Download PDF
Blader online
Loading ...
1 jaar geleden 
“ADHD bestaat niet”, zegt de Nederlandse onderzoekster Angela Crott. Ze is er zeker van: het is gewoon jongensgedrag. “Alleen waarderen we die jongenseigenschappen niet meer in deze samenleving”, zegt ze. ADHD bestaat natuurlijk wel. Maar moeten we niet soms wat meer begrip opbrengen voor het vaak drukkere karakter van jongens? Probeer onderstaande tips uit. Misschien werken ze ook voor je baldadige dochter.
Angela Crott bestudeerde 171 opvoedingsboeken en ontdekte dat we over jongens al 200 jaar hetzelfde schrijven: ze zijn rebels, luisteren niet, schoppen keet en zijn brutaal … “Hun gedrag is helemaal niet veranderd”, zegt Crott, “wel de manier waarop we naar jongens kijken.” Ze noemt onder andere het schoolsysteem een systeem voor meisjes waar jongens zichzelf niet mogen zijn en pleit voor meer begrip voor typisch jongensgedrag.
ADHD bestaat natuurlijk wel. Daar zijn alle dokters en wetenschappers het over eens. Het is een aandoening in de hersenen. Maar sommige ouders geven toe zich blind te staren op het label en te weinig rekening te houden met het kind zelf. Een mama die liever anoniem blijft, schrijft: “Toen mijn zoontje (9) Rilatine kreeg voorgeschreven herkenden we hem niet meer. Goede cijfers, dat wel, maar het was onze zoon niet meer. Na de pillenvrije grote vakantie informeerde ik bij de nieuwe leraar. Hij stelde voor zonder pillen te beginnen en beloofde hem extra aandacht te geven. Momenteel loopt alles perfect. Begrip, aandacht en geduld volstaan bij mijn zoon om hem te motiveren, vanzelf zijn huiswerk te laten maken, te veranderen in een enthousiaste leerling.”
Misschien werken deze tips om je zoon beter te begrijpen. En veel kans dat ze ook bij je dochter werken! Alle kinderen zijn immers graag erg levendig.
1. Ga eens na bij je zoon hoe vaak hij een masker draagt om zich te beschermen (tegen ‘afbrekers’) of om zich niet zwak te tonen. Voorkom dat jongens zich moeten schamen. Als zij zich schamen, klappen ze toe. Zeg dus niet: “Hoe heb je dát nu weer gedaan?” maar toon je interesse: “Vertel eens, wat is er eigenlijk gebeurd?” (geïnteresseerde toon … )
2. Jongens kunnen over het algemeen beter met straffen omgaan dan meisjes. Ze vinden dat het erbij hoort. Het geeft hen soms zelfs aandacht die ze leuk vinden. Probeer straffen dus zoveel mogelijk te voorkomen. Lastig gedrag, bijvoorbeeld zeuren, negeren, te luid lachen, kan je best negeren. Op voorwaarde dat je prijst wat je kind wel goed doet.
3. Gevaarlijk gedrag mag je natuurlijk niet negeren: schoppen, slaan, vechten… Grijp dan snel in. Zet je kind even apart. Het is belangrijk dat je meteen straft, en niet ’s avonds. Anders begrijpt je kind niet waarom. Geef ook geen te zware straffen. Die hebben geen effect en lokken wraakideeën op.
4. Jongens verliezen niet graag hun gezicht voor anderen. Stel kritiek uit tot wanneer er geen anderen bij zijn. Zeg wat jij opmerkt, pak het gedrag aan, niet de persoon: “Ik zag dat je …” “Ik vind het niet leuk als jij …” in plaats van “Lastigaard!” of “Je bent toch altijd zo klungelig.”
5. Jongens hebben vaker dan meisjes regels nodig. Ze weten graag wie de baas is en of de regels consequent worden toegepast. Dat geeft hen een houvast. Onduidelijke regels, bijvoorbeeld wanneer van mama wel iets mag en van papa niet, lokt hen uit om grenzen op te zoeken en regels te verbreken.
6. Jongens praten vaak gemakkelijker over emoties als ze met iets bezig zijn. Spreek hen aan tijdens activiteiten die ze leuk vinden en laat ze vertellen over wat hen bezighoudt en hun mogelijke problemen.
7. Jongens leren over het algemeen beter door iets te doen. Uit onderzoek blijkt dat dit de kans is dat jongens iets opnemen:
- door te luisteren: 5%
- door te lezen: 10%
- door te horen en zien via beeld en luistermateriaal: 20%
- door iets iets voor getoond te zioen: 30%
- door te discussiëren: 50%
- door zelf te doen: 65%
8. Wat stoerdere jongens geven na een mislukking sneller op. Ze zijn bang dat ze de volgende keer zullen falen. Jij kan voorkomen dat ze bij de eerste poging falen. Zoek zaken op waarin ze kunnen slagen. Laat ze eerst succes ervaren, en ga dan een stap verder.
