Deze reeks
| 1 | Ik stotter6 minuten en 44 seconden |
|
| 2 | Amber: "Ik heb epilepsie"6 minuten en 39 seconden |
|
| 3 | Louis: "Ik heb dyslexie"6 minuten en 36 seconden |
|
| 4 | Ik ben hoogsensitief± 6 minuten |
|
| 5 | Pieter: Ik heb tics± 6 minuten |
|
| 6 | Matthias: "Ik heb diabetes"6 minuten en 38 seconden |
Over dit filmpje
"Ik was de enige van de klas die zijn naam nog niet kon schrijven op het einde van het eerste leerjaar. Nu ben ik het soms nog vreselijk beu dat alles zo traag gaat." Louis (13) zit met een laptop in de klas. De computer leest de opdrachten voor want Louis heeft dyslexie. "Dat is geen ziekte maar een leerstoornis." Kijk mee hoe hij functioneert op school. Meer info over dyslexie en compenserende maatregelen in de klas vind je in het dossier dyslexie. Dit filmpje delen
Je mag dit filmpje kopiëren, verspreiden en doorgeven als je TV.Klasse vermeldt als bron en linkt naar het filmpje op de website van Klasse.
20 Reacties op “Louis: “Ik heb dyslexie””
Schrijf een reactie
Je reactie verschijnt meteen online, maar kan verwijderd of aangepast worden als de redactie vindt dat je niet voldoet aan de algemene voorwaarden. Zorg dat je reactie relevant is voor het onderwerp van het bericht waarop je reageert. Gebruik geen ongepaste of beledigende taal en maak geen reclame.Sommige rechten voorbehouden:
Je mag teksten hergebruiken als je de bron vermeldt.
Voor TV.Klasse gelden meer beperkingen. Je mag de filmpjes kopiëren, verspreiden en doorgeven als je TV.Klasse vermeldt als bron en linkt naar het filmpje op de website van Klasse. Maar je mag ze niet bewerken. Disclaimer.
Deze site voldoet aan de Anysurfer-toegankelijkheidseisen. Toegankelijkheidsverklaring
Wauw, heel chique dat een jongen als Louis op die manier (toch) maximale kansen krijgt ! Het is immers veel gemakkelijker om een “anders functionerend” kind onmiddellijk als “zwak” / “achterlijk” af te schilderen en het maar in zichzelf te laten verkommeren. Hier wordt m.i. nog iets te weinig aandacht aan besteed in ons huidig onderwijssysteem. Punten en prestaties (veelal binnen een strikt bepaalde tijdslimiet)blijven de belangrijkste elementen waar men een leerling op be(ver)oordeelt. Ook moet hier heel hard op de “goodwill” van elke leerkracht worden gerekend en niet iedereen wenst deze extra-belasting erbij.
Alvast heel veel succes aan Louis, zijn ouders en leerkrachten, … en alle anderen in dezelfde situatie.
Vooral : NIET TWIJFELEN AAN JE KUNDE !!!!!! Iedereen blinkt ergens in uit !!
Inge Claus
Zulte
Hallo Louis
Ik heb uw filmpje gezien en ik vind dat jij dat heel goed doet!
Mijn zoon heeft dyscalculie en hij heeft het daar ook moeilijk mee om school .
Ik wil je nog één ding zeggen blijf wie je bent , je komt er wel !
Groetjes
hallo ik ben maarten
ik gebruik ook een laptop op school en word regelmatig ook geholpen door me klasgenootjes
volgend school jaar mag ik van de school waar ik nu zit de laptop en het programma mee doen naar de andere schooldit is nu met behulp van me mama
Hallo
ik heb een dochter van 2.leerjaar met stornissen dyslexie en dyscalculie.
ze volgt al 6 weken logopedist. we zijn bijna eind van de schooljaar en klas juf stel voor haar om 2. de leerjaar op nieuw te doen.Ik zoen een oplossing, wat moet ik doen, of wat zal voor haar best zijn, doorgaan naar 3.leerjaar of 2. opnieuw doen?
Ik heb een Zoon, hij is nu einde 1e leerjaar, na een jaar “heel erg veel” geoefend te hebben, hebben ze me vandaag laten weten dat zijn lezen echt te zwak is. En denken er erg aan dat hij dyslexie of leerstoonis heeft. We gaan morgen naar de logopedist, ze willen hem het jaar laten overdoen. Ik weet niet wat ik moet net als Elif in vorig artikel. Waar doe je goed aan, zijn rekenen is heel goed en hij is slim, alleen lezen wil maar niet vlotten hoeveel we ook oefenen. Alle advies en raad is welkom. dank u
Beste Wendy en Elif,
Het jaar opnieuw doen, met hetzelfde aanbod, dezelfde aanbreng… het heeft vaak geen zin.
