Download PDF
Blader online
Loading ...
1 jaar geleden 
Ben je doodongerust omdat je kind nog maar AVI 2 haalt en de buurjongen al AVI 4? Is je kind onzeker omdat het niet snel genoeg een niveau hoger geraakt? Het AVI-leesniveau is vaak een etiket dat kinderen opgeplakt krijgen. Maar het AVI-systeem meet enkel de technische leesvaardigheid en zegt niets over wat er echt toe doet: begrijpen wat je leest én leesplezier.
Wat test een AVI-toets?
AVI test louter het technische leesniveau van je kind. In de praktijk betekent dit dat je kind een tekst voorleest terwijl de leraar de tijd opmeet. Aan de hand daarvan krijgt hij een AVI nivau toegekend. Wie tijdens een AVI-toets een tekst aan een voldoende vlot tempo kan lezen, mag over naar een volgend AVI-niveau. Ook boeken krijgen een AVI-aanduiding. Zo zie je meteen welke kinderboeken afgestemd zijn op het leesniveau van je kind.
Struikelen over woorden
Het juiste boek bij het juiste kind krijgen. Dat is althans de bedoeling van AVI, maar in de praktijk is het vaak anders, vindt juf Sofie Goorden van de Sint-Ludgardis openluchtschool in Schilde. “Kinderen moeten tegen de klok een tekst lezen om een bepaald AVI-niveau te halen. Maar wat doe je met een kind dat heel graag leest, maar traag is in hardop lezen? Of een kind dat struikelt over zijn woorden, alleen maar omdat het toets is? Het AVI-niveau dat zo’n kind krijgt, kan toch nooit een maatstaf zijn om een passend boek voor dat kind te vinden?”
“Leraren voelen wel aan dat een te sterke nadruk op technisch lezen niet goed is voor het leesplezier”, zegt Saskia Timmermans, onderzoeker aan het Centrum voor Taal en Onderwijs naar de zin en onzin van het AVI-systeem. . “Toch houden leraren nog heel sterk vast aan het AVI-systeem. Nochtans zijn de AVI-niveaus achterhaald en geven ze een onvolledig beeld van leesvaardigheid. AVI komt ook niet overeen met de eindtermen over lezen, want die leggen de nadruk op begrijpend lezen en leesplezier. De AVI-aanpak is wél waardevol voor beginnende lezers. In het eerste leerjaar moeten kinderen immers leestechnische stapjes leren zetten: klanken oefenen, woorden herkennen … Het AVI-systeem helpt om te na te gaan of hen dat lukt.”
Vijfvingertest
Ook juf Ann Melotte van de Vrije Basisschool De lettermolen in Zonhoven heeft het AVI-systeem naar de achtergrond verbannen. “Ik ben begonnen met een eigen leesbib op school. De boeken staan geordend per thema en niet per AVI-niveau. Ik heb bakken vol strips, kranten en tijdschriften meegebracht. Ik stop er informatieve boeken en sprookjes tussen. Er moet voor ieder wat wils zijn. Ik probeer de interesses van mijn leerlingen te kennen.”
Wanneer juf Ann met haar lezertjes naar de bib in de buurt gaat, laat ze hen de ‘vijfvingertest’ toepassen. “Eerst mogen ze voelen aan het boek dat ze gekozen hebben. Ze kijken naar de kaft en lezen de titel. Spreken die hun aan? Dan lezen ze de eerste bladzijde en tellen de woorden die ze moeilijk vinden op hun vingers. Hebben ze meer dan vijf vingers vol? Dan kiezen ze beter een ander boek en start de vijfvingertest opnieuw.”
Aanbod beperkt
“In mijn klas zijn boeken even vanzelfsprekend als potloden en krijt”, zegt Anne Loodts van basisschool Delta in Oud-Turnhout. “Het aanbod van AVI-boeken is te beperkt voor mij, want in al mijn lessen sluipen boeken binnen. Als mijn minst sterke lezer tijdens een les techniek een boek over kranen meebrengt omdat hij later kraanbestuurder wil worden, dan weet ik dat mijn aanpak werkt.” Juf Ann Melotte neemt als zorgjuf de AVI-toetsen wel nog af in het tweede leerjaar. “Leerlingen hoeven niet te weten welk AVI-niveau ze halen, maar ik wil nagaan of mijn leerlingen leestechnisch vooruitgang maken.”
