar door een handvol geleerden vervat kan worden! Bij een persoon met dyslexie werken de hersenen anders (maar véél creatiever als je ermee kunt omgaan, dit kun je leren).
Wat ik vooral betreur, is dat er nu “allerlei labels” opgedrongen worden. Meestal is dit enkel een excuus van de pharma-industrie om kinderen “medicijnen” toe te dienen die dan nog verdovende middelen blijken te zijn. Voor meer info, zie deze pagina: http://www.facebook.com/pages/STOP-het-toedienen-van-PSYCHO-STIMULANTIA-aan-weerloze-KINDEREN/188085281256674
Maar ik ga akkoord dat bepaalde labels echt wel nodig zijn, maar dit betekent dat een kind evengoed begeleid kan worden, kan leren omgaan met zijn “andere denk-patronen” en later perfect kan functioneren (ook zonder medicatie). Mijn zoon studeert nu aan de Karel de Grote hogeschool in Antwerpen en haalde laatst nog schitterende resultaten voor psychologie. Ik hoop dat dit jou ook een hart onder de riem mag steken…
Karel
Hoi iedereen,Ik heb enkele reacties gelezen maar het waren er zoveel en soms ook zo lang dat ik gestopt ben met lezen
Mijn oudste dochter (11) Was van het 2de/3de leerjaar al aan het vechten om mee te kunnen.dit is herhaaldelijk aangehaald door de juffen maar er werdt geen actie ondernomen. Of ze was te traag,of ze had zogezegd neit geleerd (wat we dus wel hadden gedaan) of dit of dat. Het was altijd wel iets. Anyway…de juf van het derde vroeg me dan of ze dat eens mochten testen want zij dacht dat er een “probleem” was.Met mijn goedkeuring mocht ze dit aankaarten bij het clb. Maanden gingen voorbij zonder er verder wat van te horen. Ik dacht dat mijn dochter dan uiteindelijk en eindelijk die “klik” gemaakt had waarop we zaten te wachten. Tot de rapporten kwam,niet goed maar ook niet slecht. We laten ze over en bekijken het dan verder met extra zorguurtjes.Maar ook in het vierde stooten we op diezelfde problemen en werdt er nogmaals voorzichtig gevraagd om te testen.Wederom goedkeuring gegeven. Tot ik het clb hoorde. Té veel aanvragen,laat ze het vierde zo doen en eventueel dubbelen en dan zullen we wel zien. Daar ben ik met veel toeters en bellen tegenin gegeaan daar ze anders wéér een “verloren” jaar zou hebben. uiteindelijk werdt ze dan getest nog voor het einde van het vierde lj. En wat bleek,haar performale en verbale iq lag té ver uiteen dus….meerdere testen ondergaan :/ Het heeft heel wat extra werk met zich meegebracht maar uiteindelijk kwam de diagnose pas begin dit jaar! Dyscalculie en dysortografie! Mijn dochter krijgt ondertussen logopedie om het “juiste etiketje” officieel te krijgen waardoor zij hogere punten zal behalen in de school en dus terug gemotiveerd zal zijn!Nu werden en worden er punten afgetrokken voor iets dat ze kent maar door de “stoornis” verkeerd schrijft. Ik zal blij zijn dat ze eindelijk officiele papieren heeft hiervoor want voor mijn dochter is het heel frustrerend de leerstof mndeling “perfect” te kennen maar door schrijffouten vaak onvoldoendes te halen.
Zopas diagnose NLD gekregen voor mijn zoontje. En inderdaad, voor ons hoeft dat ‘etiket’ niet zonodig, maar CLB begeleidster zei ijskoud: ‘ zolang we geen diagnose hebben, wordt uw kind niet geholpen’!Is het niet de bedoeling om de problemen van het kind aan te pakken in plaats van de statistieken te vullen met etiketjeskinderen? Ik heb ook heel hard moeten knokken om te geraken waar we nu met hem staan en dat was ook al zo voor hij dat etiket opgeplakt kreeg.