9. Jongens overschatten soms hun eigen kunnen en onderschatten de taak die ze krijgen. Het helpt als je hun taak helpt op te delen. Stel bijvoorbeeld samen een examenschema op, splits huiswerk op in delen, zeg niet: ‘Ruim je kamer op’, maar wees specifiek: ‘Gooi alles wat je niet meer nodig hebt in de prullenmand’.
10. Blijf communiceren met je zoon. Ook al vertelt hij niet snel iets, geef niet op. Toon dat je geïnteresseerd bent in wat hij doet.
De tips komen van dr Ian Lillico, een Australische wetenschapper die heel wat onderzoek verricht naar jongensgedrag. Al zijn bevindingen vind je op http://www.boysforward.com.au/
Foto: © Darrin Klimek / Digital Vision / Thinkstock
Ik lees hier dat ADHD een aandoening zou zijn in de hersenen.
Maar op 03/09/2002 publiceerde DeVolkskrant een bericht waarbij de Nederlandse ReclameCodeCommissie de hersenstichting verbood om verder misleidende reclame te voeren, als zou ADHD een aangeboren hersenaandoening zou zijn.
Om reden van, ik citeer: “dat niemand dit kan aantonen”.
De hersenstichting heeft daarop besloten om niet tegen die uitspraak in beroep te gaan.
Vandaar dat ik hier ook van mening ben dat hier misleidende reclame wordt gevoerd ten gunste van een aandoening die er in feite geen zou zijn.
Wat trouwens ook door Angela Crott wordt beweerd.
ADHD BESTAAT, hoe je het ook noemt, jongensgedrag of Adhd. Ik heb 2 zonen, zelfde opvoeding, 1 zonder dit gedrag en 1 met dit gedrag. Ik nodig iedereen uit om eens een weekje met een Adhd-er samen te wonen. Dan zal je wel anders piepen. En neen Fernand aan de heissa van Rilatine doe ik al lang niet meer mee.
Zolang dergelijke diagnose hoofdzakelijk op door de omgeving ingevulde vragenlijsten berust, en niet op medische beeldvorming, heb ik daar toch bedenkingen bij. Wie als ouder minder goed omkan met een drukker kind, heeft er eentje met adhd, wie daar wel mee omkan, niet?
Nogmaals ik nodig u uit, adhd is niet zomaar een drukker kind.
Wat is het dan wel? En hoe wordt dat vastgesteld?
Uit de tekst lees ik dat bij een leraar die naam waardig er geen sprake meer is van ADHD en is de drug methylphenidaat (Rilatine, rilatien enz.) NIET nodig. Alles loopt perfect.
De drug werd dus onnodig genomen.
Het probleem ligt dus NIET bij de kinderen !!
Een “medische diagnose” die ADHD aantoont heb ik nog niet gezien.
Inderdaad.
ADHD is niet zomaar een drukker kind.
Het is een voorwendsel om dwangmatig psychotisch te maken via het toedienen van sterke psychotica in hoge dosering.
Als ADHD een medisch gebeuren zou zijn, dan zouden medische diagnosecriteria bestaan.
Tot op vandaag bestaan die niet.
En de literatuur beschrijft een en ander met het woordje ‘presume’ en alle zinnen staan in de “zou”-stijl.
Niet alleen kan niemand een diagnose stellen van een ziekte, maar bovendien weet niemand hoe sterke amfetamine-of cocaïnedoping iets aanvangen met de vermoedelijke stoffetjes, die schijnbaar volgens de supporters, verkeerd werken.
Zelfs al kan niemand een diagnose stellen en zelfs al weet niemand hoe sterke doping robotmatig dociel maakt, een ding weet iedereen dan weer wel.
Dat het dwangmatig psychotisch, agressief, depressief, suïcidaal gedrag dat ontstaat door te behandelen, geen bijwerkingen zijn van die sterke doping, maar wel de comorbiditeiten van een ziekte, die precies werd uitgevonden om een handeltje in al die bijwerkingen in stand te houden.
Wat daarmee een grenzeloze wetenschappelijke onkunde blootlegt.
Niet eens een diagnose kunnen stellen en van de toren blazen alles te weten over comorbiditeiten van een aandoening die medisch wetenschappelijk onbestaande is.
En bovendien niet eens bij machte zijn om de werking van de voorgeschreven psychotica te herkennen als bijwerkingen van deze giftige en gevaarlijke stoffen.
Waarlijk grotesk en grappig.
Alleen jammer dat de maatschappij toelaat dat deze soort van charlatans een nieuwe generatie om zeep mogen helpen.
Toch raar, dat men ermee geboren wordt en er ook zal mee sterven. Of wil dit zeggen dat de moeder dan al onder de drugs zitten! Ik kan u verzekeren dat dit niet het geval is. Blijft het feit dat men in het AZ door een team, psychiater en psychologen de diagnose gesteld heeft en dat wij deze als ouders kunnen bevestigen. Ook de scholen zullen dit bevestigen. Al wie met hem te maken krijgt stelt zich vragen, of gaan jullie van achter jullie computer de diagnose stellen!?
Feit is ook dat noch een psychiater, noch een psycholoog, noch ouders , noch scholen een medische of neurobiologische diagnose van ADHD, als een aandoening, kunnen stellen.
