1 jaar geleden 
“Toen ik onze dochter Lette (4) van school afhaalde, liep ze voor me uit de schooloprit af en stak ze, zonder te kijken, rennend de straat over”, vertelt mama Karen. “Ze weet nochtans dat ze aan het zebrapad op me moet wachten. Dat had ik haar nog nageroepen. Ik gaf haar dus een ‘pets’ op haar poep, omdat ze niet geluisterd had en onze afspraak niet was nagekomen. En ook omdat ik gewoon erg geschrokken was. Enkele ouders die het allemaal zagen gebeuren, keken me wat misprijzend aan. In hun ogen had ik mijn kind geslagen. ’s Avonds voelde ik me schuldig en heb ik er met Lette over gepraat.”
Loading ...
Het feit dat er al goed gestemd is, maar nog geen reacties geschreven zijn, bevestigt dat de meesten onder ons schrik hebben om op dezelfde manier aangekeken te worden als de mama van Lette in bovenstaande case.
Ik vind het ook niet gemakkelijk om hier openlijk over te praten met anderen.
Al is het maar omdat het je doet stilstaan bij je eigen gedrag en je beperkingen als ouder. Want wanneer gebruik ik zo’n “opvoedende” tik?
Als ik geschrokken ben of als mijn geduld zwaar op de proef gesteld werd en er in eerste instantie geen andere manier mogelijk lijkt om aan je kind duidelijk te maken dat het over een grens gegaan is.
Goedpraten wil ik het zeker niet, maar zolang het de uitzondering is en GEEN regelmaat wordt, denk ik niet dat ik me hier schuldig over moet voelen.
Maar laat me duidelijk zijn; ik berust niet in dit gedrag (van mezelf) en probeer zowel voor mezelf als voor mijn kinderen (3 onder de 4 jaar) een andere, betere (?) manier te vinden.
Ook denk ik dat bij het ouder worden van je kinderen, je automatisch naar andere manieren kan grijpen om je kinderen te laten weten dat ze te ver gegaan zijn. Maar zover ben ik nog niet…
Tips zijn altijd welkom
Ik ben ABSOLUUT geen voorstander van de “opvoedende” tik op de poep, maar in zo’n geval zou ik helemaal gelijkaardig gereageerd hebben!! Zolang deze reactie geen gewoonte wordt en er achteraf samen met je kind over wordt gepraat, zie ik er geen graten in… Integendeel; jij geschrokken, het kind geschrokken en samen (maar toch elk een beetje anders) heb je weer een belangrijke levensles gekregen.
Ik ondervind bij mijn zonen (6 en 8jaar) ook wel dat ze met ouder worden zelf veel meer besef krijgen van het begrip “de schrik van je leven”
en er in dit soort “schriksituaties” een heel andere interactie tussen ouder en kind groeit/plaatsvindt.
In ieder geval; veel praten met je kinderen helpt al een eind, ook als je als buitenstaander getuige bent van zo’n situatie… het is natuurlijk makkelijker om mee met de meute een misprijzende blik op te zetten (maar hoeveel van die ouders zouden wel al eens een tik hebben uitgedeeld in hun onmacht/ongeduld achter gesloten deuren, denk je??)
Eigenlijk denk ik dat het eerder te maken heeft met zelf voorbij je grens gaan, dan met het kind dat een grens voorbij gaat. De enkele keren dat ons zoontje (5) een tik gekregen heeft, ging het eigenlijk niet om hem iets duidelijk te maken of aan te leren. Het is een instinctieve reactie door gebrek aan… ja, geduld vooral, en zelfcontrole op die momenten. Nu, ik ben er ook gerust in, ik denk dat we ze nog kunnen tellen, die keren. Maar “opvoedkundig” vind ik dat niet, met mijn hand op mijn hart.
Wat ik wél belangrijk vind, is het gesprek dat volgt als de rust weer terugkeert, waarin ikzelf of mijn man ons verontschuldigen voor ons gedrag, duidelijk maken dat slaan niet mag, uitleggen hoe we ons voelden en waarom en hoe dat tot een tik geëscaleerd is – op kindermaat, in kindertaal.
Kinderen mogen best weten dat wij ook fouten maken, en hoe die tot stand komen, maar net zo goed hoe je er daarna positief mee verder kan.
Ik zou waarschijnlijk een van de ouders zijn die misprijzend kijkt, in het boven beschreven voorval, maar mij vooral ook afvragen wat daar al aan vooraf gegaan is, en wat er nog op gaat volgen. Ze kunnen echt wel het bloed van onder je nagels halen, als ze zo gemutst zijn. Dan gaat het niet over niet stoppen aan het zebrapad, maar over alles wat daar al naartoe geleid heeft waardoor de maat (over)vol is.
Daarom kan ik op die poll ook onmogelijk met ja/nee, zo zwart/wit antwoorden.
