Klasse voor ouders

Durf jij ‘nee’ te zeggen?

Ruim 100.000 kinderen in Nederland gaan gebukt onder ‘problematische verwenning’. Dat stelt pedagoog Willem De Jong in de Nederlandse krant nrc.next. “Hun ouders kunnen geen ‘nee’ zeggen, stellen geen grenzen en praten elk gedrag goed. Ze willen meer de vriend van hun kind zijn dan opvoeder.”

Volgens De Jong lopen ouders blindelings achter hun kind aan. “Die ouders kweken egoïstische kinderen die niet over hun eigen gedrag kunnen nadenken en geen eigenwaarde hebben.”

De Jong ziet op school steeds vaker gevallen van ‘problematische verwenning’. De Jong schat, na gesprekken met leraren, dat er gemiddeld één à twee problematisch verwende kinderen per klas zitten.

Het zijn volgens de Jong niet altijd de bergen speelgoed die het kind verwennen. Net zo vaak is het probleem emotionele verwenning, door ouders die nooit ‘nee’ durven zeggen, geen grenzen stellen en elk gedrag vergoelijken. “Ze willen meer de vriend van hun kind zijn dan opvoeder.”

Als De Jong op scholen gaat vertellen over die ‘problematische verwenning’, knikken leraren instemmend, maar ze durven er ouders niet over aan te spreken. “Iedereen houdt zijn mond. Ouders dulden het niet als je iets over hun opvoedstijl zegt.”

De Jong geeft een voorbeeld. “Een leerling drinkt tijdens een schoolfeest – tegen de duidelijke afspraken in – een paar pinten. Een leraar grijpt in en de directie nodigt de ouders uit. Vader komt met veel lawaai de school binnen en roept: U bent zeker zelf nooit jong geweest? Kom maar mee, jongen, dan gaan we samen op café.”

In de VS is onlangs een beweging opgestaan die ouders overtuigt hun kind niet langer op een voetstuk te plaatsen. Hebben we zo’n beweging in Vlaanderen ook nodig?

28 Reacties op “Durf jij ‘nee’ te zeggen?”

  1. 1 à 2 per klas? Volgens mij zijn het zeker twee keer zoveel. Schandalig hoe ik sommige gezinnen de kinderen de baas zijn. Hoe kan een volwassene zich nu zo in de luren laten leggen? Ik begrijp dat echt niet. Nee zeggen is nochtans poepsimpel! Gewoon doen… en vooral jong beginnen. En ook nee zeggen tegen de ja van de grootouders. Weet je, het probleem begint vaak al een generatie eerder.
    Komaan ouders, als je dan toch kiest voor kinderen, doe dan ook de moeite ze deftig op te voeden.

  2. Ik vind dan weer dat grootouders niet noodzakelijk dezelfde mening moeten hebben dan de ouders. Het is ook tekenend dat sommige ouders het zo vervelend vinden om zelf de touwtjes in handen te houden dat ze van anderen verwachten het in hun plaats te doen. Om zelf niet ‘de vieste’ te zijn. Grootouders controleren is dan blijkbaar eenvoudiger dan kinderen leren omgaan met verschillen :-)

  3. Natuurlijk moeten ze niet dezelfde mening hebben. Maar ik geloof ook niet in het concept van de “sinterklaas”-grootouders. Als je als ouders spelregels uittekenent voor je kinderen, mag je toch ook verwachten dat de grootouders zich daar ook min of meer aan houden en niet constant toelaten wat je zelf eerst verboden hebt? Op die manier ondergraven ze alleen maar het gezag van de ouders.

  4. Zolang ze niet grotendeels bij de grootouders wonen en leven, denk ik niet dat het sinterklaasgehalte van die laatsten het gezag van de ouders zal ondergraven. Of het moet al erg gesteld zijn met de manier waarop die laatsten met hun kinderen omgaan :-)

  5. Wij hanteren de regel dat als de ouders en grootouders samen zijn met de (klein)kinderen dat de ouders bepalen hoe en wat en als de kinderen alleen zijn met de grootouders deze laatste wat meer mogen verwennen, en dat werkt. ‘Wat meer mogen verwennen’ is idd niet geheel andere regels en normen hanteren.