Als dat zo zijn zijn, dan zouden de criteria daarvoor al heel lang bekend gemaakt zijn.
Ik wil je graag geloven als al deze instanties mij laten weten op basis van welke neurologie men tot de diagnose van een ziekte is gekomen.
Als zij dat kunnen, dan moet dit kenbaar worden gemaakt aan de ganse wereld.
Alle Minimal Brain Damages, Minimal Brain Dysfunctions en Attention Deficit Hyperactivity Disorders nog aan toe! Wordt het eens geen tijd om wat meer met die kinderen naar bvb een bos te gaan wandelen en hen wat meer rust, duidelijkheid en vertrouwen te schenken? Liefst in gezelschap van het door Ludwina vermelde AZ team van psychiaters en psychologen. ‘t Zal nog zo gezellig zijn samen. Maar ja, daar zal genen tijd voor zijn zeker in het België van 2012?
Fernand, ge zoud het daar( AZ-Gent) ne keer moeten vragen zeker. Zo’n diagnose neemt inderdaad wel wat tijd in beslag, verschillende besprekingen met al wie met het kind te maken heeft, volledige dagopname van het kind en bespreking (conclusie) in team. En Hans wees gerust wij hadden wel de tijd om met onze kinderen naar strand en bos te trekken om ze te laten ravotten. Ook thuis zorgden we voor duidelijkheid en vertrouwen, maar de buitenwereld slaagt er wonderwel zeer goed in om hetgeen wij opgebouwd hadden op zeer korte termijn weer af te breken. Tegen de maatschappij kunt gij als ouder niet op. Zie hier al maar naar de verschillende meningen over Adhd. Er mankeert enkel nog ” Het zou bij mij geen waar zijn!”
Beste Ludwina, daar in AZ-Gent zal ik geen inzage krijgen in het patiëntendossier, alleen de ouders krijgen dat.
Al kan ik nu voorspellen hoe een ultieme medische top zal reageren wanneer men een to-the-point antwoord verwacht op een zeer concrete vraag.
Ik verwijs daarbij naar even naar: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB411.pdf , wat aantoont dat men aan een universiteit met een doctoraatsthesis kan promoveren naar de hoogst mogelijke trede op de maatschappelijke ladder, door over de essentie, over het grondbeginsel van die thesis HELEMAAL NIETS te hoeven te weten.
Precies ook wat ik gisteren al heb uitgelegd.
En wat je schrijft over de maatschappij die erin slaagt om kinderen door de (ADHD-) mand te laten vallen is ook juist.
Als primeur citeer ik hier een stukje uit mijn nieuwe boek dat in de komende weken zal verschijnen.
Het alternatief.
Als fenomeen kent niemand beter dan ZITSTIL de manier waarop de nieuwe aankomende jeugd het best, en zonder een toxicomanie, in goede banen wordt geleid.
Het enige nadeel bestaat erin dat de deskundigheid moet afhangen van sponsoring door bedrijven als Novartis (Rilatine), Janssens Pharmaceutica (Concerta) en Lilly (Prozac en Strattera).
Om de geldschieters terwille te zijn, bedacht men er methodes om kinderen, die bij hun omgeving geen pedagogische onmacht veroorzaken en vandaar een onvoldoende halen op de schaal van ADHD, om die kinderen uiteindelijk dan toch door de mand te laten vallen.
Door met geld te zwaaien hoefden die bedrijven zich amper in te spannen om ongeschoolden in de chemie en de neurofysiologie ervan te overtuigen dat harddrugsgebruik bij kinderen niet alleen veilig is, maar bovendien hun kansen op een betere toekomst garandeert.
En waarop zijn die methodes gebaseerd?
Zo simpel als het ei van Columbus.
Een sponsor en ook Zitstil verdienen niets aan een kind dat:
– zich in een gestructureerde setting bevindt,
– een nieuwe situatie beleeft,
– terecht komt in een leuke situatie,
– en het liefst dan nog bij een interessante persoon,
– in een 1 op 1 situatie,
– of in een situatie met sterk toezicht of supervisie,
– of een situatie die sterk onmiddellijk wordt beloond.
Vandaar dat in dergelijke gevallen aangeraden wordt om: “… de observaties uit te voeren op verschillende momenten en in verschillende situaties”.
Zonder die financiële afhankelijkheid van de dealers van cocaïne-en (of) amfetamine-harddrugs, zou Zitstil, of wie dan ook anders, in het belang van het goed functioneren van de nieuwe jeugd, adviseren dat:
– een gestructureerde setting noodzakelijk is,
– men, met een klein beetje verbeelding, zorgt voor nieuwe situaties,
– die bovendien ook nog leuk kunnen zijn,
– men zichzelf van de leukste kant kan voordoen,
– en bezig zijn met het kind,
– erop toezicht houdt en het kind bovendien rechtvaardig beloont.
Of… hoe een veronderstelde ziekte wordt verzonnen, omdat een chemische industrie geld ruikt en dat harddrugs alleen legaal worden gedeald, door artsen, die daarvoor een ‘presumed disease’ voorwenden, omdat ze anders wel de wet zouden overtreden.