Slaan is een teken van onmacht. Ik heb drie kinderen en dit is het laatste wat ik hen wil leren; toegeven aan die onmacht. Zelfs bij kleintjes zijn er meer efficiënte mogelijkheden om te tonen dat je niet tevreden bent met hun gedrag dan slaan of een ‘tik’ geven. Ik hou ook niet van de uitdrukking ‘tik’ geven omdat het zowel voor de uitvoerder als voor de sociale omgeving de impact van een klets of klap ridiculiseert. Mensen die harde klappen uitdelen noemen het ook een ‘tik’ alsof ze het daarmee goedpraten. Lichamelijk geweld of iets wat er ook maar van ver op lijkt is niet meer van deze tijd. Je kan ook gewoon in de ogen kijken en laten zien dat je het niet fijn vindt. Als je weet dat veel kinderen al behoorlijk onder de indruk zijn als een ouder even de hand op hun schouder legt om ze ernstig aan te kijken dan kan je je inbeelden wat een gefrustreerde klap teweeg kan brengen. Agressie wekt agressie op en zo’n kleintje heeft meer baat bij rust op zo’n moment, dan kan het ook tot rust komen. Olie op het vuur gooien is bij geen enkel probleem een oplossing. Als een volwassen persoon je ergert ga je ook niet beginnen slaan. Bij een kind zeker niet. Je slaat/’tikt’ geen kinderen. Dat draagt niets bij aan de opvoeding. Integendeel.
Wat Heidrun zei
Zolang een tik geen vaste bestraffing wordt zie ik er geen groot probleem in. Scandinavische toestanden kunnen we hier best missen, daar zijn er wetten die duidelijk door politiek correct thuig zijn geschreven.
Ik denk dat er een groot verschil is tussen een ‘tik’ op de poep in een gevaarlijke situatie en ‘slaan’ om te domineren en je gelijk erin te rammen. Het eerste stelt grenzen in moeilijke situaties (en draagt m.i. wel degelijk bij tot de opvoeding van een kind), het tweede is geen gezonde situatie. Maar ik denk dat de meeste ouders daar wel een lijn in trekken.
Mijn kinderen zijn 9,5 en bijna 8 jaar. Ik legde de situatie uit en gelijk hoe “slaan” is fout.
De kinderen vinden dat de mama in fout is.
Maar dat vinden ze ook als je neen zegt en ze hun zin niet krijgen.
eigenlijk geef je hierdoor alleen je eigen onmacht toe, levert niks op alleen maar een slecht voorbeeld aan je kind, maar is menselijk. Ik deed het 1 keer en hoop nooit meer, het is de slechts mogelijke manier om een boodschap over te brengen aan je kind, het kan op zoveel andere, constructieve manieren
Ik vind dat kinderen gerust mogen ervaren dat je soms onmacht voelt, en dat onredelijk gedrag soms onredelijke reacties opwekt. Je hoeft als ouder niet perfect te zijn.
ik vind ook dat er een groot verschil is tussen slaan en een tik geven. Ik ben nog opgevoed met een pets met een meetlat op mijn handen van de juf of ze trok de meisjes soms ‘nogal hard’ aan de vlechten.
Wij werden als kind thuis door onze vader geslagen als we iets mispeuterd hadden en dat was keihard in het gezicht of tegen de oren. Dat zal ik NOOIT doen bij mijn kinderen, maar ik heb heus wel eens een pets op de (pamper)billen gegeven als er niet geluisterd werd..nu mijn kids tieners zijn ga ik liever een conversatie aan en probeer ik ze over een situatie te doen nadenken of stuur ik ze naar hun kamer als ik voel dat ik mijn geduld verlies.
Hallo, ik heb “ja” geantwoord maar zou er graag een “MAAR” bijzetten. dus hier komt ie … ja maar, enkel en alleen als het over een tik gaat en niet over slaan (= je woede uiten) en enkel als het gaat over erg jonge kinderen waarbij de rede en het gesprek nog niet mogelijk zijn. En het daarenboven gaat om een gevaarlijke situatie die je duidelijk moet maken aan je kind. (oversteken, gasvuur, …)
Tja. Ik heb ook vroeger wel eens een draai om mijn oren gehad of een tik tegen de billen. Ik heb er niets aan overgehouden.
Tegenwoordig is het not done en doe je het niet.
Maar soms heel soms ben ik helemaal klaar met het stouthoekje, een straf verzinnen die bij de zonde past. Een hele conversatie met een 1, 2, 3, 4 jarige is niet mogelijk.
Hoe lossen wij dat op: als een van ons echt helemaal klaar is met bepaalt hardnekkig gedrag neemt de ander het over en kun je even afstand nemen.
Discussiëren met kinderen kan volgens mij niet altijd tot een positieve oplossing leiden. Heel snel nemen de kinderen dan de overmacht bij de opvoeding! Ze weten goed dat mama of papa gewoon weer een discussie zal voeren, waar zij zich op de ene of andere manier wel zullen kunnen uitpraten. Welke straf kwetst de jongeren nog? Een week niet op de pc? Een gsm afnemen? Velen hebben er in het geniep al een tweede gekocht. Sta me toe dit neer te schrijven, want ik merk dit dagelijks in mijn nabije omgeving. Veel kinderen draaien hun ouders rond hun vinger, want ze hebben zo snel de trucjes door. En vele ouders merken het niet… Ik geloof dat er duidelijke afspraken moeten zijn, dat er moet gepraat worden, dat ouders consequent moeten reageren op elke situatie die zich voordoet. Maar ook een tik moet eens kunnen, als de kinderen echt te ver gegaan zijn, wanneer alle voorgaande stappen of sancties niet geholpen hebben. Dit houdt uiteraard niet in dat het regelmatig mag gebeuren en dat geweld in het gezin is toegelaten. Controleer wel je macht, want als je boos bent sla je soms harder dan je beseft. Ik geef enkel een lichte tik op de billen als het gedrag van mijn kinderen niet door de beugel kon. Waar ik ook schrik van heb is roepen op de kinderen! dat is in sommige gevallen zelfs kwetsender dan een tik. De reacties die ouders dan soms uiten in een boze bui kunnen lang blijven hangen bij het kind en diepe wonden maken!