@Linda: de voornaam van die clb-medewerkster begon met een M zeker?
ik heb in ieder geval een soortgelijke woordenwisseling gehad …
om leerproblemen aan te pakken met de juiste hulp is het net wel nodig om een juiste diagnose te stellen en de ernst in te schatten. Dit niet doen omwille van een mogelijk ‘etiket’ komt er op neer dat je je kint kansen ontneemt. Om een juiste aanpak voor te stellen is het nodig om de dingen bij naam te noemen. Ik denk trouwens dat er anno 2012 toch heel wat inspannigen gebeuren om dit soort vakjesdenken niet te laten doordringen tot de leefwereld van het kind.
Absoluut. Toen onze zoon moeite bleek te hebben met leren lezen en schrijven, werd dat door veel mensen op ‘zware concentratieproblemen’ gestoken. Rilatine was wat hij nodig had. Het bleek om een taalstoornis te gaan en na een paar jaar logo werd dyslexie vastgesteld. Rilatine had dat niet verholpen.
Ik ben mama van 4 zonen (10 jaar, 7 jaar, 4 jaar en 3 jaar) de 2e heeft concentratieproblemen en af en toe ook gedragsproblemen. Ik ben van plan om hem te laten testen maar enkel om zeker te zijn dat mocht hij in het onderwijs zorg nodig hebben hij die kan krijgen want de dag van vandaag wordt je zonder ‘etiket’ weinig geholpen. Verder ben ik zelf op zoek gegaan naar allerlei informatie om zelf de touwtjes in handen te nemen en mijn kind te helpen. Ik ben bij het boek Ze zijn wat je ze te eten geeft gekomen en lees het met volle aandacht. Volgens mij zitten daar echte waarheden in die WIJ als ouders zelf kunnen aanpassen.
Zo kocht ik onlangs een snoepje (suikerhartjes met opschrift voor Valentijn) maar lette niet op de samenstelling. Ik kwam thuis toen ik het toch deed en bemerkte zelf dat de maker er de nadruk op legde dat E330 en E124 de activiteiten en de oplettendheid van je kinderen nadelig beïnvloeden. Waarom blijven wij dit produceren en eten??
Het is misschien een speld in een hooiberg maar voor ons het proberen waard!!
wij hebben een dochter die het moeilijk heeft met rekenen. We merkten in het eerste leerjaar dat ze het moeilijk had met cijfertjes. We hebben haar laten testen. Daar kwam uit dat ze eigenlijk een leerprobleem had. Buitengewoon onderwijs of niet? We hebben haar het eerste leerjaar laten overdoen. Dat jaar ging het goed met rekenen want het was voor haar een beetje herhaling en nu kon ze wel me. Ze was zo blij, geen frustratie meer. Nu in het tweede duiken de problemen natuurlijk terug op. Ze doet haar uiterste best maar de frustratie krijgt soms der de bovenhand. We hebben na het eerste rapport op eigen verzoek het CLB ingeschakeld. Na een gesprek met hun had ik een goed gevoel. Uit de verslagen van de testen in leuven, na een jaar intensieve logo zou ze eventuele hulpmiddelen aangeboden krijgen. Er moest alleen nog een duidelijk verschil te zien zijn tussen resultaten taal en rekenen. We zijn een aantal maanden en twee rapporten verder en nog steeds vindt het CLB dat er geen verdere hulp moet aangeboden worden. Ondertussen nog meer frustatie van onze dochter want ze heeft geen inzicht in de meeste oefeningen. Na het laatste overleg met school en CLB, zeiden deze mensen dat ze dan maar moet overschakelen naar het buitengewoon onderwijs. Zeer professioneel van deze mensen. Haar juf gaat niet akkoord met deze beslissing en doet er alles aan om onze dochter te helpen. Een dikke pluim voor haar. Maar het zou inderdaad fijn zijn om dan toch dat officiële etiket te krijgen zodat onze dochterweer plezier kan hebben in de rekentaal.