Zielige artsen, die een diagnose van een onbestaande aandoening moeten stellen, aangebracht door immorele gezondheidswerkers, die zich verrijken door precies het omgekeerde te doen van wat de maatschappij van hen verwacht.
Einde citaat.
Vandaar ook deze spreuk van Albert Einstein.
Unthinking respect for autoritiy is the greatest enemy of truth.
De grootste vijand van de waarheid is het onbedachtzame respect voor autoriteiten.
@Ludwina, ik heb het reeds opgegeven om met mensen in discussie te gaan als het gaat over ADHD. Ik heb zelf een zoon met adhd en ik begrijp je volkomen. Laat die anderen maar zeggen wat ze willen, je kan ze niet van gedacht doen veranderen tot ze het zelf tegenkomen.
@ Fernand: Ik ben slechts een toeschouwer aan de zijlijn. Er zit ‘wa veel poeier’ in de oudste van mijn 2 zonen, maar dat lijkt me nog ver van ADHD. Ik zou echter niet durven te zeggen dat ADHD een verzinsel is. Who am I?
Ik volg je dat teveel wetenschappelijk onderzoek afhangt van de sponsoring van zij die er later rijk van worden.
Anderzijds vind ik het even kort door de bocht te stellen dat er pas sprake kan zijn van een medische diagnose als er een fysieke oorzaak (in de hersenen of elders) aan te tonen valt (dat begrijp ik toch uit je uitleg). De Westerse geneeskunde ontbreekt bescheidenheid. Als we het niet kennen, is het er niet.
Zo is mijn vriendin met fibromyalgie ooit door de prof de laan uit gestuurd met de boodschap ‘Het is pseudoreuma en zit tussen uw 2 oren), terwijl ze ontegensprekelijk fysieke klachten had.
Anderzijds mocht een andere vriendin geen auto meer besturen tenzij ze zware pillen nam, omdat men narcolepsie had vastgesteld. Van de pillen zag ze scheel van de hoofdpijn, zodat van autorijden geen sprake meer was. Ze is nu ‘miraculeus genezen’ verklaard, wegens geen medicatie genomen. Ze heeft zich ‘behandeld’ met homeopathie en therapie…
Te snel oordelen, met oogkleppen op, is m.i. nooit goed! An open mind is a joy forever!
Herkenbaar! of
100% herkenning!
AD(H)D
Veel gedachten, zonder rem.
Door veel gedachten zonder rem afgeleid worden.
Afgeleid worden betekend dingen missen
Meer moeten inspannen om bij dingen je aandacht te houden
Snel uitgeput zijn en of overprikkeld door relatief simpele taken.
Afgeleid worden betekend ook dat je bij taken die je moet doen, je er niet toe kan zetten dit te doen.
Om je hier volledig op te kunnen storten heb je je volle aandacht nodig.
Een groot deel van je aandacht gaat echter naar de gedachten en dus niet naar de taak.
Als de taak iets is waar je gedachten zich goed mee bezig kunnen houden, gaat de taak makkelijker.
Als het echt je volle aandacht heeft, is er kans op hyperfocus, een staat van concentratie waarin geen besef meer is van tijd, afspraken, activiteiten, woorden van anderen, oftewel.. de wereld om je heen.
Dit houd een tijdje aan… wanneer dit over is ben je uitgeput.
Vele gedachten houden ook in, dat wanneer iemand je iets vraagt, je hier niet direct antwoord op kan geven. Het moet een plekje zoeken tussen alle andere gedachten vervolgens je aandacht trekken, en dan pas kan je er goed bij stil staan.
De ene keer gaat dit sneller als de andere keer.
Door de vele gedachten en de frustraties van het ‘wel willen maar niet kunnen doen van taken’ en het onbegrip van de omgeving hierdoor is de add’er vaak vrij emotioneel.
Deze staat ook veel stil bij de gevoelens van anderen en is vaak bereid zichzelf weg te cijferen om de ander een slecht gevoel te besparen.
Aan de andere kant, met zo veel gevoelens en gedachten is moeilijk goed om te gaan. Uit zelfbescherming tegen deze overprikkeling kan de adder blasé of ongeïnteresseerd overkomen.
Soms kan een add’er ook egocentrisch overkomen.. te veel met anderen bezig zijn in combinatie met te veel gedachten en emoties kan af en toe leiden tot dichtklappen, plotseling geheel voor zichzelf kiezen, situaties ontwijken etc.
Het kan ook zijn dat de adder vanuit een zeer kalme staat ineens heel boos word… wanneer emoties en problemen te hoog oplopen kan dit ‘ontploffen’
Wat ook kan is dat het ongemerkt hoog oploopt, waardoor de add’er niet ontploft, maar vastloopt in het doen van de taken.
Om zichzelf tegen overprikkeling te beschermen blijft de adder vaak op de achtergrond.
Door de vele gedachten en struikelblokken is de adder vaak erg creatief en goed in het zien van verschillende standpunten en gedachtegangen. De adder is ook erg geïnteresseerd in het welzijn van anderen en heeft vaak een prima inlevings vermogen en een goed gevoel voor humor. Ook is de add’er vaak openminded en heeft een goed ontwikkelde intuïtie en staat erg in contact met zowel zijn emoties als zijn gedachten, wat ook grote voordelen kan hebben.
