1 jaar geleden 
Reddingswerkers onderzoeken de bus na de fatale crash in Sierre (Reuters)
Een Belgische autobus met kinderen uit Lommel en Heverlee is gecrasht. Ze kwamen terug van skivakantie. De dodentol is hoog: 28 doden, onder wie 22 kinderen. Veel kinderen zijn verdrietig en stellen vragen. Ze zien tv-beelden, horen ouders thuis, op school of op straat over de ramp praten. Wat kunnen ouders doen om hun kinderen te helpen?
Deel je verdriet op deze website
Praat erover met je kind. Toon gerust je eigen gevoelens. Laat voelen dat je er bent. Geef antwoorden op zijn vragen. Ga het onderwerp zeker niet uit de weg, want dan blijft je kind met zijn gevoelens zitten.
- Stel je kind gerust. Leg uit dat zijn gevoelens normaal zijn. Wanneer kinderen zich veilig en zeker voelen, zullen ze vragen stellen en gevoelens uiten. Laat je kind weten dat ze vragen mogen stellen. Vraag wat ze hebben gehoord en hoe zij zich erbij voelen.
- Ga zo veel mogelijk door met de normale activiteiten. Dit biedt kinderen houvast en is goed voor de rust en regelmaat in je gezin.
- Laat je kind niet voortdurend naar de tv kijken waar de beelden telkens herhaald worden.
- Later zullen er misschien weer andere vragen of onderwerpen opkomen. Blijf daarom beschikbaar voor je kind.
- Stem de informatie af op wat je kind aankan.
Samen naar het nieuws kijken. Wat zeg je?
- Zeg dat de overheid, de politie, de brandweer en de ziekenhuizen alles doen wat mogelijk is. Leg uit dat mensen elkaar altijd helpen als dit nodig is.
- Jouw reactie is erg belangrijk. Overdrijf niet. Als je zelf bang, angstig, boos bent, neemt je kind dat gedrag over. Je mag je gevoelens tonen, maar blijf rustig.
- Probeer alles in perspectief te zien. Dergelijke ongevallen komen heel zelden voor. De wereld is relatief veilig. Vertel dat ook als je kind straks bang is om in een bus te stappen.
- Kinderen verwerken ernstige gebeurtenissen vaak in spel of tekeningen.
Wanneer moet je professionele hulp zoeken?
De meeste kinderen hebben genoeg veerkracht om samen door tragische gebeurtenissen te gaan. Sommige niet. Zij zijn bang, hebben last van nachtmerries, trekken zich terug en blijven verdrietig of somber. Raadpleeg dan de huisarts of overleg met de leraar of het CLB.
Kinderen kunnen altijd terecht op de Kinder- en jongerentelefoon op het gratis nummer 102.
Meer info lees je in het dossier omgaan met verdriet.
Ik sta hier met verstomming geslagen !!! Ikzelf ben ook buschauffeur en het zal je maar overkomen, een bus vol kinderen waar jij de verantwoordelijkheid van draagt van zovele mensen !!! Er zijn vele steunbetuigingen voor de kinderen en begeleiders die het niet overleefd hebben, maar ik zou langs deze weg toch ook eventjes willen stilstaan wat deze buschauffeurs hebben moeten doorstaan, ik had niet in deze mensen hun plaats willen zijn !!! het enige wat wij allemaal kunnen hopen is dat alle mensen die heen zijn gegaan nu de rust vinden die ze verdienen na deze toch wel hele zware klap !!! Langs deze weg zou ik hééééééééééél vééééééééééééééééél sterkte willen wensen aan alle nabestaanden van de slachtoffers !!!
RIP kids en begeleiders.