Als enkel lezen het probleem is en dat kan een hels probleem zijn), kies dan voor overgaan … maar met laptop (en Kurzweil of Sprint)! (zoals Louis). Het neemt (tijdelijk) het lezen over maar werkt tevens remediërend. Het geeft zelfvertrouwen, neemt een negatief zelfbeeld weg, bevordert het welbevinden. Samen met leestherapie, kunnen ze mee met de rest.
Bespreek het eens in de school, het werkt. Toch bij ons in BO, dus ik denk ik sterkere mate in het gewoon onderwijs…
Misschien is het even vechten en doorbijten, als ouder, voor je kind, maar eens je er door bent, vecht hij of zij voor zichzelf, dan zijn ze sterk genoeg.
Probeer het, het is de moeite meer dan waard!
Onze zoon had gelijkaardige problemen in het eerste en heeft zijn jaar niet moeten overdoen. Voor andere vakken had dit geen zin en hij zou daar niet sneller door leren lezen. Hij heeft wel veel ondersteuning gekregen om zijn trager lees- en schrijftempo bij te schaven (waar dat kon) en te compenseren.
Ik zou het bilan van die logopedist afwachten. Die kan via allerlei testjes helpen inschatten waar je zoontje staat en wat hij nodig heeft.
Bedankt allemaal, voor de steun en info, ik laat alles nu even los en zoek met de logopedist wat het probleem juist is en welke oplossingen het beste zij. Volgens de logo deze morgen zou er waarschijnlijk een heel groot probleem liggen bij zijn concentratie. Ik ben benieuw en hoop alleen dat we voor hem de juiste beslissingen zullen nemen en hem de juiste steun kunnen bieden.Ik hou jullie nog op de hoogte van onze keuzes.
Volgens de school had onze zoon ook een ‘heel groot concentratieprobleem’, zijn logo dacht aanvankelijk ook dat dit zijn grootste probleem was, en gaf ons hints richting adhd en nood aan rilatine zoals haar dochter, maar de kinderneuroloog die hem opvolgde gaf als diagnose een ‘primair taalprobleem’ aan, met frustraties en concentratieproblemen als gevolg. Het was volgens hem logisch dat hij het minder makkelijk had om zijn hoofd er netjes bij te houden als lezen en schrijven hem zoveel moeite kostte. Het is natuurlijk iets dat je ook in de gaten moet helpen houden. Meer structuur bieden, korter opvolgen, helpen (en zo leren) plannen en organiseren. Hij heeft er langer over gedaan dan zijn zussen, maar is op zijn tempo ook gegroeid en doet het inmiddels behoorlijk op school – werkt ook vrij zelfstandig. Alleen in de examenperiodes is extra controle nog redelijk nodig en nuttig
Hee,,
ik heb zelf ook zwaar dyslexie
en ik word ook veel geholpen met schrijfen en lezen.
als we iets op school moeten schrijfen voor een punt moet ik het altijd eerst laten komen zien om op spelling te controleren enz.
en dat is opzich niet heel fijn want je ziet toch kinderen naar je kijken van wat een fak zij kan nog niet eens iets goed schrijfen..
niet echt heel fijn.
groetjes Jolien
Mijn kleindochter heeft dyslexie en gaat al 2 jaar naar de logo. Ze heeft haar eerste leerjaar overgedaan , door het feit dat de eerste leerkracht geen moeite wou steken in kinderen met een leerprobleem. Ze gaf ons het gevoel dat mijn kleindochter dom was. We hebben een IQ test laten uitvoeren, waar ze uitkwam met een vrij hoog IQ en uitschieters tegen het hoogbegaafd aan.
Het spijtige is dat de school niet mee wil en eigelijk liever af zou zijn vanzorgkinderen , dat laten ze duidelijk voelen. Verschillende gesprekken om haar toe te laten met Kurzweil of sprint te werken , leiden steeds tot niets en dan krijg je het antwoord dat ze al zoveel geinvesteerd hebben in andere dingen. Op het einde van het schooljaar kwam men nog maar eens met de speling dat ze best een jaar zou overdoen. Mijn kleindochter is een zeer slim kind , kan zeer goed redeneren , alleen lezen en spellen lukt niet. Op haar eindrapport had ze deze keer ook vrij slechte punten voor rekenen, maar we vermoeden dat de leerkracht niet de moeite heeft gedaan om de opdrachten voor te lezen.