Het belangrijkste blijft veel tijd maken voor de kinderen, in hun nabijheid vertoeven, zodat ze thuis een veilig nest hebben, naar hen luisteren als ze vragen hebben en samen naar een oplossing zoeken,… Maar als ze afspraken negeren en blijven negeren, kort op de bal ingrijpen! Zodat sanctioneren beperkt wordt tot het minimum.
Mama van Lette, je reactie is begrijpelijk. Een tik geven in dit geval, lijkt mij niet overdreven, de bezorgde blikken van mensen, tja, niet aantrekken, maar wie weet hadden ze hetzelfde gedaan, maar zijn ze gewoon geschrokken door de hele situatie, en niet per sé, door de tik. Mama Jennifer, ik hoop dat je kinderen genoeg hebben aan je hand op hun schouder en een boze blik en dat er nooit een dag komt waarop je zegt, verdorie had ik ze maar eens een tik gegeven. De gevolgen van een kind dat zonder kijken de straat oversteekt, zijn mijns inziens mogelijk veel zwaarder, dan af en toe eens een tik op de billen. En slaan uit onmacht, god ja, wellicht wel, maar je zal pas weten hoe machteloos je je voelt, als je kind een ongeluk heeft gehad… Je hebt gelijk, maar in dit geval, toch niet helemaal, denk ik…
Mijn ouders hebben mij vroeger op tijd en stond een tik op de billen gegeven en volgens mij is er niets mis met mij. En er zijn zo van die dagen dat mijn kinderen (2 jongens 3 en 4jaar) gewoon niet tot bedaren te krijgen zijn. Als gewoon in de hoek zetten niet meer helpt, dan helpt die ‘tik’ altijd. Het hoeft daarom niet pijn te doen. De schrikreactie is genoeg.
Daarbij maken wij hier ook gebruik van die opvoedkundig verantwoorde beloningssystemen, maar die helpen gewoon niet op alle dagen. Die tik wel.
Ja, ik vraag me soms af wie wie opvoed hier. Het gaat hier vooral om het feit dat je als ouder ALTIJD scheef wordt bekeken als je een kind ‘een tik’ uitdeelt. Misschien best dan dat men niet weet wat mensen zoal allemaal achter je rug roddelen. Ach laat ze draaien die mensen, en laat ze maar met de vinger wijzen… Wat ik heb geleerd, is dat eender welk kind dat nog geen bepaalde leeftijd(moet je zelf uitmaken)heeft bereikt,zeker nog niet rijp is om er een verstandige conversatie mee te maken betreffende opvoeding en hoe je hen moet aanpakken. Als je zelf je kind laat oordelen over jou opvoeding,of laat kiezen hoe het moet worden opgevoed, wel dan ben je volgens mij niet echt goed bezig… Je mag geen tik uitdelen aan je kind, maar het mag wel een gsm hebben vanaf 7 jaar; waar zijn we toch mee bezig mensen…?
Een pedagogische tik kan en mag van mij tot ongeveer 6 a 7 jaar. Maar enkel en alleen als correctie op het gedrag van het kind, nooit in wanhoop of woede of als men hevige emoties heeft. En het kind ook uitleggen wat deze dan wel had moeten doen in de plek van het gestelde gedrag. Een een pedagogische tik is ook maar zachtjes…
Ik ben ook voorstander om af en toe eens een tits te geven. Meestal geef ik geen tits, maar trek ik lichtjes met zijn oor.
Ik geef mijn zoon eerst een kans, daarna tel ik tot 3 (en meestal kom ik niet aan 3 en is het probleem al opgelost)en als ik toch eens tot 3 heb moeten tellen dan trek ik met zijn oor.
Maar dat is zijn uiterste straf. Ik vind dat je zo iets achter de hand moet kunnen houden. Mijn zoon is hoogbegaafd en is op da vlak ook wel bij de pinken!!! Dus een tits mag in mijn ogen, ma ge moet ze niet alle dagen zo behandelen. Er is een duidelijjk verschil tussen een tits en een slag he!!!!!
Blijkbaar ben ik hier de enige man die zich daar mee bezig houd. Natuurlijk ben ik ook geen voorstander voor die tik (uit eigen ervaring in mijn kindertijd. Je kind kan je net zoals jezelf positief bekritiseren, zelfs je stem verheffen is al soms een tik verkopen zonder te slaan. Uit eigen ervaring is dat misschien moeilijk als je één al een zware stem hebt en twee die ook nog een toontje hoger gaat zetten.
Ik heb begrip dat het soms nodig is je kind een terechtwijzing te maken, niet altijd even makkelijk, maar SAMEN met elkaar er over praten is ook een oplossing. Ik probeer dit te doen door vragen te stellen zoals als je dit…. wat zou jij dan doen, denken of je over voelen…..
Meestal komt het je kind(zoon of dochter) toch op het goede antwoord en heeft dan nog iets bijgeleerd ook om niet terug in verval te komen.
Natuurlijk is dit niet makkelijk en iedereen is niet zo volmondig om direct vragen te kunnen stellen, maar zeker een aanrader om ook jouw doorzettingsvermogen duidelijk te laten blijken aan je kind. Met deze “opbouwende” vragen stel je het kind in een ander daglicht met de hoop dat ze het begrepen hebben en zoals ze lerend door het leven gaan, er een stukje sterker uit komen, maar met het respect dat ze moeten nastreven vanuit een positieve hoek leren en aanvaarden.