Hallo ,ik ken twee jongens (mijn vrienden)die in de bus ramp betrokken waren.Ze liggen nu momenteel in het ziekenhuis in Zwitserland ,en hun kin en hoofd liggen helemaal open.IK wens alle slachtoffer veel beterschap ,en een zachte slaap aan die die nu boven zijn ,we zijn met hun ,Rust in vrede
ik zou zelf nooit zoiets willen meemaken!:(
ik vind het zo erg wat er gebeurt is 28 doden dat is echt gruwelijk ik heb echt medelijden
ik vind het zo erg wat er is gebeurd ik heb zelf ook 6 kleinkinderen ik zou het verschrikkelijk vinden moest er een van hen iets overkomen ik heb echt medelijden met alle ouders die nu in een zeer moeilijke periode zitten maar denk aan jullie engeltjes die nu in vrede slapen hier boven en als sterretjes uit de hemel op jullie zullen neerkijken veel sterkte
@Danny Thersen, er zijn geen woorden voor wat er gebeurt is… ik ben geen buschauffeur, maar heb al heel veel aan deze mensen gedacht. Zulke verantwoordelijkheid dragen. Het is niet evident voor jullie beroep. Veel sterkte aan iedereen
Hier zijn geen woorden voor! Heb zelf twee zoontjes en zou het echt niet willen meemaken. Wij leven mee, het zal je maar overkomen.
De reis van je leven maken met al je vriendjes van je klas en nooit meer naar huis terugkeren.
Rust in vrede! Sterkte aan alle ouders, familieleden, kennissen, vrienden,…..
Moeilijke dagen voor iedereen… die kinderen worden voor een stuk je eigen kinderen. Door naar je eigen kinderen te kijken voel je een stukje van de pijn die de betrokken ouders zullen voelen op dit moment. Plots sta je weer stil bij hoe broos en breekbaar het leven weer kan zijn, een gouden raad… geniet van elke dag met je kind, met je partner, familie, vrienden want op een bepaald moment stopt het voor iedereen. En vooral … ga nooit van huis weg zonder die kus en knuffel, het blijk geven van elkander graag zien en graag gezien worden. Je weet maar nooit …. Héél veel sterkte aan iedereen die een moeilijke tijd tegemoet gaat, hopelijk vinden jullie allemaal een luisterend oor en een troostende schouder.
Ik kijk samen met mijn twee kinderen (12 en 6 jaar) naar het nieuws en laat ze aan de hand daarvan vragen stellen. Denk dat kinderen ook heel verdriet hierover hebben.. en als ze volwassenen zien wenen (of zelfs kinderen) ze zelf niet goed weg weten met hun eigen verdriet. Zo leven we allen volop mee met de getroffen families en kunnen ook wij zonder schaamte onze tranen laten vloeien. Heel veel sterkte aan de ouders, en zeker ook aan de familie van de buschauffeurs en van de leraren ! Zij laten tenslotte ook een familie na.
Een tragedie, dat was het woord dat ik zocht. De laatste dagen hét centrale punt in onze journaals, waar ik dan gewoonlijk dagelijks naar kijk, samen met mn dochtertje van 6 jaar. Ik heb het haar uitgelegd, omdat ze het niet helemaal begreep, ze voelde zich dan ook een beetje triest en volgens anderen mocht ik daar met haar niet naar gekeken hebben of over gepraat hebben. Ik dacht dat verdriet ook een deel uitmaakt van ons leven? Net zoals nu iedereen overmand wordt door verdriet om de slachtoffers van de busramp. Heel veel sterkte aan allen.
14 maart 2012. De dag dat de wereld stilstond toen ik vreselijke nieuws vernam. Ik zal me voor altijd herinneren waar ik het hoorde. Als moeder, huilt mijn hart mee met de ouders van de overleden kinderen, van de gewonde kinderen, van de overleden begeleiders. Ze mogen hierboven een verdomd goed excuus hebben om dit te verklaren. De kinderen en hun begeleiders zijn met geweld uit hun leven weggerukt. En ook uit het onze. Niemand zal dit ooit vergeten. Mijn hart gaat uit naar al die mensen wiens leven voorgoed verandert is in een hel. Sterkte aan hen. Uit het diepst van mijn hart wens ik jullie de moed en de sterkte om dit te doorstaan. Onze gedachten zijn bij jullie.