Ik ben een mama van 2 tieners. Mijn zoon heeft sinds kleuteronderwijs “problemen”. Na EEG bleek het te gaan over epilepsie. Hij neemt hiervoor medicatie. In het eerste werd snel duidelijk dat wiskunde een probleem was. Doch de raporten waren goed. Hij kreeg toen logo. Hij werd in die periode ook getest in het revalidatiecentrum. Het performale IQ was zeer hoog en verbale IQ laag. Begeleiding werd opgestart voor wiskunde. Na een jaar begeleiding (kwam niet echt verbetering in wiskunde) werd dyscalculie vastgesteld. Eind 2de leerjaar werd voorgesteld om z’n jaar te dubbelen. Hij had recht op GON (maar dit wist de school blijkbaar niet) type 4 en dit voor de hele schoolloopbaan. Hij heeft enkel het 3de leerjaar gedubbeld omdat het te snel ging. Met de dyscalculie is er in het lager nooit rekening gehouden omdat volgens de school het in het secundair ook zo is (!). Ondertussen zit hij in het 2de middelbaar. Hij is na januari van school veranderd omdat het met de epilesie te gevaarlijk was om machines te besturen. Hij zit in de A stroom. Ik moet zeggen dat dit de eerste school is die wel rekening houdt met dyscalculie. Hij moet nu geen hoofdrekenen meer doen en voelt zich kiplekker in zijn nieuwe school. Hij voelt zich eindelijk niet meer dom! We wisten al van in het 2de leerjaar dat het om dyscalculie ging en er is pas in het 2de middelbaar rekening mee gehouden. Mijn zoon zou zich vast reeds jaren niet dom gevonden hebben als ze hier toch mee rekening gehouden hadden. Zo zie je maar …
Jullie praten over die labeltjes of diagnoses alsof ze ook daadwerkelijk bestaan. Wetenschappelijk gezien is het grote onzin en ik vind dat de samenleving op dit gebied gelooft in een illusie. Ik heb zelf ooit de diagnose dyslexie gekregen. Ik heb inmiddels vele mensen gezien en gesproken met dezelfde diagnose. Echter ben ik tot de conclusie gekomen dat ieder verhaal verschillend is. Ieder heeft zijn eigen probleem en omgang met dat probleem. Ik heb daarnaast ook een aantal mensen gesproken met de diagnose add en hier kwam ik tot dezelfde conclusie.
Verder valt mij op dat de wetenschappelijke artikelen die gaan over deze stoornissen op groepsniveau kleine verschillen geven waarbij de overlap groot is. Dit versterkt bij mij het idee dat er geen eenduidige fysieke oorzaken voor deze stoornissen gevonden gaan worden. De problemen die ervaren worden zijn voor mij gewoon een onderdeel van de natuurlijke variatie en dit proberen te structureren doet mijns inziens geen recht aan deze problemen en ik kan mij niet voorstellen dat deze aanpak op termijn effectief is.
Ik zou bang worden dat al die labels die toch maar ergens en overal geregistreerd staan in scholen en instituuten, later als onze kinderen een job moeten zoeken, ergens (op het internet?) zullen beschikbaar zijn zodat werkgevers hierop kunnen selecteren…??
Onze dochter en zoon verschillen dag en nacht. De ene heeft het heel moeilijk en de andere heeft het te gemakkelijk. In de lagere school werd er bijna geen rekening gehouden met hun kwaliteiten en talenten. Ze hielden , zo zei een juf me eens “enkel rekening met de middelmaat”. De anderen moesten hun plan maar trekken en telden niet mee. Het gevolg voor onze kinderen was dan ook dramatisch. Onze zoon zette de klas op zijn kop omdat hij zich verveelde en onze dochter gooide thuis de maaltafels door het huis omdat de juf zei dat ze dom was en haar naam toch altijd op het bord stond! Ik heb als mama gevochten als een leeuw om mijn kinderen hierin te ondersteunen. Uiteindelijk is er dan voor mijn dochter de diagnose “dyscalculie” gesteld. Ze kreeg hiervoor sticordi-maatregelen op school . Alleen… het was moeilijk om deze consequent te laten toepassen op school. Ook hier moest ik weer voor opkomen. Vorig schooljaar heb ik, op eigen initiatief, voorgesteld aan school om mijn dochter een B-traject te laten volgen.