Wanneer de add’er is afgeleid door gedachten, kan het zijn dat deze dingen vergeet. Dingen verkeerd opschrijft, dingen niet in zich opneemt, spullen laat liggen, spullen vergeet mee te nemen, niet optijd vetrekt waardoor deze te laat komt etc.
Ook plannen is hierdoor erg moeilijk.
De reden dat de adder met deze zaken te maken heeft ligt in de hersenen. Het heeft te maken met een aantal neurotransmitters die gegevens in hogere of juist lagere mate doorgeven.
Dit heeft als effect dat wanneer een taak gedaan moet worden, er onvoldoende motivatie word opgewekt, waardoor de taak uitvoeren een obstakel is. een obstakel dat je heel graag zou willen nemen, en waarvan je ook weet hoe je hem moet nemen..maar het blijft een obstakel.
Een obstakel ga je meestal zo veel mogelijk uit de weg, bij de add’er is het de gedachtestroom die dan volop in werking word gesteld, waardoor van de taak niks terecht komt, of pas met heel veel moeite en na lange tijd, als de druk zo hoog is dat de motivatie tot een piek is gekomen.
Wanneer er zo veel energie in heeft gezeten om uiteindelijk aan de taak te beginnen, is de energie om deze taak ook nog eens op details te controleren, vaak niet meer op te brengen.
Het is niet dat iemand met add het niet wil, maar door de andere werking van de dienstdoende neurotransmitters is het simpelweg heel veel lastiger, hoe kan je immers bewust je neurotransmitters in en uitschakelen? Ik zou het niet weten.
Het is moeilijk voor de niet add er om te begrijpen dat iemand met add ‘zich er niet even overheen kan zetten’.
Om het iets te verduidelijken…
Stel je voor je bent aan het slapen en aan het dromen… in je droom besef je dat je aan het dromen bent. Terwijl je dit beseft krijgt de droom een nare wending. Je wilt graag wakker worden. Je zou er alles aan willen doen om wakker te worden. Je bent volledig gericht op het wakker worden.. je kan je precies voorstellen hoe de opluchting is als je wakker zou worden..maar ondertussen droom je nog steeds. Dat besef is in de droom frustrerend. Dromen hebben het voordeel dat ze vanzelf een keer ophouden.
Je word vanzelf een keer wakker…
Maar stel dat dat niet zo was…
Dat wel willen, maar niet kunnen, is wat de add’er haast dagelijks tegen komt, zonder de zekerheid wakker te worden op het juiste moment.
Dit schijnt ook te maken te hebben met hersengolven die bij mensen met add anders zijn dan mensen zonder add.
Er zijn een aantal hersen golven
Beta golven; zorgen voor volledige aandacht en alertheid , oplettendheid, controle, bezigheid, het ondernemen van actie, concentratie etc.
Alpha golven; licht ontspannen gevoel, het gevoel dat je hebt na het afronden van een taak, je bewust zijn van de wereld om je heen maar zonder alertheid of actie, met je ogen dicht zitten.
Theta golven; meer onbewust, zeer ontspannen, dromen, dagdromen, rem slaap, diepe meditatie, niet meer direct bewust van de wereld om zich heen, minder/geen tijdsbesef etc.
Delta golven; diepste staat van ontspanning, allerdiepste slaap, coma, volledig onbewust, staat waarin monniken soms verkeren wanneer ze dagen/ weken onafgebroken in meditatie zijn.
Het is begrijpelijk dat gewoonlijk wanneer iemand wakker en bezig is, deze een beetje alpha golven heeft, maar vooral beta golven. En dat naarmate concentratie en aandacht en inspanning vereist word, deze beta golven vermeerderen. Er zijn dan weinig tot geen theta golven, en uiteraard geen delta golven.
Bij iemand met add is er een vrij hoge waarde van alpha golven tijdens het bezig zijn. Er zijn uiteraard betagolven aanwezig, maar het fenomeen doet zich voor dat naarmate meer aandacht en concentratie en actie is vereist, niet de beta golven vermeerderen, maar juist de theta golven. Die als kenmerk ‘dromen’ hebben.
Hoe meer de add er wilt concentreren, des te meer gaat deze dagdromen.
Dit is een apart fenomeen dat nog niet goed verklaart kan worden…maar dat met bepaalde hersenscans wel duidelijk gemeten kan worden.
Medicatie kan de neurotransmitters stimuleren of juist afremmen, om op momenten de taken makkelijker aan te kunnen. Het zal het echter nooit genezen.
Het is slechts een hulpmiddel.
Er zijn meerdere hulpmiddelen.. en het is een uitdaging en een zoektocht om de juiste te vinden.
Iemand met add is niet gek, of dom, of onwillend. Het is slechts iemand die in de dagelijkse snelle en veeleisende maatschappij wat meer moeite moet doen om zijn plekje te vinden. Dit gaat met vallen opstaan, maar opstaan na een flinke val is altijd een overwinning. En iemand met add zal dan ook niet snel opgeven.