Dat kan ook op een andere manier, vindt onderzoeker Saskia Timmermans. “Je kunt beter een goede toets begrijpend lezen afnemen. Dan vang je twee vliegen in één klap. Want als je leerlingen begrijpen wat ze lezen, weet je zeker dat ze ook technisch goed lezen. Het verleidelijke aan AVI is dat het meetbaar is. Het geeft je het gevoel dat je het leesniveau van je leerlingen in kaart brengt. Maar het doel van lezen is altijd: begrijpt een leerling wat hij leest? Dat test je niet met een AVI-toets.”
Houd lezen leuk!
- Staar je niet blind op het AVI-niveau van je kind, maar focus op het leesplezier. Laat je kind lezen wat het wíl lezen, ook al haalt het op school een hoger of lager AVI-niveau.
- Laat zien hoe leuk lezen is. Plan samen leestijd in, waarin jij ondertussen ook zelf je favoriete boek leest.
- Ga met je kind naar de bibliotheek. Leer het boeken kiezen.
- Blijf voorlezen! Kinderen genieten van luisteren naar verhalen. Het motiveert hen om zelf ook te lezen.
Ik ben blij dat onze lagere school destijds van dat hele avi-circus is afgestapt. Het werkte absoluut niet motiverend voor moeilijke lezers. Dwaze verhaaltjes inspireren niet…
“Je kunt beter een goede toets begrijpend lezen afnemen. Dan vang je twee vliegen in één klap. Want als je leerlingen begrijpen wat ze lezen, weet je zeker dat ze ook technisch goed lezen.” Helaas is het omgekeerde niet waar: als ze de toets begrijpend lezen niet goed afleggen, dan kan dit nog heel veel verschillende oorzaken hebben. Op basis van een toets begrijpend lezen uitspraken doen over het technisch leesniveau is dus niet sluitend. Ik zeg niet dat AVI alleenzaligmakend is, maar een of andere test op het technisch leesniveau lijkt me toch cruciaal. Mijn zoon las op de duur helemaal niet graag meer, juist door achterstand op het vlak van technisch lezen. Dit bleek uiteindelijk met de werking van zijn ogen te maken te hebben, maar ik ben toch blij dat we door (o.a.) de AVI-test wisten dat zijn problemen bij begrijpend lezen en leesplezier voortkwamen uit een achterstand op vlak van technisch lezen.
Eindelijk een goede uitleg over wat AVI precies is. Ik ben blij dat zo’n test relatief blijkt te zijn. Toen mijn zoontje in het eerste leerjaar zat en niet aan het vereiste niveau kwam, had ik het gevoel dat ik van thuis moest bijsturen. Alleen wist ik niet hoe…
Ondertussen zit hij in het derde leerjaar en leest hij graag en vlot. Ik heb me toen dus zorgen gemaakt om niets.
Goede reacties in het artikel, vind ik. Het is spijtig dat de AVI-test door het ‘zorgteam’ maar al te gemakkelijk gebruikt wordt om je als ouder ervan te overtuigen dat je kind een ‘leerachterstand’ heeft.
Het AVI-niveau moeten we (net zoals alles)natuurlijk relatief bekijken. Maar vergeten we nu dat AVI ons al die jaren “geholpen” heeft???AVI zette ons jaren geleden op weg om te leren differentiëren in ons leesonderwijs, om kinderen aan te moedigen om te lezen, om van alle niveautjes bibboeken in de klas te halen, om leerkrachten en kinderen te leren kiezen; de meeste kinderen waren zelfs gemotiveerd om meer te gaan lezen omdat ze een niveautje hoger mochten, ouders stapten met hun kind naar de bib om passende boekjes te halen, zwakkere lezertjes kregen extra leestraining of er werd voorgelezen in de klas, AVI laat leerkrachten reflecteren over het leesniveau in de klas of school, AVI wordt opgenomen in moderne digitale volgsystemen, enz….
AVI zegt inderdaad niets over ‘begrijpend’ lezen. Maar soms leer je eerst iets technisch voor je er iets leuks kan mee gaan doen. Ook met AVI ga je dus best ‘zinvol’ om.
Ik ben het er ook mee eens dat begrijpend lezen veel belangrijker is dan goed tecnhisch lezen. Kinderen moeten er plezier bij hebben! Daarom probeer ik als zorgleerkracht niet te hard de nadruk te leggen op AVI. Maar je moet er wel rekening mee houden. Het is toch een teken….