Dit jaar is ze naar de beroepsschool gegaan en… ik zie een hele andere dochter. Ze heeft mooie punten, geniet, is sociaal, gaat helpen in een hippisch zorgcentrum, ze werkt zelfstandig,… . Kortom, ze is gelukkig. Maar ook nu moeten wij als ouders weer tegen de maatschappij opboksen want ze zit “MAAR” in het beroepsonderwijs.
Ik ben er zeker van dat allebei mijn kinderen hun weg zullen vinden en wij zullen ze daarin steunen en ze op weg helpen. Als mijn pleidooi op school niet helpt voor mijn kinderen dan effen ik misschien wel de weg voor de kinderen die achter hen komen!
Nooit de moed opgeven en blijven vechten en tonen aan je kinderen dat je ze graag ziet “ondanks hun mankementen???” (is onze maatschappij die veel eist) maar met al hun kwaliteiten en talenten.
Ik heb ook een zoon die ‘maar’ technisch onderwijs volgt en die we in de ogen van sommige familieleden tekort deden door hem niet eerst naar het ASO te sturen. Hij kon immers nog altijd ‘zakken’ als dat nodig was. Terwijl ik niet de indruk heb dat hij niets leert op zijn school, integendeel. Hij kent meer van techniek en heeft meer praktisch vernuft dan zijn neven die wel naar een ASO-school gaan, en vooral: hij moet niet op de toppen van zijn tenen lopen, hij geniet van wat hij doet en vindt het leuk om bij te leren. Mensen vergeten te vaak dat men kan bijleren op verschillende manieren en dat die zogenaamde ‘algemene kennis’ niet stopt bij vakken zoals geschiedenis en aardrijkskunde…
Hallo iedereen,
Ik kreeg de diagnose van dyslexie toen ik 6 jaar oud was. Mijn moeder merkte dat ik al in de kleuterklas moeite had met het automatiseren van liedjes en versjes, net zoals mijn twee oudere broers. Toen ik naar het eerste leerjaar ging werd het vermoedde van mijn moeder bevestigd. Ik had moeite met lezen en schrijven. Hierna volgde een test die vaststelde dat ik dyslexie had.
Mijn moeder had dit al verwacht omdat mijn twee oudere broers en mijn vader ook dyslexie hebben. Mijn moeder was heel opgelucht dat ze het wist en er iets kon aan doen. Ik heb 3 jaar therapie bij een logopediste gevolgd en daarna heb ik tot de dag van vandaag nog steeds ondersteunende maatregelen gekregen in het hoger onderwijs. Ondanks alle goede ondersteuning heb ik mij altijd ‘anders’ gevoeld.
Bij mij thuis werd bijna nooit over dyslexie gesproken, het was bijna normaal dat je het had. Als kind was ik uren bezig met oefenen en oefenen … Ik heb heel lang gedacht dat heel mijn leven werd gevormd door mijn ‘stoornis’. Ik had geen tijd voor buiten te spelen, uit te gaan, hobby’s … Ik werd uitgelachen en gepest door andere kinderen en jongeren omdat ik niet goed kon lezen en schrijven. Ik werd door verschillende juffen, meesters en leerkrachten bestempeld als dom en lui. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik niets kan omdat ik een ‘etiket’ kreeg, dat ook heel wat gevolgen met zich meebracht. Ik denk dat heel weinig mensen stilstaan bij de impact van die gevolgen.
Als laatste zou ik nog dit willen zeggen:
Of je het nu een ‘probleem’, een ‘stoornis’ of een ‘etiket’ wilt noemen het feit is: Het is er en je kan er wat aan doen! Maar zorg ervoor dat je kind op latere leeftijd niet terugkijkt naar zijn jeugd alsof alles rond zijn/haar ‘probleem’ draait. Soms vloeien er nog andere problemen uit voort zoals: een laag zelfbeeld, een minderwaardigheidsgevoel, sociaal isolement, … Probeer het te vermijden, je kind zal je later dankbaar zijn!