Deze weet van zichzelf dat add met veel kwaliteiten komt, en wanneer de grootste obstakels overwonnen zijn, weet de adder dat deze in het leven van anderen een hele positieve en verrijkende impact kan hebben. De adder weet dat…. nu de rest van de wereld nog.
BRON: http://www.addonline.nl/add/verhalen.html
ADD Coach
http://www.addonline.nl
Add beschreven voor buitenstaanders; wat is add? Veel geda…
Het is niet mooi om een ander iets minder goed toe te wensen, maar als het over ADHD gaat en men wil niet geloven dat het bestaat, dan wens ik hun uit het diepst van mijn hart een adhd-er toe, als kind, kleinkind, enz. hoe dichter, hoe liever. Ik weet het, het is niet schoon van mij, maar ik kan het toch niet laten. Ik zal vechten tot ik er bij neerval. Iedereen die uitleg wilt zal ik als ervaringdeskundige zo goed en zo kwaad als het gaat helpen. Maar die non-believers, grrrr…
THANKS Livia, xxx
Geloven of niet geloven of ADHD bestaat is niet het punt.
Als ziekte is ADHD compleet verzonnen en de reden daarvoor is dat artsen een ziekte als verantwoording nodig hebben om straffeloos te kunnen de harddrugs dealen, die het multidisciplinaire team wil dealen bij de nieuwe jeugd.
Vandaar dat artsen geholpen worden door dat team, omdat geen arts een medische diagnose kan stellen.
Als gedrag is ADHD de projectie van onmacht van datzelfde team tegenover het gedrag van zij waarvoor ze verantwoordelijk horen te zijn.
En heel moeilijk wordt het hen niet gemaakt, ze hoeven alleen te kunnen optellen tot 18.
Zoals eerder uitgelegd, weet men precies hoe een en ander wel zou moeten, maar onder druk van een commerciële lobby, wordt vanzelfsprekend voor de gemakkelijkste en meest lucratieve methode gekozen.
Het positieve en meest winstgevende aan dit circus is bovendien dat zowel ervaringsdeskundigen als artsen over de gebruikte medicatie even veel en even goed op de hoogte zijn van de werking ervan.
Namelijk dit wat de industrie hen voorhoudt: werking onbekend.
Fernand, voor uw strijd tegen het circus ‘of adhd bestaat of niet’ is dit inderdaad niet belangrijk. En geloof het of niet ik sta achter uw zaak. Rilatine werkt als drugs, verslavend, lam leggen enz. maar voor adhd, niet echt geschikt. Waar ik mij wel aan stoor is het feit dat ook u het bestaan van adhd in twijfel trekt door uw focus om het op te nemen tegen het circus. Men heeft adhd als groep genomen om deze industrie op gang te brengen, daarom wil dit niet zeggen dat men de adhd-ers uitgevonden heeft. Ze bestaan al veel langer, mijn vader was waarschijnlijk ook een adhd-er, maar toen werd daar geen aandacht aan geschonken, men nam de mensen nog voor wie ze waren, kantjes werden erbijgenomen, dikwijls wel eens mee gelachen maar daar stopte het ook mee.
Het is gewoon niet fair van u dat ook u deze mensen gebruikt en de manier van met hen omgaan belachelijk maakt door te beweren dat ze niet bestaan om uw gelijk te halen in uw strijd.
ADHD bestaat. Laat daarover geen discussie bestaan. Maar het probleem is zoals Ludwina het aanhaalt ‘ mijn vader was waarschijnlijk ook een adhd-er, maar toen werd daar geen aandacht aan geschonken, men nam de mensen nog voor wie ze waren, kantjes werden erbijgenomen’ dat dit nu niet meer kan. Nu moet iedereen netjes in het rijtje lopen of men krijgt een etiketje opgeplakt.
Hallo mensen
ik heb ook een zoon met ADHD .
Er wordt hier hevig gediscuteerd daarover
iemand dat geen kind heeft met ADHD gaan enkel commentaar geven over wat ze lezen of horen in de media .
ik kan jullie verzekeren leven met een kind dat ADHD heeft is zeker niet gemakkelijk .
Neurologen,psychiater,psycholoog,een medische of neurobiologische diagnose van ADHD, als een aandoening stellen is voor velen mensen onder ons blijkbaar moeilijk te beseffen .Vroeger jaren bestond het ook al maar dan was het allemaal taboe mocht daar niets over gezegd worden .
Mensen met kinderen die ADHD hebben zoeken steun bij elkaar .
En zoeken steeds naar een gepaste manier om hun kind zo aangenaam mogelijk te maken in de maatschappij
Stel jullie allemaal eens even in de plaats van het kind .
Sommige mensen hier hebben geen flauw idee waar ze over praten .
Dus mensen stop AUB
Het is zo al moeilijk genoeg voor het kind .
MVG
Ik ben geen ouder of grootouder van een kind met ADHD, maar ik werk wel elke dag met kinderen. Vanwaar komt de drang om te gaan bewijzen dat ADHD niet bestaat? Ik vat het even niet.