Zelf ben ik maar onlangs terug gehuwd, had geen levende kinderen uit het verleden, maar besef goed dat ikzelf ook een leerschool doorga en mag slagen in het examen dat transparant in mijn dagelijks leven deze positieve maatstaaf nastreeft. En denk er aan geef het tijd en ruimte!
Niet elk kind is hetzelfde….
Soms heeft een tik meer effect dan praten…
Maar natuurlijk een tik op de billen, nooit in het aangezicht, wat ontzettend vernederend is..
Ik zie er totaal geen problemen in.
Ik heb vroeger ook als eens een saflet gehad en ben nog (redelijk) normaal opgegroeid
Ja als iemand iets stout doen,
maar ook niet te hard hé want ja anders is je kind heel boos en dan word je nog boozer dus!! :rollen: :rot:
doet wel pijn maar ja!!
grt,
alicia
Ik wil toch graag even delen dat ik erg geschrokken ben van het huidige resultaat van de stemming. Het kan er bij mij niet in dat zovelen een pedagogische tik vinden kunnen. Dat dit eens voorvalt uit onmacht of angst: ok maar toch niet als onderdeel van de opvoeding! Ik ben inderdaad ook benieuwd naar de argumentatie van de ja-stemmers.
Ja maar je kan ze soms een tik geven niet te hard toch????
Mamamia, inderdaad het is schrikwekkend, die stemming en zelf de reacties van de ja-stemmers want argumenten kun je het niet noemen. Ik vind kinderen slaan geen voorbeeldfunctie en daar moeten we naar streven als ouder. Als ze te jong zijn om het woord ‘NEE’ te begrijpen dan zijn ze zeker te jong om te weten wat hen overkomt wanneer ze een klap of ‘tik’ krijgen, laat staan om die te interpreteren. Het is natuurlijk veel gemakkelijker om een klap of ‘tik’ te geven wanneer ze iets niet mogen doen dan honderd keer geduldig en streng ‘nee’ te zeggen. In noodsituaties zou ik niet slaan op een kind maar het snel in veiligheid brengen. (Daar schrikken ze ook van en angst nemen ze net zoals aggressie heel snel over. Dan heb ik liever dat ze een gezonde portie angst hebben voor onvoorzichtige situaties dan aggressie.)
ps; ik zou het ook prettig vinden dat mensen niet proberen mijn paswoord te veranderen om een reactie in mijn naam te plaatsen, gelukkig verwittigt “Klasse voor ouders” de betrokkene.
perfect verwoord Jennifer!
Ik vind dat Klasse voor Ouders hier iets mee moet doen, niet? nog maar eens een artikel over deze materie is blijkbaar geen overbodige luxe.
Maar ja het moet toch soms niet???
Ja ik geef ze wel geen tik maar straffen kan je ze wel toch een punt hé??
ik ben tegen pedagogische tikken.
hier wordt dit niet toegepast.
de meester (5de klas) deelde vorige maand een viertal tikken uit.
mijn zoon ervaarde het als slaan.
ok, meester verloor mss zijn geduld, maar na de eerste tik moet hij toch beseffen dat hij te ver ging?
mss hierover een topic starten: “pedagogische tik in de klas’
Ik vind het heel eigenaardig dat er zoveel ja-stemmers zijn. waarschijnlijk heeft het ook te maken met het voorbeeld van de poll. Daarin wordt de ‘pets’ al voorgesteld als een schrikreactie van de moeder.In het voorbeeld voelt de moeder zich schuldig omdat ze besefte dat ze haar reactie niet onder controle had en praat er later over met haar dochtertje. Misschien herkennen veel ja-stemmers zich in zo’n situatie met dan toch het gevoel erbij van ‘ik was fout door zo te reageren’? Een beter voorbeeld van een ‘pedagogische tik’ zou een situatie zijn waarbij de opvoeder bewust ‘een pets’ of ‘een tik’ of een … geeft aan iemand die in een zwakkere positie is en iets doet wat volgens de opvoeder gecorrigeerd dient te worden waarbij de opvoeder dan kiest voor ‘de tik’.
In het voorbeeld had de mama van Lette haar dochtertje evengoed bijvoorbeeld wat boos kunnen toespreken toen ze de straat over rende. Nog beter was geweest dat mama Lette een hand gaf voor ze aan het zebrapad kwamen…
Kinderen leren altijd door een voorbeeldfunctie en men kan een reactie aanleren. Als kinderen dan zelf in een situatie komen dat een ander kind hen iets aandoet dat ze niet fijn vinden, gaan ze de voorbeeldreactie gebruiken om het andere kind te corrigeren. Kinderen die thuis een tik krijgen gaan dat zelf ook gemakkelijker doen. Sommige kinderen die meevoelender zijn, zullen als tegenreactie juist zeer sterk opkomen voor zwakkeren.
Opvoeders die bewust kiezen voor een corrigerende lichamelijke straf zullen dit zeer zelden gebruiken tegen iemand die sterker is dan henzelf. Leerkrachten, als professionele opvoeders, kunnen een ‘tik’ nooit pedagogisch verantwoorden.
neen, niet tikken. tikken is gewoon een mooier woord voor ‘slaan’ of ‘meppen’, maar het doet evenveel pijn voor het kind
Praten werkt altijd beter!!!!