Daarnaast ben ik al lang op zoek naar een goede methode om begrijpend lezen niveaus na te gaan. Ik werk in een concentratie school waar voor kinderen Nederlands de tweede taal is. Kan iemand mij eventueel helpen om een goede methode begrijpend lezen te vinden. Daarnaast welke taalmethode bevordert het begrijpend lezen? Waar komt dit vaak aan bod? Wij hebben totemtaal en ik merk dat begrijpend lezen te weinig geoefend kan worden…
Alvast bedankt!
In de school van mijn kinderen wordt het niveau-lezen als heel belangrijk aanzien. Mijn oudste zoon las in het 2e niet goed genoeg, hij had immers maar AVI2, maar hij begreep wel alles en kon perfect vertellen wat er in de tekst stond. Mijn jongste zoon zit nu in het 2e en leest volgens de juf ook niet goed. Hij heeft AVI1, maar kreeg wel een boekje mee on thuis te lezen van AVI3. Toen ik hier op repliceerde bleek dat hij het woordniveau van AVI3 aankan, maar enkel te langzaam leest. Wat is hier mis mee? hij moet nu tijdens andere lesmomenten bij de GOK-juf gaan lezen. Thuis leest hij iedere dag een stukje hardop en dat gaat vind ikzelf redelijk vlot. Leggen ze de lat niet te hoog? Soms moet hij zelfs 2 keer op 1 dag naar de GOK-juf, gaat hij dan op andere vakken geen achterstand krijgen. We worden ook nergens over geïnformeerd. Moet alles van mijn zoontje horen.
Dit schooljaar hebben we met onze school de stap naar het vernieuwde AVI genomen.
Wat direct opvalt is de totaal nieuwe manier van afname: klassikaal, waarbij de kinderen in stilte de tekst lezen en alzo ‘bewijzen’ hoe vlot ze al kunnen lezen. Het leesbegrip wordt nu wel erg aangesproken. Positief vind ik.
Wat wel opvalt is dat vooral anderstalige kinderen of kinderen uit een sociaal lager milieu (lees kinderen met een armere woordenschat) lager scoren. Bij de oude AVI’s konden ook zij vlot woorden – die ze niet noodzakelijk begrepen – correct verklanken. Nu wordt het leesbegrip aangesproken. En dat is toch waar het bij het lezen op aankomt.
In stilte lezen ging mijn zoon veel beter af dan luidop lezen. De klank die erbij moest komen, liet hem helemaal blokkeren. Daardoor scoorde hij heel slecht op de avi-toetsen die men afnam. Het lijkt me dus positief om die testen in stilte af te nemen. Dan toets je minder het ‘voordragen’ van een tekst, maar het pure lezen op zich.
Mijn zoon zit in het 4e leerjaar. Hierbij mijn bevindingen.
Als ‘leesmoeder’ valt me in het 1e leerjaar op dat het niveau van de andere kinderen beduidend hoger ligt dan dat van mijn zoon. Hij heeft moeite om zich te concentreren en laat ostentatief blijken dat hij er geen zin in heeft. Op het einde van het 1e leerjaar, verwondert het mij dat moeilijke woorden er vlot uitrollen en eenvoudige er moeizaam uitkomen. Ik vind het goed dat mijn kapoen preventief naar de zorgklas wordt gestuurd.
Halverwege het 2e leerjaar lees ik een nota in de agenda dat mijn zoon zich negatief opstelt in de zorgklas. Ik ga praten met de zorgjuf over AVI en over de leesmethode. Ik ben blij, want ik had dringend tips nodig om mijn kind te stimuleren om thuis te oefenen.
Bij het eindrapport van het 2e leerjaar is mijn zoon boos en verdrietig als hij het cijfer voor technisch lezen ziet. Hij aanvaardt ook niet dat alle andere kinderen een hogere AVI hebben dan hij. Jammer, want zijn rapport is op alle andere vlakken ronduit schitterend, maar daarvan kunnen we hem niet overtuigen.
In het 3e leerjaar ga ik opnieuw praten met de zorgcoördinator. Hoewel het nog te vroeg is om definitief vast te stellen, besluit ze om aan mijn zoon uit te leggen dat hij mogelijks dyslexie heeft en wat dat precies inhoudt. Ik merk dat dat voor hem heel wat verklaart, en tegelijk ben ik niet zo gelukkig met het etiket ‘dyslexie’.
