“O jee. Net een gevangenis met die hoge muren, die grijze stenen en die stalen poort”, dacht Ann, mama van Cis (4) en Douwe (2,5) toen ze de school zag waar ze haar kind wilde inschrijven. Twee jaar later is al heel wat beton op de speelplaats verdwenen en keuvelen kinderen gezellig in de wilgentunnel of op de boomstammen. En er komt meer…

“Op een betonnen speelplaats vervelen kinderen zich en gaan ze elkaar sneller lastig vallen”, weet Ann. “Samen met een andere mama smeedden we plannen om het probleem aan te pakken. Maar niet zonder inbreng van kinderen en ouders. We deden de test. Met de kleuters trokken we naar het park om te spelen, terwijl de ouders observeerden. Je verwacht dat ze met takken slaan en modder gooien, maar niets van. We zagen kleuters schaterlachend in plassen springen, zich verstoppen … Uit een bevraging bij ouders en leerlingen haalden we nog meer groene speelideeën. Een landschapsarchitect kon aan de slag.”

“Op klusweekends staan ouders, leraren en leerlingen paraat met schoppen en kruiwagens om de speelplaats uit te breken. Maar grind wegvoeren, het afdak afbreken … dat is duur. Dus kwam de coördinator van de school met het idee om met het oude beton kunst te maken en te veilen. Veertig BV’s, zoals Tom Waes en Kim Gevaert, stapten in het project en gaven een oude speelplaatstegel een nieuw jasje. Maar liefst … euro bracht de veiling op. Momenteel hebben we al een zandbak, een wilgentunnel … We zien dat kinderen anders spelen. Er is minder geduw en getrek. We zien plezier, fantasie, vriendschap. Ook de ouders staan nu dichter bij de school en elkaar. Sinds de klusweekends blijven we opmerkelijk langer aan de schoolpoort hangen om te babbelen. (lacht)”

Deze reportage vond plaats in De Wonderfluit in Gent. Heeft jouw school een project waar ouders meedenken en – doen? Stuur een mail naar redactie.ouders@klasse.be en misschien komt de Klasse-redacteur op bezoek.