Van wat ik hier lees en zie daar schrik ik behoorlijk van!! Ik ben docent en zal er altijd voor pleiten om geen tik te geven, dit is een teken van onmacht. 69 % van de ouders vind dat een “pedagogische” tik moet kunnen. Zoals een andere ouder het al zei “Het is niet het kind wat hier een grens overschrijdt, maar de ouder” Een “pedagogische” tik gaat ervan uit dat er een leereffect is wat het ongewenste gedrag van een kind moet veranderen. Daarbij is de voorwaarde dat een pedagogische tik een bewuste actie van de ouder/opvoeder zou horen te zijn. In alle voorbeelden blijkt dat de tik onbewust en meestal uit onmacht of schrik door een ouder gegeven is!! Wil de tik effect hebben dan zal het kind zich bewust moeten zijn van het ongewenste gedrag. Hier zit een van de grote illusies!! Meestal zijn kinderen (en ouderen) zich helemaal niet bewust van het ongewenste gedrag omdat zij namelijk net als elk kind de grenzen van hun doen en laten onderzoeken en situaties vaak nieuw en onbekend zijn. Ze hebben gewoonweg nog een onvoldoende referentiekader en een nog niet voldoende ontwikkeld vermogen om sommige situatie goed in te schatten. De opvoeder zal deze grenzen dus aan moeten geven en dit vaak herhalen net als bij volwassenen om gedrag langzaam te laten veranderen. Dit tot het kind zich werkelijk bewust is van het (on)gewenste gedrag en dit ook kan begrijpen. Een pedagogische tik heeft als effect dat het kind zijn grenzen bewust of onbewust niet mag of kan onderzoeken want een tik kan het gevolg zijn. Grote kans bestaat dat je exact het tegenovergestelde bereikt van wat je wilt bereiken, een kind wat juist stiekem wordt en/of niet meer onderzoekend, een onverwachte tik kan namelijk het gevolg zijn van iets wat hij nog moet leren.
Als docent weet ik dat herhaling altijd het beoogde effect zal hebben, door erover te praten en te oefenen. Het ene kind zal iets sneller door hebben dan het andere. En zelfs bij volwassenen moet je na verloop van tijd weer dingen herhalen
Ik heb al pedagogen gehoord met een omgekeerde mening. Vaak hebben kinderen voldoende aan zien om de juiste keuzes te maken, soms is bijkomende uitleg nodig, maar als ook die ingang niet werkt, is voelen ook nodig. Via straf, via boos stemgebruik, via vastgrijpen en wegtrekken van gevaar of een tik op de poep in extreme situaties. ‘Wie niet horen wil moet voelen’ is niet voor niets een gezegde geworden, denk ik. Tonen en praten voldoen vaak, maar niet altijd.
“Wie zijn kind graag ziet, spaart de roede niet,” WAS ook een veelgebruikt gezegde in een ver en wreed verleden waarin eveneens nog geen kinderliteratuur bestond, kleuterscholen en andere zaken die tegenwoordig gelukkig wel als noodzakelijk voor kinderen bestempeld worden. Dat heet evolutie en beschaving. Het gaat al traag genoeg wanneer we kijken naar de geschiedenis om ‘beschaafd’ te worden als volk. Laat ons die klok nu niet terugdraaien.
“Gast” zegt; “Ik heb al pedagogen gehoord met een omgekeerde mening”, dit in verband met een tik, dat zou ondersteunend zijn om een kind iets te leren.
Dan heb ik toch even een vraag aan “gast”:
Hoe zou je er over denken al de meester/juf of leraar van jouw kind een “pedagogische tik” uitdeelt? Deze opvoeders hebben namelijk een opleiding waar pedagogiek een behoorlijk deel van uitmaakt. Als iemand dus zou moeten weten wanneer een tik pedagogisch is dan zouden het deze mensen moeten zijn of niet?
Ik vraag me werkelijk af of “gast” dan nog vind dat een tik mag! Help me aub om te begrijpen dat een tik “pedagogisch” kan zijn. Want ik zie het echt niet!!!
Kun je me ocenten ik Ik ben we
Ik geef daarmee alleen weer wat op een ouderavond op school werd gezegd: kinderen hebben grenzen nodig, wat ze niet zien, leg je uit, wat niet door uitleg blijft hangen, laat je voelen. Wie niet zien of horen wil of kan, MOET voelen om te leren. Ik veronderstel dat tikken daar meestal niet bij nodig is, maar kan erin komen dat het gebeurt en soms belangrijk is om te leren wat nodig is.
Maar leg me dan eens uit wat voelen is, en waarom doen we dit alleen bij kinderen dan?
Volwassenen hebben net zo goed grenzen nodig en zelfs in eenvoudige stuaties blijft uitleg niet hangen! Ga je die dan ook een tik geven? Een tik geven blijft een teken van je eigen onmacht, iemand doet niet wat jij wil en moet in jouw ogen gecorrigeerd worden. Blijkbaar kun je het hem of haar niet duidelijk maken dus is een tik geoorloofd. Dus niet luisteren is voelen, hoe doe je dat dan in je relatie??
Ik geloof dat ik genoeg geschreven heb, een tik is je eigen onmacht om iets uit te leggen en onvermogen om te accepteren dat een ander wel eens een andere gedachte heeft of gewoonweg nog niet in staat is om iets te begrijpen.
Hulp kun je bieden in combinatie met herhaling en oefening en soms veel geduld.
Ik heb daar hetzelfde gevoel bij. Hoe doe je dat dan met volwassenen? Let wel vroeger werd er vaker geklopt op elkaar dan nu (onderling tussen volwassenen, daar bestaan statistieken van) maar nu is dat toch al flink verminderd. Dus “wie niet horen wil, moet voelen” en “oog om oog, tand om tand” zijn wat barbaars geworden de dag van vandaag.