  6. het volgende inzicht is bij mij pas de laatste jaren gegroeid :

    opvoeden doen we met ons allen.

    daarom denk ik dat we niet mogen schromen onze opvoedingsstijl, en dus ook in zekere mate onszelf aan te passen -moeilijk moeilijk soms!- wanneer we een kritische noot horen over het gedrag van ons kind (nu zeven) en zeker over de manier waarop we met ons kind omgaan.

    Samenleving, toch?

  7. toch een kanttekening : ik heb m’n kinderen op de ouderwetse manier willen opvoeden, streng, ze moeten luisteren, cadeautjes beperkt…. maar ben er de laatste jaren vanaf gestapt, en probeer nu de klok terug te draaien. Als al de rest rondom je egoïstisch wordt opgevoed, is degene die geleerd heeft te luisteren de pineut. Ik ben zelf niet assertief genoeg, en dat wil ik nu m’n kinderen koste wat kost besparen.

  8. Mijn kinderen zijn 18,16 en 14. “Neen” is Neen, en “Ja” is ja. Ze mogen zeker niet alles. En Ja, geregeld (of liever soms( lig ik in de clinch met de kinderen, maar ze weten dat, eens ik een beslissing heb genomen, ik daar meestal niet meer op terug kom. Tenzij dat ik echt wel inzie dat ik een verkeerde beslissing heb genomen. De kinderen kunnen altijd met mij praten en zo kunnen we dan ook tot compromis komen. Hier bestaan er nog altijd regels waar ze zich moeten aan houden. Daar zijn ze het uiteraard niet altijd mee eens, het zijn dan ook pubers. Het is aan mij als ouder om mij te houden aan mijn beslissing.Ik durf dus zeker ” neen” te zeggen.

  9. Proficiat Broke. Zo hoort het ook!

  10. Thx, Bart. Ik doe alleen mijn best. Opvoeden is niet gemakkelijk de dag van vandaag. Ik denk dat dat trouwens nooit gemakkelijk is geweest. Elke generatie had/heeft zijn problemen. Ik geef ook toe aan de kinderen dat opvoeden niet altijd gemakkelijk is en dat ook IK fouten kan maken. Ik zeg dan altijd aan de kinderen: “Toen ik jullie kreeg, hing er geen kaartje aan je teentjes met een gebruiksaanwijzing/handleiding”. De kinderen moeten dan altijd eens lachen. Opvoeden, dat leer je samen met je kinderen. Met de jaren krijgen ze meer vrijheid, maar meer vrijheid geeft dan ook meer verantwoordelijkheid. En dat heb ik hen heel duidelijk gemaakt. Tot nu toe, heb ik met de kinderen nog geen problemen gehad. Ik besef dat ik niet vrijwaard ben van eventuele problemen, want “slechte” vrienden kunnen veel kapot maken. Maar je vrienden kies je zelf, en dan moeten mijn kinderen ook wel eens “neen” zeggen.

  11. probleem als ouder is niet zodanig “nee” te zeggen of uit te maken waar een “nee” op zijn plaats is, maar vooral tot welk punt en met welke methode je die nee afdwingt als het kind (vooral pubers) niet luistert en gewoon zijn gang gaat: fysiek ingrijpen (ben ik tegen)? zondaggeld inhouden en afhankelijk maken van gehoorzaamheid (momenteel toegepast)? roepen (helpt niet)? overtuigen van het waarom van de “nee” (zeer moeilijk want ze hebben zeer koppige eigen visie)?
    Dus de “nee” geven is niet het probleem, wel hoe die “nee” daadwerkelijk laten respecteren…

  12. Niet nee zeggen vloeit misschien dikwijls voort uit schuldgevoel. Meerdere keren gezien dat kinderen bij het ophalen uit de opvang de ouders op de benen schoppen. Deze reageren dan meestal: ach ja we moeten ze al een hele dag wegdoen, we kunnen ons er toch ook niet nog eens boos op gaan maken.