Het maakt mij triest te zien , dat leerkrachten en directie van scholen , niet beseffen , wat voor kansen ze kinderen ontnemen, hoe ze kinderen het gevoel geven dat ze niets kunnen en dit alleen omdat ze alleen maar kinderen willen die het goed doen. Het gaat hier over een grote school en nog steeds hebben ze geen ondersteuning voor kinderen met dyslexie, dat zegt toch genoeg.
Ga je op zoek naar een school, dan kom je in eenpriveschool terecht, erkend door het ministerie , maar zonder subsidies , inschrijvingsgeld per jaar 8700€.
Heeft elk kind geen recht op aangepast onderwijs ? Waar blijft onze minister van onderwijs dan ? en waar zitten dan die leerkrachten die een beetje moeite willen doen?
Het is echt wel vechten tegen de bierkar en het maakt je allen maar ongelukkig.
Ben je nu nog steeds reclame aan het maken voor iets dat in de praktijk niet haalbaar is? Je kan een aangeboren leerprobleem niet op enkele uren verhelpen, net zoals je blindheid of doofheid niet op enkele uren kan verhelpen. Je kan het leren compenseren, maar dat vergt meer dan enkele uren Amerikaans getinte peptalk…
Ik heb altijd gedacht dat men een kind in de lagere school niet kan laten dubbelen als de ouders niet akkoord gaan.
En als dyslexie of dyscalculie de enige reden is, heeft dat GEEN zin. Een leerstoornis verbetert daar niet door.
Onze zoon had op het einde van het 1ste leesniveau 0, maar wel in de 90%. Hij kon erg goed rekenen en was duidelijk slim. Blijven zitten was niet aan de orde, maar ondanks enorm veel oefenen verbeterde dat lezen vrijwel niet. Ik geloof dat hij naar het 5de ging met leesniveau 3 of 4. Ondertussen was me opgevallen dat hij ook wel heel erg slecht kon spellen. We dachten uiteraard aan dyslexie, maar de school en het clb waren het daar absoluut niet mee eens. Volgens hen was hij gewoon zwak in taal. Na neurolinguïstische testen bleek hij in het 6de zwaar dyslectisch. Hij kreeg geen hulp op school en haalde op het einde geen 70% meer. Volgens de leerkrachten waren aso of hogere studies ondenkbaar.
Maar we vonden een middelbare school die wel een degelijk dyslexiebeleid had. Onze zoon volgde aanvankelijk Latijn (zijn keuze) en schakelde later over naar wetenschappen-wiskunde. Hij behaalde maar matige resultaten en zijn plannen om aan de universiteit wetenschappen te gaan studeren, werden door leerkrachten en clb eerder op ongeloof onthaald. Toch zette hij door. Omdat hij nog altijd niet goed leest, moeilijk automatiseert en een slecht korte-termijngeheugen heeft, is studeren best zwaar voor hem. Maar motivatie doet veel: hij gaat binnenkort naar het 3de jaar en haalt steeds mooiere cijfers.
Dus: blijf inderdaad in je kind geloven. Toen onze zoon nog in de lagere school zat en geen hulp of erkenning van zijn probleem kreeg, dacht ik ook soms: wat moet er van hem terecht komen?
Ondertussen is er wel wat veranderd op dat vlak. Een lagere school zoals Mia hierboven beschrijft, is volgens mij echt niet meer van deze tijd.
Zoek een goede school met een degelijke begeleiding (sticordi-maatregelen), die bereid is wat flexibel om te springen met de eindtermen – in die zin, dat ze soms op langere termijn kunnen worden gerealiseerd. Of soms ook niet. Sommige kinderen met dyscalculie zullen b.v. nooit leren hoofdrekenen. Ik ken er die desondanks met succes het middelbaar doorlopen.
Voor kinderen die graag een wiskundig-wetenschappelijke richting volgen maar problemen hebben met het verwerken van grote pakken tekst voor taalvakken en algemene vakken zoals geschiedenis en zo, kan industriële wetenschappen een mooie richting zijn. Is een technische richting op ASO-niveau wat wiskunde en wetenschappen betreft, meer fysica (kan interessanter zijn dan Latijn) en vooral ook meer praktijk. Mijn zoon is ook dyslectisch en leert bv. beter al doende dan op papier… Mijn indruk is dat TSO vaak onterecht als minderwaardig aan ASO wordt beschouwd, terwijl dat ook heel wat te bieden heeft.