Ik vind een tik niet kunnen.En trouwens,een tik voor de een is slaan voor een ander.En wat leer je uiteindelijk je kind?Dat je uit onmacht iemand mag slaan ofzo?Ik vind dat ouders zich maar moeten leren beheersen.Je gaat toch ook niet een volwassene slaan uit onmacht????En dan zouden jullie verwonderd en boos zijn op je kind wanneer die ook eens uithaalt naar een ander kind of volwassene.Denk hier maar eens over na.
ja
Het valt me op dat er niet veel argumentatie is bij ‘ja’. Er zijn ook meer ‘ja’-stemmers dan mensen die het argumenteren. Ik zie geen onderscheid tussen een kind slaan en een volwassene slaan. Hoe zien de ‘ja’-stemmers dat?
Het mag want ze slaan niet terug of zo?
Het is een non-verbale manier om een kind dat de taal nog onvoldoende beheerst terecht te wijzen als dat echt nodig is. Dat is bij volwassenen al lang niet meer nodig.
Kun je me uitleggen waarom dit bij een volwassene dan niet nodig is?
Ik ken voldoende autochtone en allochtone Belgen die de Nederlandse taal niet alleen onvoldoende, maar gewoon niet beheersen! Mag je die dan op deze “non-verbale” manier (lees:door middel van een tik) terecht wijzen? Ben benieuwd hoe het er dan uit ziet!!!
Als een nog-niet-verbaal kind een boze blik niet begrijpt, begrijpt het dan wel wat die klap betekent? En wat doe je met mentaal gehandicapte kinderen, heel hun leven slaan?
Dank je Jennifer je drukt precies uit wat ik bedoel.
Ik wens de mensen die deze poll met ja beantwoord hebben veel sterkte en wijsheid toe. Ik denk dat het echt nodig is om deze wereld wat geweldlozer te maken.
DIT KAN NIET! Mensen die hun kinderen een tik geven is een teken van ONMACHT. Een kind is al zo fragiel. Als je niet met een degelijke opvoeding en goede woorden kan omgaan met uw kind moet er geen kind gemaakt worden! Kinderen verdienen beter!
IK BEN HELEMAAL GEEN VOORSTANDER!!!!!!!
Evelyne
Grappig toch hoe alle nee-stemmers steeds weer grijpen naar dat ene argument “Slaan is een teken van onmacht”. Nooit begrepen uit welk donker holletje dat gekomen is. Dat slaat gewoon op niets. Een tik (of klets, mep, pak voor de broek, of hoe je het ook wilt noemen) geven, kan wel degelijk een bewuste keuze zijn en is gewoon één van de mogelijkheden uit een heel arsenaal van methodes om iemand tot de orde te roepen. Dat arsenaal bestaat uit verbale en non-verbaal methodes. Welke methode je gebruikt hangt af van de leeftijd van het kind (discussiëren werkt niet bij een 2 jarige), de ernst van wat er misgelopen is, de volhardendheid waarmee het kind iets fout blijft doen, enz. Bij voorkeur gebruik je deze non-verbale methode enkel als het niet anders kan, omdat ze de strengste veroordeling is. Je kan dat arsenaal perfect in een pyramide plaatsen vergelijkbaar met voedselpiramides. Slaan hoort in het topje als zijnde de strengste bestraffing én de minst gebruikte.
Dat idee van “slaan mag niet” maakt nu al zo’n 30 jaar opmars en kijk eens met een open geest en met een grote bereidheid tot eerlijkheid goed om je heen. Waar heeft dat idee toe geleid? Er is nog nooit zoveel jeugddeliquentie geweest als nu. Een heel deel daarvan had kunnen vermeden worden als die jongeren op het gepaste moment strenger aangepakt waren geweest en een tik gekregen hadden in plaats van de zoveelste “preek”.
Ik ben zeker geen voorstander van “sla er maar op los”, integendeel. De handen en de billen zijn de enige plaatsen waar je een tik kan geven. Het moet wel degelijk een tik zijn: het kind moet het voelen, maar het mag geen pijn doen. Het moet een keuze zijn, het mag nooit een emotionele reactie zijn (dus in het geval van Lette keur ik die tik af!).
Tenslotte moet ik nog maar eens schrijven dat ik het spijtig vind dat er zo weinig vaders reageren. Ik hoop echt dat dat enkel wil zeggen dat “reageren op forums” hen niet interesseert, en niet dat er nog steeds zo weinig mannen zich met de opvoeding van hun kinderen bezig houden. Ze weten niet wat ze missen. Ik heb een supergoede relatie met mijn kinderen (ja! en toch hebben ze allebei ooit wel eens een paar tikken gekregen), wij doen heel veel dingen samen (meestal zonder moeder) en ik zou dat voor geen geld van de wereld willen missen.
Ik denk dat een eerste voorwaarde om een kind goed op te voeden is, dat het beseft dat luisteren naar zijn ouders belangrijk is, soms ook gewoon daarom, zonder uitleg, omdat het moet. En dat zoals hierboven gezegd een tik soms kan helpen om dat besef aan te leren. Het is een kwestie van rangorde leren respecteren en ik denk dat het bij een normale gang van zaken vanzelf vervangen wordt door andere vormen van communicatie, naarmate het kind ouder en taliger wordt. Ik vind ook dat er een heel groot verschil is tussen dergelijke tik (waarmee je ingrijpt in een urgente situatie) en een kind in elkaar slaan – dat aan elkaar gelijkstellen vind ik ook behoorlijk overdreven.