  13. @ Trees: Zo heb ik nooit gereageerd. Fout was fout. Ik praat wel met de kinderen, nu ze ouder zijn, hé. Vroeger was neen, een neen en ja een ja, maar nu ze ouder zijn kan je beter met hen praten en uitleggen waarom die nee er is. Ik moet zeggen (en het is niet “mijn kind, schoon kind”) dat ik wel heel brave kinderen heb. Als ik soms hoor van anderen … vind ik dat ze wel braaf zijn.

  14. Mijn dochtertje is vier een cruciale leeftijdsperiode in de opvoeding. Omgeving speelt een grote rol. Om een een voorbeeld te geven: mijn dochter vraagt snoep aan de kassa en ik zeg neen, de gevolgen kent u reeds…ik negeer haar maar sommige mensen beginnen te fronsen met hun wenkbrauwen te zuchten, ja hou het dan maar eens vol hé……

  15. @ Riaria: Is idd geen gemakkelijk moment, maar bij mij was en bleef het toen “neen”. Rond die leeftijd ging mijn zoon eens op de grond gaan liggen in het midden van de winkel. Da’s ook zo’n “plezant” moment. Ik heb mij omgedraaid en ben verder gelopen (hem wel in het oog gehouden, hé) Het duurde niet lang en hij stond op en kwam naar mij toen. “Sorry jongen, maar neen is neen”. Is trouwens verkeerd van anderen dat ze zo reageren. Heb dat idd ook al meegemaakt dat de ouder voor mij een “neen” zegt tegen zijn/haar kind. Maar het is niet aan mij om te beginnen zuchten of een reactie te tonen. Die ouder weet op dat moment wat goed is voor zijn/haar kind en wat niet. Een ander (vreemde) hoeft zich daar niet mee te bemoeien. Niets van aantrekken, zou ik zeggen. U en alleen U bent de ouder en U en alleen U beslist wat kan en niet kan.

  16. Ik heb misschien makkelijk praten want mijn kinderen zitten nog maar in de kleuterpuberteit maar ik denk dat het belangrijk is om vanaf jongsaf aan de kinderen duidelijk te maken dat je niet kan samenleven als iedereen zomaar zijn eigen regeltjes hanteert. Ik geef wel altijd uitleg waarom iets niet mag (of waarom het nu uitzonderlijk wel een keertje mag, want consequent zijn moet niet ALTIJD, als je maar duidelijk maakt waarom je afwijkt).
    Wij zien nu zelfs al dat onze oudste dochter onbeleefder en ongehoorzamer is als ze een namiddag bij een bepaald vriendinnetje is gaan spelen. We hebben haar daar al eens op aangesproken en zelfs al is ze nog geen 5, ze besefte heel goed dat dat ander meisje wel soms heel onbeleefd was thuis en dat dat daar mocht.
    Ik ben er dan ook van overtuigd dat het feit dat wij ook wel redelijk brave kinderen hebben een groot deel onze eigen verdienste is. We hebben ze geleerd dat wederzijds respect belangrijk is en als je dat al een beetje beseft als kleuter dan zal je het als je ouder bent hopelijk ook nog beseffen.
    Al denk ik wel dat sommige kinderen van nature moeilijker zijn dan anderen, denk ik toch dat bijna elk kind een braaf kind kan zijn met de juiste opvoeding.
    We spreken elkaar terug binnen 10 jaar ;-)

  17. Ik denk dat opvoeden een samenspel is tussen ouders en kinderen. Ik vind ook dat je niet kan zeggen: zo moet het en zo niet. Ik vind dat opvoeden gekleurd wordt door ondermeer de persoonlijkheid van ouders en kinderen en ik denk dat het de kunst is die mooi op elkaar af te stemmen. Ik vind ruimte geven belangrijk, dat ze kunnen ontdekken en voelen wie ze zijn en ik vind praten veel belangrijker dan autoriteit.