Ik had al zo mijn vragen bij het AVI-systeem, maar als mijn kapoen in het 3e leerjaar thuiskomt met de melding dat hij 12 seconden te kort komt om van AVI 4 naar AVI 5 te gaan, dan rinkelt bij mij toch een alarmbelletje. Toegegeven, hij wordt goed begeleid in de zorgklas, want deze keer wordt hij niet boos of verdrietig. Ook de leerkracht legt hem nog vóór het oudercontact uit dat hij het cijfer 12/20 moet negeren, dat hij eigenlijk 18/20 zou moeten krijgen voor het vele oefenen.
Samengevat: het is zeker wenselijk om kritisch om te gaan met AVI als meetinstrument. Tijd meten met de chronometer vlak voor de neus van het kind, maar ook een beoordeling in minuten en seconden is best te vermijden. Kinderen moeten ook uitleg krijgen dat AVI niet om punten gaat (van 1 tot 9), maar om te weten welk soort boekjes ze uit de bib best kunnen kiezen. Voor kinderen met een leesachterstand is het allerbelangrijkste dat ze geen afkeer krijgen van het lezen. Dus, gewoon laten lezen wat ze leuk vinden (boeken, strips), zelfs ongeacht het AVI-niveau.
Persoonlijk vind ik dat AVI-systeem heel relatief ! Mijn oudste zoon zit in het derde leerjaar en behaalde eind tweede leerjaar AVI5. Volgens de AVI-norm moest hij een hoger niveau behalen. Voor begrijpend lezen scoorde hij heel hoog. Toch mochten we horen dat onze zoon waarschijnlijk een leerstoornis had. Wij stonden perplex, want thuis doet hij niet liever dan strips lezen. Wij hebben hem laten testen door een logopediste waar hij zo maar naar AVI7 sprong ! Bleek dat hij last heeft van faalangst bij het zien van de chronometer.
Hij kreeg dus onnodig het etiket dyslexie opgekleefd. Dit is enkel een meetinstrument en zegt niet alles ! Jammer dat op die manier het leesplezier wordt ontnomen !
Ikzelf heb dit systeem leren relativeren en als leesmama merk ik heel vaak dat kinderen uit mijn leesgroepje op vlak van technisch lezen hoog scoren, maar vraag hen niet wat ze net gelezen hebben…
Jammer !
Als je een kind test moet je weten wat je test. AVI gaat louter om het technisch niveau te bepalen. In het eerste en het tweede leerjaar is het noodzakelijk om te weten of de kinderen de woorden en de zinnen kunnen lezen. Het is goed om weten dat ze de klik met het lezen gemaakt hebben. Het is belangrijk dat ze weinig fouten lezen. Het tempo is in mijn ogen ondergeschikt. De houding van diegene die de toets afneemt en de manier waarop, zijn heel belangrijk.
Ik ben tevreden met deze test omdat we zo de kinderen die een probleem hebben de juiste ondersteuning kunnen aanbieden. Ouders zijn vaak bang als hun kind gelabeld wordt met “dyslexie”. Het labellen dient om de juiste hulp aan te bieden en niet om met een vinger te wijzen. Na het labellen begint de extra zorg, het werk van de leerkracht en de ouders. Bij sommigen houdt het op na het labellen. En dat is pas erg.
Begrijpend lezen is zeker belangrijk, maar dan moet men wel eerst technisch kunnen lezen.
En daarbij mogen we van onze kinderen geen inzet meer verwachten? Moeten we alles vervlakken? Kunnen lezen én begrjpend lezen zijn nu eenmaal belangrijk in onze maatschappij. En nog even dit: Hoeveel volwassenen kunnen goed begrijpend lezen?
Voilà, daar zeg je het zelf, je moet weten wat je test ! Ik had de indruk dat men niet goed wist wat ze moesten testen en lukraak de term dyslexie gebruiken omdat tegenwoordig dit de modetermen zijn.
Hoe kan het dat hij zonder ooit getest te zijn geweest, die term kreeg ? Gelukkig hebben WIj hem zelf laten testen waaruit bleek dat hij louter last had van faalangst. Zijn wij blij zelf het roer in handen te hebben genomen !
Mochten wij klakkeloos hebben geloofd, dan pas was ons kind gelabeld ! Ik ga akkoord met uw standpunt dat er van onze kinderen een inzet moet verwacht worden, waar tegenworodig dienen ze niet meer te werken voor school ?