In mijn werk kom ik vaak in aanraking met kinderen met de diagnose ADHD of autisme. En veel te vaak heb ik ook mijn twijfels bij de diagnoses.
Maar er zijn echt wel kinderen die niet gewoon druk zijn. Die niet alleen jongetjes gedrag vertonen. En voor die kinderen, alsjeblieft erken dat ze het moeilijker hebben omdat er echt een fysiek probleem rijst. Al dan niet in hun hersenen, al dan niet aangeboren.
Kinderen met ADHD hebben het moeilijk en worden vaak onbegrepen door leeftijdsgenootjes. Daar zouden wij als volwassenen ons toch mogen bovenzetten.
Aan de andere kant is het waar dat te vaak druk gedrag als abnormaal beschouwd wordt en als ADHD bestempeld. Zouden we niet beter wat meer energie steken in onze kinderen dan steeds heil te zoeken in ziektebeelden en medicatie.
En ja, Ik was ook een veel te druk meisje. Maar toch geen ADHD. Wel een zeer begrijpende, geduldige, strikte ouder.
@Ludwina, Livia en andere ouders met kinderen met ADHD … ook van mij een hart onder de riem want ook ik weet wat het is om met een zoon met ADHD te moeten leven ! En dat je inderdaad niet mag oordelen als je niet weet wat het is !
Ik heb het aan de lijve moeten ondervinden ! Wij hadden ook een jongen in de familie met ADHD (11 jaar ouder dan mijn zoon). Hoe vaak ik en mijn ex-man destijds niet tegen elkaar zeiden “als ze die eens aan ons zouden meegeven, ‘t zou allemaal niet waar zijn, we zullen die wel rap getemd hebben” en dergelijke meer … nu hebben we zelf een zoon met deze aandoening. Wees gerust, ik schaam mij diep voor mijn vroegere uitspraken en gedachten !!!! Maar het is inderdaad dus zo dat je pas weet wat “ADHD” is, als je met zo iemand moet samenleven.
Wat de medicatie betreft. Mijn zoon krijgt sinds enkele jaren Rilatine op aanraden van de kinderpsychiater van een multidisciplinair team waar mijn zoon bijna een jaar werd bij opgenomen (!). Ik heb het geven van medicijnen jaren tegengehouden, was er 200% tegen mijn kind “drugs” te moeten geven, tot ik naar een lezing ben gegaan van een dokter (Peter Emmery). Daar werd hetvolgende gezegd:
- Rilatine is NIET verslavend, dit kan aangetoond worden omdat je zomaar van de ene dag op de andere ermee kan stoppen zonder dat er zich afkickverschijnselen voordoen.
- Ook heb ik die dokter geconfronteerd met mijn weerzin voor het geven van Rilatine, of eender welk medicijn. Hij stelde mij de vraag wat ik het liefst heb: een zoon die mits het geven van een dergelijk medicijn toch beter kan functioneren in deze samenleving waardoor deze dus minder “door de mand valt” in het dagelijks leven en daardoor zijn leven iets gemakkelijker wordt, zijn sociale contacten daardoor ook zullen verbeteren enz… en dus een gelukkiger kind hebben dan nu of blijven weigeren medicijnen te geven waardoor ik een kind zal hebben met een steeds grote faalangst en een zodanig negetief zelfbeeld met mogelijk levensmoeheid tegen de tijd dat hij 20 jaar is doordat hij steeds overal uit de boot blijft vallen én bij medeleerlingen én bij leerkrachten én op sportverenigingen én bij leeftijdsgenoten … wat is dan het belangrijkste voor u als ouder stelde hij mij de vraag ? Zorgen dat je kind enigzins geholpen kan worden een gelukkig leven op te bouwen dankzij medicatie, of halstarrig medicatie blijven weigeren met als gevolg een kind dat zich hoe langer hoe meer ongelukkig zal voelen in deze maatschappij ?
Mijn keuze was na deze lezing toch wel gemaakt !
En ik heb er nog geen moment spijt van gehad. En daar mijn zoon ook geen voorstander is heeft hij mij onlangs nog gezegd “mama, die pilletjes helpen helemaal niet voor mijn gedrag, die geven alleen maar rust in mijn hoofd” En dat laatste is nu net wat men van Rilatine verwacht hé, dat de chaos in de hoofden van ADHD’ers wat tot rust wordt gebracht waardoor ze meer hun aandacht bij zaken kunnen houden, minder gefrustreerd en impulsief rondlopen doordat de prikkels uit de omgeving beter gestuurd worden enz …
Ik vind dat veel mensen een etiket op hun kind willen plakken om hun opvoedingstaak niet te moeten opnemen.