Het is een beetje zoals een duel. Honderdtwintig jaar geleden kon niemand geloven dat dat ooit niet meer zou bestaan. Vandaag is het volledig uit den boze. We zijn namelijk geëvolueerd. Je praat dingen uit. Dat je met een tweejarige niet kunt discussiëren is een punt (dat eigenlijk al te veel gezegd is hier) maar slaan is dan niet een ‘andere manier’ om te communiceren maar een vorm van luiheid in opvoeding. Zoals bij Kind en Gezin vaak wordt aangeraden. Als je de drang voelt om een klets te geven, ga even naar buiten. Het is vaak al genoeg om het kind te laten merken dat het te ver is gegaan en tegelijk bescherm je jezelf tegen iets dom doen. Een kind van twee de rug toedraaien is soms zelfs effectiever dan om het even welke’communicatie’ omdat alle andere communicatie, goed of slecht, aandacht geven is.
Slaan doe je omdat je te moe bent of te lui of te gespannen om energie te stoppen in de zoveelste poging om aan te tonen dat iets niet kan. En de kinderen die in de criminaliteit terechtkomen zijn echt niet die kinderen die geen kletsen kregen. Maar de kinderen die op de verkeerde momenten voor de verkeerde redenen kletsen kregen.
Ik denk dat er toch nog een groot verschil is tussen een duel onder volwassenen om een meningsverschil te beslechten en het opvoeden van een klein kind !
Ik vergelijk dat ook niet, ik heb het over de evolutie van de mensheid.
Grappig toch hoeveel woorden sommige mensen nodig hebben om het geven van een tik goed te praten!! Zou dat ergens uit het “zwarte donkere holletje” gekomen zijn wat bij deze mensen hersenen wordt genoemd?
Aangezien het in de beschrijving van de poll gaat om een kind van 4 dat eeen afspraak dat het best begrijpt duidelijk negeert en eigenlijk een gevaarlijke situatie creëert vind ik het in dit geval verantwoord. Ook omdat het om een pets op de poep gaat. In het gezicht slaan kan helemaal niet en vanaf de lagere schoolleeftijd zou het met praten moeten kunnen.
Er is al oneindig veel over gezegd, maar ik geef Roebie4 grotendeels gelijk. Er zijn zoveel situaties waarin het voor de ene wel en voor de andere niet kan. Zelfs de ja-stemmers zullen zeggen ‘in die situatie wel, in die niet’. Een tik, een pets, een klap op de billen… we hebben het hier echt niet over mishandelen, hé! Het gaat gewoon om een tik (een klap, een pets… wathever) om je kind tot de orde te roepen. En de ene keer lukt het daarmee, de andere keer niet. Dat het geen gewoonte mag worden, daar is iedereen het wel mee eens, denk ik. Dat je ‘t altijd moet (op z’n minst trachten te) overwegen voordat je slaat, akkoord. Maar gelooft iemand van de nee-stemmers nu echt dat de ja-stemmers met plezier hun hand laten uitschieten? Helemaal niet!
Enneu… in de hoek zetten, of eventjes negeren of een week geen televisie… dat helpt ook niet altijd, hé.
Hoe kan je aan een kind uitleggen dat ouders wel een slag/mep/tik mogen geven en kinderen niet mogen slaan. Op korte termijn kan deze tik misschien wel effect hebben, maar op lange termijn zal je altijd harder moeten slaan om het effect nog te bekomen. Daarnaast kom je als ouder gewoon situaties tegen waarin je het gevoel hebt dat het bij je kind niet binnenkomt. Een straf werkt altijd minder goed dan het bekrachtigen van het positieve. Probeer eens het hele omgekeerde als je vastzit in een situatie, namelijk ga héél sterk bekrachtigen van wat je kind wel goed doet of kan en negeer het negatieve. Of als het negeren niet lukt, blijf rustig en blijf telkens opnieuw herhalen waarom dat gedrag niet kan. Op lange termijn zal je kind beter naar je gaan luisteren en zal het gedrag wel stoppen.
ik weet niet wat dat betekent:mogen ouders hun kind een tik geven?
Hallo ik ben 12 e ik zou mijn kinderen NOOIT slagen! Je kunt ze ook gewoon in het straf zetten, of gewoon negeren. En anders stuur je ze naar hun kamer!!! Dan heb je een kind, dan ga je het toch niet slagen!!!
Bo
Als wij allemaal dezelfde vorm van opvoeden volgen, gaan al onze kinderen dan hetzelfde opgroeien? Bestaat er iets als een unieke handleiding om kinderen correct op te voeden? Ik wil nee nog ja stemmen. Ik kan niet geloven dat de ene persoon de andere is, we zijn alle verscheiden. Denken we echt dat slaan een oplossing kan bieden of dat niet slaan dit kan?
Ik geloof steevast dat we een groot arsenaal aan opvoedingsgewoontes en tips bezitten en daaruit de gepaste keuzes moeten maken. De tijd zal zeker nog andere inzichten brengen. Het feit dat we nadenken over de opvoeding van onze kinderen geeft al een mooi signaal, of je nu wel of niet een tik geeft. Gebruik je gezond verstand en je kind zal ook dit van je overnemen. Slaan uit onmacht kan volgens vele niet, maar niet iedereen heeft een hoog verbaal IQ, zij moeten dan maar gelaten reageren?!?!! Mijn besluit: iedereen is anders en heeft een andere aanpak nodig. Heb gewoon het beste met elkaar voor. Kwets elkaar niet met slaan maar ook niet met woorden. PRAAT.
Een pedagogisch e tik moet zeer zekker kunnen.
Het (recentelijk) taboe hierop is veelal misplaatst, doordat men vroeger misschien wat vaak een draai om de oren kreeg.