Wat zijn sommige van deze reacties herkenbaar! Akkoord, de AVI testen zullen zeker hun nut hebben om de leesevolutie van een kind op te volgen. Maar ik ben oprecht blij om te zien dat ik niet de enige ben met het gevoel dat dit eerder een aandachts / stresstest is dan een zuivere leestest. Onze oudste dochter slaat b.v. al 2 jaar lang compleet in de knoop bij het idee dat het weer “AVI toets” is, en zeker bij het zien van de chronometer… terwijl ze veel en graag leest, en goed begrijpt wat ze leest. En onze jongste dochter had exact 1 jaar geleden zogezegd AVI 1 (mid 2e leerjaar), terwijl ze in het 1e leerjaar geëindigd was op AVI 3, en nu in het 3e leerjaar maar eventjes op AVI 7 zit. Van een vooruitgang gesproken
Bij ons thuis worden de AVI scores dan ook met een grote korrel zout genomen. Enkel jammer dat dit systeem op school wel (te) vaak gebruikt om kinderen te labellen. De AVI scores worden bij onze kinderen bv wél meegedeeld aan de kinderen zelf. Gevolg: tranen en frustratie, omdat ze nog niet “op niveau” zouden zitten. Oprecht respect voor alle zorgleerkrachten en de begeleiding, maar als lezen zo prestatiegericht wordt, dan hoeven we toch niet verwonderd te zijn dat sommige kinderen op den duur niet graag meer lezen?….
@ Mia zoco
Ik denk niet dat technisch lezen en begrijpend lezen zo strak met elkaar verweven zijn. Mijn zoon haalde officieel geen AVI5 maar had altijd goede punten voor begrijpend lezen (als hij de tijd kreeg om de tekst uit te lezen op zijn tempo) en hij vindt absoluut de informatie die hij nodig heeft. Zelfs in anderstalige documenten. Ook al leest hij traag en kan hij absoluut niet luidop lezen.
Ik snap iets niet. Op de school van mijn zoon vertelt de zorgcoördinator mij dat dyslexie pas kan vastgesteld worden in het 5de leerjaar en dat hier geen echte test voor bestaat. Als een leerling op het einde van het 4de leerjaar nog steeds met een duidelijke leesachterstand zit(een te laag AVI-niveau, veronderstel ik dan?), ondanks continue opvang in de zorgklas en thuis, dan wordt er van dyslexie gesproken. Naar een logopedist gaan, heeft volgens de school geen zin, omdat je dyslexie niet zomaar oplost: het is iets wat je hebt voor de rest van je leven. Toch lees ik op dit forum regelmatig dat dyslexie wel getest kan worden. Kan iemand mij hier meer uitleg over geven?
Dat klopt niet helemaal. Als er leesproblemen zijn, kan men niet zomaar besluiten dat het om dyslexie zou gaan. Dat is pas mogelijk als minstens 6 maanden logopedie geen duidelijke vooruitgang opleveren. Met andere woorden: als gericht oefenen niet helpt en de problemen hardnekkig en blijvend blijken.
Maar men kan al veel eerder rekening houden met het feit dat een kind moeizaam leest.
Bij mijn zoon was dat al duidelijk in het eerste leerjaar. Hij heeft toen drie jaar lang tweemaal per week logopedie gekregen. Pas op het einde daarvan werd effectief een dyslexie-test afgenomen en een dyslexie-attest opgemaakt (omdat de score op die test een opmerkelijke uitval gaf op een aantal punten). Maar de school heeft al die tijd rekening gehouden met het feit dat hij hardnekkige leesproblemen had.
Logopedie lost die dyslexie dus inderdaad niet op, maar heeft hier wel geholpen om beter te leren lezen en schrijven. Hij heeft daar de spellingregels geleerd op een zeer bewuste manier, dat gaf meer resultaat dan losse woordpakketten leren. Ook wat lezen betreft heeft hij zeker vooruitgang geboekt door gericht te oefenen bij zijn logopedist.
In het middelbaar kan het ook interessant zijn om zo’n attest te kunnen voorleggen omdat leerlingen met dyslexie soms extra tijd krijgen om toetsen te maken, minder punten worden afgetrokken voor spelfouten, en tijdens de examens soms een rustiger lokaal krijgen toegewezen waar de leerkracht de vragen mondeling kan overlopen.
Het kan dus zeker de moeite lonen om wel een logopedist te contacteren. Op dat vlak redeneert jullie school m.i. toch wel verkeerd.