Een vriendin van mij zei ooit: ‘We hebben allemaal wel eigenschappen die ons in vakjes plaatsen. Wie anders beweerd is een dwaas of kijkt de waarheid niet in de ogen. Maar de combinatie van al die vakjes waarin je behoort maakt je uniek!’
Melissa
P.S: Sorry, voor eventuele spellingsfouten!
En daar gaat het mij ook om. Mijn kind zou in de lagere school logo moeten volgen omdat ze vermoeden dat “het er niet allemaal uitkomt in vergelijking met zijn andere kunnen.” Terwijl hij van ons zeker mag meedraaien in een T traject of B traject na de lagere school. Nu zouden we hem tijd moeten afnemen om kind te zijn, of hem op school bij de logopediste sturen terwijl hij dan weer dingen thuis moet inhalen die hij dan niet kon doen in de les. ik weet het soms niet meer maar zo lang mijn kind niet wakker ligt van 25 op 50 voor de maaltafels en hij weer geen tafelkampioen geworden is binnen 1 minuut 45 sec en blij en gelukkig naar school stapt zal ik me voorlopig ook geen zorgen maken.
Maar als ik zie dat men hem als dom aanziet dan zal ik hem steunen in al zijn andere talenten en mogelijkheden, met of zonder etiket.
Hallo
Geen ‘etiket’ geven door een degelijk onderzoek dat opening biedt om de juiste ondersteuning en vooral begrip te krijgen zal het kind niet helpen, integendeel. Mijn dochter heeft 7 jaar zonder ‘etiket’ geleefd, in grote miserie. Ondersteuning kreeg ze wel want ze volgde intensief logopedie, tot ze het kotsbeu was. Maar dagdagelijks kon ze ervaren hoe ‘dom’ ze wel was want andere kinderen konden alles veel sneller aangeleerd krijgen. Verschrikkelijk vond ze dat. Ze wou zelf heel graag goed leren, maar niemand begreep haar. Zelfs als ze vooruitgang maakte zag niemand dat want anderen waren al lang op dat punt gekomen. Meestal zei men dan “zie je wel, ze moet beter haar best doen, dan kan ze het wel…”. Na 7 jaar kregen we dan het voorstel om haar te laten testen. Stel je voor, wij moesten er toestemming voor geven! Met andere woorden is een kind afhankelijk van zijn ouders om op school de juiste ondersteuning te kunnen krijgen! Ik was boos over dat feit en liet haar zelf testen in een universitair centrum. Het resultaat was verbluffend. Onze dochter was niet zo dom, maar wel zwaar dyslecticus. Ze mistte woordbeeld in zeer hoge mate. Wellicht daarom kwam niemand eerder op de diagnosemogelijkheid omdat in die tijd enkel het dyslectiebeeld leefde van omgedraaide letters en zo. Wellicht stel ik het nu te eenvoudig voor want het verslag vertelde ons veel meer, te complex om in enkele woorden te beschrijven. Ik stel alleen vast dat wat mijn dochter begrepen en geïntegreerd heeft rotsvast aanwezig blijft in haar competenties, maar het kost meer tijd voor haar om die kennis te verwerven. Vlot lezen is na 18 jaar ‘leesvaardigheid’ nog altijd een probleem. Vreemde talen een ramp…
Denkt die professor nu echt dat een kind dit ‘anders’ zijn niet aanvoelt zonder het officiële etiket? Integendeel, voor haar was de diagnose geen oplossing (van ondersteuning heeft ze niet zo veel kunnen merken in haar schoolloopbaan), maar wel een verklaring voor het mysterie waarvan niemand, ook zijzelf niet, begreep waarom ze zo veel tijd nodig had om te leren en te lezen.
Hallo,
Mijn dochter had ook veel problemen op school en niemand wist hoe ze dit moesten aanpakken.
Ik ben dan zelf op zoek gegaan naar een centrum waar ze allerlei testen ondergaan heeft. De diagnose werd gesteld: NLD. Voor mijn dochter was dit etiketje zeker niet nodig maar het hielp wel om de juiste begeleiding te zoeken en te krijgen. Het is makkelijker om een probleem op te lossen als je weet van waar het komt.