Een kind opvoeden is niet gelijk aan altijd lief zijn. Een kind moet leren met vallen en opstaan, en daar hoort ook al eens een tik bij.
Ouders zijn nu eenmaal de baas. Een kind moet leren dat sommige dingen zo en niet anders moeten, situatie per situatie. Je hoeft niet voor iedere stap die je zet je te verantwoorden tov je kind.
Een eeuwenoud Chinees spreekwoord gaat als volgt: geef uw kind alle dagen een tik om de oren: u zal dikwijls niet weten waarom, uw kind wél
natuurlijk voerl je je schuldig als je je kind een tik geeft wie niet maar het moet wel om een goede reden gaan niet,
?
wat is dat voor zever u kind niet mogen slaan daar zie je regelmatig in de gazet dat kinderen hun ouders en grootouders slaan en zefs vermooren ze denken dat ze alles mogen want een tik mag al niet vroeger kregen wij slaag met de sloef,riem,stok,alles wat bij de hand lag en wat is er van ons geworden mannen en vrouwen werken en voor hub huishouden zorgen ; en wat is er met de kinderen die je niet mag slaan geworden junckis op straat hangen niet willen gaan werken enz. ik ben voorstander van een goed opvoeding en als het niet luistert een goei pak slaag met riem of zweep of stok wand wat denken ze nu a die stommerik mag mij toch niet aanraken ik doen wat ik wil ik plijt voor de harde hand en geen vervolging van politie ik vind als u kleine naar de politie gaat en het verteld dat de politie daar nog een pak slaag bij geven en terug naar huis brengen maar wel als het iets gedaan heeft en niet voor ouders die doorgedraaid zijn en zelf drugs nemen of alcholikers zijn .
Een kind slaan vind ik erover met wat woorden kom je ook al ver!!!!
een kind slaan doe je NIET, NOOIT!
Een flinke pets voor de CLB
http://www.maks.be/13541/in-je-slip-tussen-klasgenoten/
Frank, je hebt zo te zien je lagere school niet afgemaakt!! De stupiditeit straalt van alle kanten van je mail af!
Bep, ben je weer uit je instelling gebroken? Het valt niet op dat je daar nog maar eens bent met je CLB-gezever…
Uiteraard mag een pedagogische tik wel. Ik kan mij volledig vinden in wat hetgeen Dirk hierboven zegt. Dat van Frank is uiteraard overdreven, maar wie daarin geen poging tot provoceren ziet is toch ook maar blind.
Opvoeden gaat voor mij over regels uitzetten en zorgen dat die worden nageleefd. Basisregels die zowel in het directe belang van het kind zijn (gevaarssituaties vermijden) als indirect (sociale omgang en beleefdheidsregels).
Wanneer mijn kind iets verkeerd doet zal ik hem daar uiteraard op wijzen en hem uitleggen wat hij verkeerd doet en waarom het niet kan. Wanneer hij het dan opnieuw doet (vaak gewoon om zijn zin uit te werken), dan zal ik het desnoods nogmaals herhalen. Doet hij het dan nog, dan vliegt hij in de hoek. Vaak merk ik echter dat zelfs dat niet helpt omdat hij te koppig of te nukkig is. Hij loopt dan ook vaak weg uit de hoek. Op zo’n moment krijgt hij van mij een klets op zijn poep. Meestal is dat voldoende, maar soms forceert hij zijn geluk nog eens en de krijgt hij er nog één. Dan lukt het wel. Ik voel mij daar geen beetje schuldig over. Nogmaals, het gaat over het uitzetten van grenzen en ze doen naleven. Dit is geen mishandeling hé, het is niet alsof ik hem sta af te kloppen. Gewoon een reality-check. Kinderen zijn zeer belangrijk, maar ze moeten willen begrijpen dat zij ‘maar’ de kinderen zijn, en de volwassenen de baas zijn. Op het ogenblik dat deze rol wordt omgedraaid zit je met een serieus probleem volgens mij. Ik krijgt het zuur van de dooddoener “slaan doe je uit onmacht”. Je reinste flauwe kul. Het is gewoon een methode tot corrigeren van gedrag (toegegeven, de laatste die voorhanden is, en waarmee niet lichtzinnig mag worden omgegaan). Dat heeft niets met onmacht te maken. Zolang je er voor zorgt dat je stap 1 en 2 niet overslaat (verbaal corrigeren/uitleggen & afzondering) in het correctieproces is er volgens mij niets mis mee.
Dat valt volgens mij allemaal in het rijtje “omgaan met teleurstellingen”. Ik probeer mijn kinderen hiermee te leren omgaan in plaats van ze ten allen tijde tegen alles trachten te beschermen. Hoewel ik moet toegeven dat dat wel wat tegen de beschermende natuur ingaat, ben ik er toch van overtuigd dat dit de betere optie is, want anders kweek je toch maar watjes die niets van veerkracht hebben in het leven en die op hun 12e of vroeger al bij de psycholoog of psychiater zitten.
Het is mijn ervaring dat mensen die nooit eens een tik geven aan hun kinderen of die ze overbeschermen meestal ook de mensen zijn die diezelfde kinderen uiteindelijk niet meer de baas kunnen en bij wie de kinderen de ouders gaan dirigeren ipv andersom.
Ik sta 100% achter een goede opvoeding maar zal altijd weigeren een slaaf van mijn kinderen te worden. Een tik nu en dan hoort daar dan ook gewoonweg bij. Niet omdat ik het leuk vind, maar gewoon omdat het op dat moment nodig is.