Op onze school vinden de meeste juffen het AVI lezen te stressvol voor de leerlingen. Spijtig genoeg houdt ons zorgteam er toch aan vast…
Deze middag een interessant artikel gelezen waarin stond vermeld dat testen op dyslexie iets is waar men heel verantwoord moet mee omgaan omdat de hersentjes van kinderen constant groeien om informatie op te nemen en dat dit bij de jongetjes een trager proces is dan bij meisjes.
Helpt dit niet om al deze leesniveaus en testen te leren relativeren ?
Beste Anouschka, het klopt zeker niet dat dyslexie pas vanaf het 5de leerjaar kan vastgesteld worden. Daar maakt de school zich wel wat makkelijk vanaf… Wat wél klopt is dat er geen test is, die je meteen vertelt of je kind dyslexie heeft of niet. Maar een multidisciplinair onderzoek en goede opvolging, over langere tijd, van verscheidene mensen (zorgcöördinator, clb, logopedist..), met remediëring en testen van de vooruitgang, kan je wel vertellen of er sprake is van dyslexie. Als de school niet meewil, zoek dan verder, want aangepaste remediëring is belangrijk en hoe jonger je kind is, hoe beter dit lukt. Succes!
Ons zoontje zit in het 6-de leerjaar. Hij leest volgens de AVI-test op AVI 6. In samenspraak met zijn vorige leerkracht heeft de zorgcoör vorig schooljaar de testen afgenomen voor een mogelijke dislexie. Daaruit bleek duidelijk dat hij dislexie heeft. Hij volgde reeds bijna 3 jaar logopedie zonder veel resultaten op vooruitgang. Hij is nog sterk bezig met het technisch lezen, waardoor de inhoud van een tekst aan hem grotendeels voorbijgaat. Vandaag had hij 2 toetsen bij van 5 op 10 voor begrijpend lezen. Zeer frustrerend voor hem. We begrijpen zijn reactie en zijn ‘probleem’ nu veel beter sinds de diagnose is vastgesteld.
Onze zoon heeft trouwens een hekel aan lezen! Dit is voor hem een straf. Wat wil je, als het niet vlot!
Ik ben bezorgd naar volgend jaar toe (middelbaar) waar het zeer belangrijk is naar inhoud van teksten. In andere vakken is hij heel goed en dan ligt het allemaal wel wat dubbel.
Mijn dochter heeft verleden jaar haar 1ste jaar opnieuw moeten doen omdat ze moeite had met lezen. De juf en de zorgjuf dachten dat ze ADHD en dat ze daardoor niet kon concentreren op de woordjes(ze stelden Rilatine voor ,ik heb geweigerd).
Ik heb aan mijn dochter gevraagd hoe het er aan toe ging bij het lezen. Ze vertelde dat klok voor haar neus stond en dat ze heel zenuwachtig werd. Ze kreeg buikpijn en daarna hoofdpijn m.a.w. migrainne. Ze begreep wel alles wat ze las.
Thuis heb ik haar zo goed mogelijk geholpen en bij mij las ze niet zo slecht maar ja ik had geen klokje bij mij. Af en toe heb ik ook met tijd gedaan en ze deed het goed, niet super maar toch goed.
Op het einde van het schooljaar kwam het resultaat : blijven zitten wegens te slecht lezen, voor haar rekenen had ze hoge punten.
Ik heb haar van die school gehaald en ze gaat nu naar een Dalton-school en ze is weer mijn speelse meid geworden , haar zelfvertrouwen terug maar het plezier in het lezen is helemaal vergaan. Nu probeer ik haar te stimuleren met boeken die haar zouden aanspreken maar dat helpt ook niet om haar te doen lezen en ik vind dat zeer spijtig omdat ik zelf een “boekenwurm” ben.
Beste Greet, bedankt voor de info! Ik heb wel het gevoel dat de school mee wil. Mijn zoon gaat al sedert het 1ste leerjaar naar de zorgklas voor het technisch lezen. Of het CLB ook al iets ondernomen heeft, weet ik niet. Logopedie werd afgeraden door de zorgcoördinator. Ik denk dat ik haar best eens uw uitleg over zo’n multidisciplinair onderzoek kan voorleggen. Het enige waar ik een beetje schrik voor heb, is dat logopedie mijn zoon nog meer stress gaat bezorgen, omdat hij sowieso niet graag leest en er dan nog meer op gefocust wordt. Misschien werd me daarom logopedie afgeraden. Ik ga dus zeker eens praten.