Neem tijd voor uw kind, praat met uw kind, eet samen met uw kind, fiets met uw kind, speel spelletjes met uw kind, ga wandelen met uw kind, steek uw kind op tijd in bed, laat het niet meer dan 1u/dag op de computer, ga zelf met uw kind zoveel mogelijk buiten spelen en investeer in buitenspeelgoed, zet u naast uw kind bij zijn huistaken en lessen, vraag hem op, stimuleer en motiveer hem, vraag hem wat hij wel en niet graag doet, wie zijn beste vrienden zijn, wat hij makkelijk en niet makkelijk vindt, knuffel met uw kind, steek stiekem complimentenbriefjes in zijn bed, … en als het niet lukt…geef uw kind dan nog meer persoonlijke aandacht, probeer anders te kijken naar uw kind, anders om te gaan met uw kind en praat heel veel met andere ouders!
Duidelijk weer een reactie van iemand(anoniem,4 uur geleden)die niet met een Adhd-er samen woont. Antwoord: Opvoedingstaak zeker vervult en meer, allemaal gedaan. En ik wil helemaal geen etiket op mijn kind kleven, spijtig genoeg doet de maatschappij dit wel voor ons, met nog meer van deze priet-praat te verkopen. Hoe durft u anderen te beoordelen en veroordelen die u zelfs niet kent! Shame on you!
Ik kan u verzekeren, als u 1à2 uur aandacht aan uw kind geeft op een dag, dan mag je dit voor een adhd-er verdubbelen, iedere dag opnieuw…ieder uur moet je ze aandacht geven, anders zijn ze verloren, uw kind ook!?
Is het niet normaal dat een kind ‘ieder uur’ aandacht nodig heeft? De hele dag door? Als dat het criterium is, heb ik drie adhd’ers in huis
@Ludwina: ik vind jouw reacties en discussie heel relevant en moedig! Ik kan je volledig begrijpen, de energie die het opvoeden vraagt voor een kind met ADHD is vaak onmenselijk zwaar, je kan dit absoluut niet vergelijken met een gewoon drukker kind. Je moet als ouder voortdurend en overal duizend ogen hebben om duidelijk, voorspelbaar, kort op de bal, extreem consequent .. te zijn en dan moet je ook nog altijd positief en warm blijven, je ogen vaak dichtknijpen en continu kansen blijven geven! Ik bewonder alle ouders van deze kinderen!
Ik vind het ook geweldig dat je goede repliek geeft op Fernand. Hem is het inderdaad precies alleen te doen rond de inhalige farma-industrie maar hij vergeet mijns inziens de menselijke kant.
Zeggen dat ADHD niet bestaat, is eigenlijk zeggen dat geen enkele psychiatrische stoornis bestaat. Dat vind ik zo ongenuanceerd van Fernand, psychiatrische stoornissen zijn ‘gedragsdiagnoses’, je kan ze inderdaad (nog niet) bewijzen maar het helpt ouders wel aan een kader om de moeilijkere handleiding van hun kind te begrijpen, zodat hun kinderen opnieuw alle kansen krijgen.
Aandacht! Ja, Adhd-ers hebben evenveel aandacht nodig als alle andere kinderen, maar ze stoppen nooit, ze eisen de aandacht op, ze nemen… Daar zit hem het verschil:-)
, de nagel op zijn kop.
@andere mama van drie, thanks
Opvoeden is voor iedereen anders. Het ene kind is het andere niet. Het is niet omdat jouw aanpak werkt bij jouw kind, dat dat ook werkt in een ander gezin. De ouders die er in slagen alle goede opvoedtheorieën in praktijk te brengen (die tijd maken, in het bos gaan spelen, rustig blijven, positieve aandacht geven op het juiste moment- hopelijk niet elk uur van de dag, … )zijn zeker ook niet perfect. Dat weet ik zeker! Het zijn vooral de bijna-perfecte ouders die het wel eens moeilijk hebben met kinderen die uit de pas lopen (of met de aanpak van de ouders van die kinderen).
En ondertussen doen we gewoon allemaal ons best. Opvoeden is voor iedereeen anders…
ADHD is gene kado, neem dat van mij aan. Ik heb het al heel mijn leven (46 jaar).Zonder medicatie ben ik een onuitstaanbare mens die achteraf pas merkt dat hij geen rekening heeft gehouden met wie er rondom leeft!
Mijn broer had een zeer gelijkende problematiek. De diagnose kwam echter te laat voor hem, hij heeft zich opgehangen. Wat moet je anders doen als al je doldrieste akties voorturend mensen in problemen brengen ,kwetsen…
Rilatine heeft mijn leven gered daarvan ben ik me heel erg bewust!
Of het verslavend is, ik kan alleen maar voor mezelf spreken; Voor mij dus niet, ik heb jaren na elkaar om de 3 uur 10mg rilatine genomen, dat is 50 tot 60 mg per dag en anders als wat je van een verslaving zou verwachten was het erg prettig om af en toe te stoppen en weer eens “voluit te gaan”.Ondertussen wel oppassen dat het niet te gevaarlijk word voor jezelf of anderen. Ondertussen ben ik overgestapt op andere medicatie. Ook dat heeft geen ontwenningsverschijnselen met zich meegebracht, ook al bevat mijn nieuwe medicatie geen amfetamines.
Het nodeloos toedienen van Rilatine is een probleem dat niet moet onderschat worden, maar mensen met ADHD niet de juiste behandeling geven is daar geen oplossing voor.
jo