Hier zijn geen woorden voor!
Wat worden dit moeilijke dagen, maanden, jaren … voor de ouders, partner, broer of zus, familie, vrienden en de betrokken scholen.
Als mama, huilt mijn hart mee met de ouders van de overleden kinderen.
Als partner, huilt mijn hart mee met de vrouw of man van de overleden begeleiders en buschauffeurs.
Veel sterkte,
Tina
Woorden schieten hier te kort. Moeilijk te vatten en te begrijpen. Waarom toch? Aan alle slachtoffers , ouders , families en nabestaanden die hierin betrokken zijn: sterkte. Aan de media: geef deze mensen tijd en ruimte om dit drama te verwerken.
Aan alle anderen waar ook : koester je kinderen, je vrouw, man, vriend of vriendin,je ouders elke dag want het kan ook elk van ons ooit overkomen.
Ik vind het zo erg, het enige wat we nu kunnen doen is in stilte met de ouders meeleven en ze blijven steunen, want het ergste moet nog komen, wanneer ze gaan beseffen dat het leven verder gaat en er op een gegeven dag niet meer over deze vreselijke tragedie of de slachtoffers gepraat wordt.
Ik heb zelf twee kinderen van 12.
Veel sterkte toegewenst.
Zoals Marleen zegt: “Door naar je eigen kinderen te kijken voel je een stukje van de pijn die de betrokken ouders zullen voelen op dit moment”. Ik denk dat dat gevoel van empathie het mooiste is wat je kan doen voor de betrokkenen. Helaas kunnen we hun verdriet niet helpen dragen of doen voorbijgaan, maar met hen meevoelen en hen op allerlei manieren doen voelen dat ze steun hebben is het mooiste gebaar.
Zonder woorden, maar met vele gedachten denken we allemaal aan de kindjes, juffen en meesters, mama’s en papa’s.
In de klas hebben we hier het heel uitgebreid over gehad. Als een 4-jarige kleuter naar je toe komt en zegt, juf, jij gaat toch niet dood? dan kruipen de tranen in je ogen.
In de klas heb ik vertelt over sterretjes. De kindjes die gestorven zijn, zijn niet weg, ze veranderd in een sterretje. Als we aan hen willen denken, dan hoeven we s’nachts even door ons raam te kijken. Ook zullen alle oma’s en opa’s, … die gestorven zijn nu voor hen zorgen.
Op deze manier lijkt het verdriet en het niet begrijpbare een beetje begrijpbaar te worden…
Veel sterkte! juf lindsay, K2
Er zijn geen woorden voor. Zoiets zou niet mogen gebeuren. Ik heb zelf een zoon van 9 jaar en ik ben helemaal overstuur. En nog veel sterkte aan de ouders en familieleden van de slachtoffers en gewonden.
Enkele noodlottige seconden veranderen het leven,
‘t is verschrikkelijk moeilijk dit drama een plaats te geven.
Hetzelfde zal het nooit meer zijn,
en de tijd heelt vast niet alle pijn.
De enige weg is tijd nemen en aanvaarden
dat het niet altijd gaat zoals ‘t zou moeten op onze aarde,
en weten dat elke ziel een fonkelend sterretje aan de hemel is,
geeft wat troost bij dit gemis.
Ik hoop dat iedereen kracht kan vinden,
in de aanwezigheid van echte vrienden,
en dat ergens diep binnenin, ook al voel je ‘t nu nog niet
een straaltje zon de plaats zal innemen van ‘t verdriet.
Il n’existe pas de mot assez fort pour exprimer toute ma peine suite à cette tragédie.
Que ces quelques mots puissent vous apporter tout le réconfort et le soutien pour la perte de cet être qui vous est cher.
Sincères condoléances aux familles.
Ik woon in Zwitserland en er zijn geen woorden voor wat gebeurd is. We zijn ook hier in Zwitserland dicht bij de families en vrienden van de slachtoffers.
Roberto