Wat wij doen op school: AVI testen afnemen met gezond verstand! AVI testen in een veilig schoolklimaat afnemen, kinderen motiveren voor de juiste boekjes en ondertussen kinderen die geen vooruitgang boeken in de gaten houden en het probleem trachten achterhalen. Onmisbare TIP voor scholen: RALFI is een perfecte leesmethode om zowel te werken op aan het technisch lezen als op begrip.
EINDELIJK!!! Mijn dochter heeft dyslexie, maar leest ondanks haar beperking toch graag en ze luistert ook graag naar voorleesverhalen. Haar niveau van begrijpend lezen is veel hoger uiteraard dan haar AVI-niveau. Ze zit in het 3de leerjaar en heeft een verbaal IQ van 120 (komt overeen met een 16-jarige). Je kan wel begrijpen dat ze het zeer frustrerend vindt dat ze steeds opgezadeld wordt met boekjes over de poes en de melk… dat interesseert haar verre van!
Eindelijk wordt hier een terechte opmerking gemaakt. Voor mij – leerkracht Nederlands zijnde – is het veel belangrijker dat mijn leerlingen begrijpen wat ze lezen, en dat ze er plezier aan beleven, dan heel die opvoering van de AVI-niveaus. Je kan ook begrijpen dat ik de essentie van het lezen dan ook doorgeef aan mijn dochter.
Hopelijk komt er een einde aan die eticketering en wordt de essentie naar de voorgrond geschoven: leesplezier en leeservaring!
Groetjes
Eindelijk komt er een einde dat lezen met chronometer naast jou. Hoeveel kinderen hadden niet de daver op hun lijf als ze een AVI test moesten afleggen? Genoeg om een blijvende tegenzin voor lezen te hebben. Lezen is genieten van je verhaal snel of traag. Laat ze lezen op eigen ritme en volgens hun interesse, met of zonder veel prentjes.
In onze bieb hebben ze boeken voor kinderen die moeilijker lezen -en dus een lager avi-niveau hebben- maar wel met een inhoud die hen aanspreekt. Zo kunnen ze die simpele verhaaltjes achterwege laten, en toch een verhaal uit hun leefwereld lezen in een eenvoudiger avi-niveau. Hiervoor is het dan misschien wel interessant om hun avi-niveau te kennen. Te dikke en te moeilijke boeken schrikken hen ook af, wegens te moeilijk. Zo’n boeken zijn wel een leuke oplossing, en ik weet uit ervaring dat de kinderen dit een heel leuk initiatief vinden. Zeg nu zelf, wat zou je zelf het liefst lezen? Te moeilijk, te simpel, of eenvoudig geschreven, maar uit jouw leefwereld. Het vragen waard in de bieb.
Ook die boeken hebben weinig inhoud, vind ik. Korte zinnen met geforceerd kort gekozen woorden lezen soms ook moeilijker dan een normaal verhaal. Is het je nog niet opgevallen dat daar soms heel onnatuurlijk aandoende woorden en zinswendingen in worden gebruikt?
Ik vond luisterboeken in combinatie met het echte boek, the real stuff dus, meer stimuleren dan dergelijke ‘speciale boekjes voor’.
Eindelijk stappen we af van die AVIs. Mijn zoon met Asperger is een pietje precies en las altijd te traag en scoorde aldus een laag AVI niveau. Nefast voor zijn zelfbeeld en zijn leesplezier. Nochtans vond ik dat hij wel alles begreep, ook de opdrachten in de klas.
Ik ben blij dat ik dit artikel gelezen heb samen met de vele reacties want dit verwoord het gevoel dat ik op dit moment voel bij de testen die ik terug kreeg van school van mijn dochter.Ze zit in het eerste leerjaar en blijkbaar is er daar al na een 2 tal weken met de chronometer langs de kinderen gezeten.Thuis leest mijn dochter vrij vlot en ik was dan ook apetrots op haar.Mijn verbazing was dan ook groot toen ik de leestesten kreeg te zien waar ze “maar 15″ woordjes binnen de minuut gelezen had.Hoewel ik vrij goed kan relativeren sloeg dit toch in als een bom en heb ik een onbewaakt moment gebruikt om dit thuis nog eens te testen.En zowaar,toen mijn prinsesje niet wist dat de cronometer opstond las ze 29 woorden,ze kon me ook nog met het boek dicht vertellen welke woordjes ze had gelezen. toen ik haar zei dat mama de cronometer ging opzetten veranderde niet alleen het aantal woordjes naar 13!!! maar ze kon er me ook geen woordjes meer opnoemen toen het boek dicht ging. Wel lieve leerkrachten jullie leveren HEEL goed werk om onze kinderen te leren lezen en schrijven waarvoor chapeau maar niet elk kind kan met de druk van presteren binnen een minuut om!!!