Helemaal akkoord met mama van drie, behalve als je kind vooral van biologie houdt en als vervolgstudie geneeskunde voor ogen heeft. Was zeker geen pleidooi om dyslectische kinderen per se door het aso te jagen. Ik ben er zelf voorstander van om de dingen niet moeilijker te maken dan nodig en vooral energie te steken in je sterke kanten i.p.v. in wat je niet goed kan.
Wel kan ik me héél goed de situatie van de schrijvers hierboven inbeelden en wil ik ze wat moed inspreken. Ook als je met momenten wanhoopt en het er op school niet bepaald schitterend uitziet. Ik weet waarover ik het heb, want alle reacties komen me zeer bekend voor, inclusief op de duur slechte punten halen voor vakken die je normaal wél kan. In de laatste jaren lagere school én middelbaar geloofde volgens mij geen enkele leerkracht dat onze zoon ook maar ergens goed in was (zij gaan natuurlijk op de punten af). Gelukkig geloofde hij er zelf wél in. Het kwam voor dat hij aan de univ zeer goede cijfers haalde op een vak dat hij in het middelbaar zogezegd niet kon. Aan de univ bekijken ze b.v. vaak het ruimere geheel en gaan dan naar de delen i.p.v. telkens kleine beetjes informatie te geven en zo op te bouwen (school), wat hem blijkbaar niet lag. Hij krijgt 1/3 meer tijd voor alle examens, er wordt meestal niet moeilijk gedaan over vragen voorlezen, enz. Op school verloopt het leren meer gestroomlijnd: je wordt geacht iets op een welbepaalde manier te leren, binnen een strak tijdspatroon en niet te vergeten je aan te passen aan de denkwijze van iedere leerkracht, waarbij vele (wellicht zonder het te beseffen) een heleboel onuitgesproken criteria hanteren. Bij sommige worden er punten afgetrokken als het antwoord weliswaar juist is, maar niet in de juiste vorm is gegeven (of op het juiste lijntje staat – ook al meegemaakt), of de lkr. vindt dat er dit of dat ook nog bij had moeten staan, terwijl er vooraf nooit expliciet is gezegd aan welke criteria het antwoord moet beantwoorden (de ll. heeft er het raden naar). Onze zoon raakte verder ook punten kwijt door vaak niet in orde te zijn (mondeling gegeven opdrachten en aanwijzingen ‘hoorde’ hij niet), door verkeerde zaken te leren, de vragen niet goed te begrijpen en hierdoor in de war te geraken, onvolledige en onleesbare nota’s
enz.(aan de univ allemaal minder een probleem omdat het over grote gehelen gaat die over een periode van maanden te kennen zijn, alles via mail wordt geregeld, vaak de vragen en nota’s van de vorige jaren beschikbaar zijn, enz.)
Al deze soms kleine details kunnen de school tot een beproeving maken voor een dyslectische leerling, terwijl hij/zij dit mss. verstandelijk best aankan. Wij hebben alleszins geleerd dat je echt niet op de schoolresultaten moet voortgaan om te weten wat een dyslectisch kind wel of niet aankan. Wél op waar ze zelf voor willen gaan. Maar dan moet je er als ouder wel voor zorgen dat ze een positief zelfbeeld behouden, b.v. door ze naar een positief ingestelde school te sturen die wil helpen i.p.v. enkel aan hun capaciteiten te twijfelen. Dubbelen omdat je niet goed kan lezen of spellen, lijkt me absoluut nefast. Dan ben je beter af met een duidelijk etiket, zodat je als kind weet waar het aan ligt dat bepaalde zaken niet vlot verlopen (en je niet begint te denken dat je dommer bent dan je klasgenoten).
Das pas erg.. Die leerstoornis!:O
je moet daar niet om zuuren dat is normaal.
Ik ben tommy en heb zware sislexie en ortografie ik ben de eerste in mijn school.die een computer gebreukt en het gaat vlot ik zit ondertussen in het derde jaar wetenchappe en de talen gaan moeilijk maar ik ben vrij sterk in wiskunde. ik wil aleen maar zegge dat je je niet moet laten stoppen door je leesstoornis.
Beste, Tommy, geef de moet zeker niet op, als je iets wil bereiken dan kan je het ook, veel succes nog. En probeer zeker de talenten die je hebt te gebruiken.
Dankuwel voor de steun.