Ik ben mama van twee kinderen én ik ben ook leerkracht in het lager onderwijs. De schoolloopbaan van onze kinderen verloopt ook niet vlekkeloos. Ik vind ‘etiketjes’ niet zo nodig, je probeert een kind altijd zo goed mogelijk te helpen en alle kansen te geven. Het wordt echter een ander verhaal als je merkt dat een kind ongelukkig is, dat het niet meer mee kan of wil omdat het niet meer in zichzelf gelooft… Dan is het je plicht als leerkracht én als ouder om op zoek te gaan naar wat er nodig is om je kind te helpen. En ja, soms is het zinvol en nodig om een stoornis te benoemen om kinderen te kunnen bieden waar ze recht op hebben. (denk maar aan gon-begeleiding). Ook logo kan zinvol zijn als extra ondersteuning. Want hoe goed je het als leerkracht ook wil doen, soms ontbreekt het je de middelen en de tijd…
@ Bieke : niet alle leerkrachten reageren zo hoor. Als de leerkracht niet mee wilt werken en als je geen diagnose hebt kan GON zomaar niet. Ik heb een dochter van 12j in het 1ste ASO en ze heeft echt wel nood aan de GON. Ook werkt ze 100% op de pc want het handschrift is echt heel onduidelijk. Had ze het etiket van DCD niet dan had ze ook geen GON en geen pc . Dan zou ze waarschijnlijk in het bijzonder onderwijs geraken terwijl het niet nodig is. grtjs
Mijn zoon is een clever manneke die verbaal en in debat of argumentatie alles en iedereen aankan. Hij heeft ook een zeer mooie en levendige creatieve fantasie. In het middelbaar wil het echter niet meer lukken. Momenteel bekijken wij zijn keuze voor de 2de graad (aso/tso/kso). Maar zijn interesse ligt in Humane dus ASO. Verder vinden we buiten in het KSO (woord/drama) eigenlijk geen richting die hem in zijn interesses bevestigt (journalistiek, politiek, psychologie, schrijver…).
Hij is nogal chaotisch en hij heeft een zekere wanorde. Vaste structuren zijn voor hem een dwangbuis en daar verzet hij zich helemaal tegen. Voor de vakken frans en wiskunde heeft hij veel problemen. Ook zijn concentratie blijft enkel 100% als de lessen hem boeien. Dan kan dit zelfs naar 300% inzet omschakelen.
Zijn agenda bijhouden is voor hem een onmogelijk gegeven en zijn tempo ligt te laag voor de spurtende dagindeling in de school. Door zijn wanorde komt daar nog bij dat hij zo ook punten verliest.
Vroeger zeiden mensen wel eens dat ik hem moest laten testen voor ADHD maar ik verzette mij daartegen. Er zijn al zoveel kinderen die ADHD als een tag meedragen.
Nu de problemen groter worden en hij nu echt botst met zichzelf vind ik het spijtig hem zo ongelukkig en struggelend te zien. Een collega van mij zei dat hij mss wel add had. Na veel opzoekwerk en leeswerk kan ik enkel tot die conclusie komen. Echter weet ik niet of ik het op zijn hoofd wil kleven. Zal dit de houding van zijn leerkrachten veranderen? In het lager erkenden ze zijn ‘probleem’ wel en wisten ze hoe ze hem dat tikkeltje extra vertrouwen moesten geven. Nu met de wisselende leerkrachten is dit niet haalbaar en dat begrijp ik wel.
Omdat ik mezelf hierin herken weet ik dat zijn pad niet het makkelijkste zal zijn maar hij geraakt er wel. Alleen vind ik dat zijn leerkrachten hem nu vaak ‘onwillend’ noemen. Maar zo is het nu eenmaal niet. Waarom kunnen wij onze kinderen niet meer gewoon erkennen zoals ze zijn. Moet ik nu mijn kind dat niet ziek is op medicatie zetten? Mss is onze manier van opleiding geven wel fout en niet onze kinderen? of ben ik nu te naief??