Een test is altijd een momentopname. Daar loopt nogal eens wat mis mee. En er wordt veel getest op de lagere school. Is dit allemaal wel nodig? Men mag toch aannemen dat een klasleerkracht zijn leerlingen goed kan inschatten. Enkel wanneer het dreigt mis te lopen met een kind zou men naar deze middelen mogen grijpen. Te vaak houdt het ook op na de test. De administratie kan bijgewerkt worden en het dossier heeft er een cijfertje bij. Het werkt niet alleen frustrerend voor kinderen maar ook voor, vooral jonge leerkrachten. Je wordt afgerekend op de resultaten van die testen. Dit werkt net zoals bij de zwakke lezertjes averechts. De druk wordt onnodig opgevoerd en men gaat nog zwakker presteren. Wij willen alles meten. Gewicht of snelheid meten is niet moeilijk. Maar als het over leren gaat is dit wel even anders. Kan dit wel? Heeft het nut om zoveel tijd te besteden aan het meten van iets oneindigs.
Ik ben het helemaal eens met de laatste reactie’s. Zelf heb ik een coole jongen in het eerste leerjaar. Ook hij heeft een leestest afgelegd maar wel bij een andre leerkracht dan de zijne. Thuis leest hij zeker niet traag en belangrijk… hij leest graag. Alleen de woordjes in zijn schoolboekje vindt hij saai. Als hij in een boek mag lezen draait hij de ene bladzijde na de andere om en hij weet ook wat hij leest. Ik oefen nu op het “lezen tegen de klok” maar hecht er zelf niet te veel waarde aan…
Mijn zoon van 6 heeft problemen met technisch lezen waardoor de juf mij heeft aan geraden om bij de logopediste een leestest te laten doen om te zien of er inderdaad een achterstand is. Wij zijn nu een paar maanden verder, gaan 1x per week naar de logo en ik merk al vooruitgang. Van dyslexie is er nog geen sprake. Dit wordt enkel vast gesteld als er na 6 maanden of 1 jaar nog steeds geen verbetering is te zien. Het kan dus wel degelijk nuttig zijn om je kind even te laten testen. Mijn zoon gaat trouwens graag naar de logo omdat daar op een veel meer speelse manier wordt om gegaan met taal en lezen. Dit is niet te vergelijken met het lezen op school. AVI zegt misschien niet alles maar toch ben ik blij dat deze problemen zeer vroeg zijn opgemerkt en dat er dus ook naar gehandeld kan worden. Nu is het alleen zeer belangrijk om boekjes te vinden die mijn zoon leuk vindt zodat hij plezier krijgt in het lezen. Laat leerkrachten en zorgcoördinators geen etiket kleven maar laat dit de mensen doen die er voor zijn opgeleid. Als school kan je probelemen signaleren maar diagnoses stellen is voor de mensen die er dagdagelijks mee bezig zijn.
Ik ben blij met al deze reacties te lezen. Mijn zoon zit in het 2de leerjaar en heeft”maar” niveau 2. Hij leest vlot en zonder fouten, zolang die domme tijdsdruk er niet is. Ik hoop dat onze school ook deze test gaat laten vallen want ik had begrepen dat het verplicht was van hoger orde.
op de school van onze dochter (9 jaar), houden ze zich nog steeds vast aan de avi-testen. ze gaat al van het eerste schooljaar naar de logopedie omdat ze een vorm van dyslexie heeft. als onze dochter een cronometer ziet slaat ze in paniek, waardoor haar avi-testen ondermaats zijn. op school krijgt ze avi3 (mag lezen in avi4). bij de logopediste heeft avi5 en leest ze boeken uit de bibliotheek van avi7. en dat gaat, niet zo vlot zoals het zou moeten. maar ze kan het lezen. de leerkrachten en de school hebben totaal geen ervaring met kinderen diedyslexie hebben en weten niet hoe ze dergelijke dingen moeten aanpakken.