  18. Niets zo moeilijk en niets zo verrijkend als opvoeden… Kinderen confronteren ons constant met onze eigen twijfels en tekortkomingen. Aan ons ouders om in eigen boezem te durven kijken. Ik maakte persoonlijk de grootste evolutie met mezelf mee door ouder te worden. Ik neem die taak zeer serieus, dus ook de opdracht om naar mezelf te kijken.
    Ik ben geëvolueerd van een opvoeding waarin ik de neiging had om teveel verantwoording af te leggen naar mijn kinderen toe naar een opvoeding waar ik duidelijke grenzen stel, uitgaande van het weten dat ik nu eenmaal bepaalde dingen beter overzie (op korte en langere termijn) dan hen. Ze kunnen altijd terecht bij mij met hun gevoel over iets, omdat ik het uiterst belangrijk vind dat ze zich kunnen en mogen en leren uiten op dat vlak, maar dat wil niet zeggen dat ik een beslissing ga bijsturen… Zo leerde ik al heel veel over hoe mijn kinderen in elkaar zitten, welke aanpak voor elk van hen het beste is, met oog op hun individuele verdere ontwikkeling dus waar ik bij wie een duidelijke nee moet hanteren en bij wie ik op dat punt bvb nét moet stimuleren. Bij mijn dochter moet ik soms nee zeggen omdat ze te empathisch is en daardoor dingen op zich neemt die ze niet op zich hoort te nemen, dat vind ik een vorm van bescherming die ik heel belangrijk vind voor haar, terwijl ik bij mijn zoontje regelmatig de nadruk moet leggen op t feit dat hij niet het middelpunt is en s meer mag leren denken aan het geheel dat samenleven is…

  19. Bedankt Jakoba, jij zegt wat ik voel maar allemaal niet gezegd kreeg. Ik vind inderdaad opvoeden ook in de spiegel kijken, een persoonlijke verrijking. En vooral ik vind opvoeden ook iets dat je op maat doet van het kind dat je voor je hebt.
    Ik vind opvoeden ook niet oordelen en veroordelen (en zeker niet met de vinger gaan wijzen naar andere gezinnen).
    Ik vind opvoeden een enorm mooi geschenk.

  20. Goed en coachend opvoeden vraagt veel tijd en geduld, en steeds opnieuw praten over grenzen en mogelijkheden. Steeds weer herhalen.
    Daar hoort ook een “nee” bij maar mét onderbouwing, mét verdieping, mét motivering.
    Onze opgelegde grenzen zijn goed voor hun psychische weerbaarheid.
    Wij trachten onze kinderen zich sterk te laten voelen door veel zelfvertrouwen en eigenwaarde op te bouwen. Praten over het leven en wat daarin belangrijk is zodat ze met het aangereikte hun eigen beslissingen leren nemen
    Zo leren zij hun eigen beslissingen te nemen, zelfstandig denkende jonge mensen worden, hieruit hun eigen pad leren kiezen en verantwoordelijk zijn voor de gevolgen van hun gedrag en keuzes.
    Binnen de grenzen en kaders die wij aangeven krijgen zij de volledige vrijheid om zich te ontplooien zodat zij kunnen worden wie ze zijn en niet wie wij willen die ze zijn.
    Wij proberen het beste uit hen uit te halen, zonder het beste van ons erin te steken.
    De verleiding om toch mee te doen met de bende schapen, is me nog niet overkomen.
    We krijgen meermaals te horen dat het zo’n flinke kinderen (13 jarigen) zijn en soms durft er wel eens iemand te vragen of mijn man en ik vroeger ook zo braaf waren, terwijl die persoon gewoon voorbij gaat aan onze inzet, ons geduld als ouder.

  21. @veerle: leuk dat ik iets verwoordde waar jij jezelf ook in herkent.
    @mensje: inderdaad, als je nee zegt maar weet waarom je dat doet en de kndn begeleidt bij het groter worden zoals je dat beschrijft, met als resultaat evenwichtige kinderen, dan krijg je te horen dat je ‘geluk’ hebt… erg jammer dat het zo bekeken wordt, want dat zou betekenen dat opvoeden en dus de rol van de ouders te grof onderschat wordt en dat vind ik een gevaarlijke visie (al dan niet bewust of uitgesproken)

  22. Ik durf als moeder nee te zeggen tegen mijn kinderen van 14,12,11 jaar.Kinderen zijn het meest gebaat bij vaste structuur , en als daar een nee aan de pas moet komen, wordt dit ook toegepast,daarna wordt er ook uitgelegd waarom dat we Nee zeggen .

  23. Neen, zeggen!! Het moeilijkste en het meest noodzakelijke om je kinderen lief te hebben.
    Het leven is als een treinreis, voor sommigen een plezierige reis langs vele leuke plaatsen. Maar voor velen een reis met een loodzware bagage.
    Het evenwicht vinden in geven en nemen, tussen ja en neen. De ene keer wil je dat uitlegen en hopen dat ze de reden erachter begrijpen, de andere keer heb je niet de kracht om het opnieuw uit te leggen.
    Onze consumptiemaatschappij is er een geworden met geraffineerde reclameboodschappen die je een minderwaardigheidscoplex probeert aan te praten als je niet meedoet, niet meekunt!
    Als je erin slaagt als ze op eigen benen kunnen staan en je zeggen, pappa je hebt ons geholpen op die zeepbel te doorprikken, dan ben je voor een groot stuk geslaagd. Het vraagt wellicht een heel leven om dat over te brengen.

  24. Voor mij is ‘neen’ zeggen tegen mijn kinderen helemaal niet moeilijk maar ik zie veel ouders voor wie dat hun grootste probleem is op vlak van opvoeding.
    Volgens mij hangt dat sterk af van je hele persoon (en die van je partner), wat werd gevormd door een samenspel tussen je karakter en hoe je zelf werd opgevoed. Daaruit zijn sterktes en zwaktes ontstaan die soms pijnlijk duidelijk worden terwijl je je eigen kinderen opvoedt (de spiegel waarover sommigen het al hadden) … Voor de één is dat het kunnen ‘neen’ zeggen, voor een ander zal iets anders moeilijk liggen; vandaar probeer ik een ander niet te veroordelen omdat hij/zij moeilijk ‘neen’ kan zeggen, want ik ben ook niet perfect als ouder. Maar het is soms eens op de tanden bijten als je eigen kind iets niet mag wat voor een andere ouder geen issue is …

  25. Ik heb onlangs het boek “het explosieve kind” gelezen,…Daarin vond ik heel wat bruikbare tips ivm omgang met kinderen en het bereiken dat je neen dat je voor ogen hebt een keuze wordt die je kind ook ondersteunt en uitvoert.

  26. @majave: Dat is nu net wat ik zoek !! ken je de auteur soms ?
    ‘Nee’ zeggen is voor ons absoluut geen probleem, maar idd, als je je kind iets verbiedt wat ‘blijkbaar’ voor alle andere ouders van de kinderen van de klas wel toelaatbaar is, dan moet je al stevig in je schoenen staan om te argumenteren, en tot daar ook geen probleem. Maar als je dan een puber in spé voor je hebt die doodleuk ‘NEE!!!’ blijft zeggen, ondanks alles, dan durf je wel eens de moed verliezen, of weet ik althans niet meer wat te beginnen… ‘Meer loslaten’ raadde de juf aan, ik wil best, maar het lijkt me niet simpel, want het zijn juist die grenzen die je wil duidelijk maken, en die overschrijden ze nu net… Het kan dan hartverscheurend zijn ze ‘in hun ongeluk’ te zien lopen, ook al heb je gewaarschuwd… ! Daar zoek ik dus een remedie tegen, al was het maar voor een beetje rust voor mezelf…

  27. Het explosieve kind is een boek van Ross W. Greene ISBN 90 5712 195 6
    Ook het boek het puberende brein (Eveline Crone) kan je helpen het gedrag van pubers beter te begrijpen. In beide boeken wordt met veel voorbeelden gewerkt.

  28. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik zelf niet assertief genoeg in het leven sta en dit bij mijn dochter een negatief effect heeft. Ik geef ze idd materieel gezien niet haar zin, maar soms als ik moe ben vermijd ik liever een driftbui, en mag ze bv nog 1kort tekenfilmpje zien voor het slapen gaan. Ik besef dit wel, maar probeer er aan te werken met gedragskaarten

Schrijf een reactie

Je reactie kan alleen gepubliceerd worden als je je naam en e-mailadres invult. Je reactie verschijnt meteen online, maar kan verwijderd of aangepast worden als de redactie vindt dat je reactie niet voldoet aan de algemene voorwaarden. Zorg dat je reactie relevant is voor het onderwerp van het bericht waarop je reageert. Gebruik geen ongepaste of beledigende taal en maak geen reclame.