Loading ...
4 jaar geleden 
Ongeveer zes kinderen op de tien zijn aangesloten bij een sportclub. Dat is mooi en dat is nodig. Het maakt deze kinderen fitter, socialer en zelfbewuster. We willen allemaal dat kinderen graag sporten en dat ze dat in een veilige, positieve omgeving kunnen doen. Dat klinkt allemaal vanzelfsprekend?
Een sportclub met een degelijk jeugdbeleid leert kinderen spelplezier, discipline, zorg voor het eigen lichaam en teamspirit. Daardoor neemt hij meteen ook een opvoedende taak op. Niet elke sportclub of trainer blinkt daarin uit.
Sommige ouders droppen hun kind en zijn weer weg. Spijtig, want steun en interesse tonen voor wat zoon– of dochterlief doet, leert en al kan, geeft elk kind een prettig gevoel. Andere trekken de beslissingen van de coach of scheidsrechter in twijfel, pushen hun kind te sterk en dromen intussen luidop van een profbestaan. Ze staan te schelden langs de zijlijn en vergeten hun voorbeeldfunctie.
Hoeveel kinderen zouden liever sporten zonder die druk? Hoeveel spelertjes weten niet beter dan dat schelden, dreigen en spuwen bij sporten hoort? Zouden zij zich beter voelen zonder de prestatiedruk?
Klasse roept alle betrokkenen op om kinderen te laten genieten van het spel dat sporten inhoudt. Samen met de Belgische Voetbalbond verspreidt Klasse in januari 15 000 posters in alle voetbalclubs. Hoe doe jij mee?
Steun deze actie door de gedragscode voor ouders (en trainers) te tekenen.
Voer zelf campagne. Zwemclubs, volleybalploegen, turnkringen, tennisacademies en alle andere sportverenigingen printen op www.klasse.be/ouders affiches (PDF), een gedragscode (PDF) en onder/overdrukflyers (PDF) af.
Klasse wenst alle jeugdige sporters in Vlaanderen een fair 2008 met ouders en clubs die iedereen mee naar de finish juichen, die sportief kunnen verliezen en realistische verwachtingen hebben.
Ja, ik ben een sportouder
Voor de match
- Ik toon belangstelling voor de sport van mijn kind en ga regelmatig kijken en supporteren.
- Ik vraag mijn kind om ervoor te gaan, altijd zijn best te doen, maar vooral plezier te maken.
- Ik fok mijn kind niet op, leg geen overdreven druk op zijn schouders maar stimuleer hem wel al zijn talenten te ontwikkelen.
- Ik stimuleer mijn kind om zich aan de regels van het spel en de fairplay te houden.
Tijdens de match
- Ik gebruik geen agressieve of schunnige taal langs de zijlijn.
- Ik applaudisseer voor knap spel van zowel het team van mijn kind als de tegenstrever.
- Ik moedig mijn kind aan en maak het niet af voor zijn fouten.
- Ik respecteer de beslissingen van de coach en de scheidsrechter.
- Tijdens de wedstrijd moedig ik aan, de instructies geeft de trainer.
Na de match
- Als ik niet akkoord ga met de coach, praat ik er met hem over.
- Ik leer mijn kind om respect op te brengen voor de prestatie van de tegenstrever.
- Ik kijk naar de inspanningen van mijn kind, niet enkel naar de score of eindstand.
- Na de wedstrijd bekijk ik samen met mijn kind wat liep goed, wat minder en wat we eruit leren.
Download de sportouderposters (PDF)Download de flyer (PDF)Download de gedragscode (PDF)
Proficiat voor jullie prachtige aanpak om ons jeugdvoetbal voor iedereen (de ouders,trainers,scheidsrechters en vooral de jeugdspelers)aantrekkellijk temaken.Het moet er ons inziens,speels,kind vriendellijk en sportief aan toegaan op de wedstrijden,zonder scheldtirades langs de zijlijn,daar zijn onze oogappels zeer zeker niet mee gediend,sport het is eender dewelke moet altijd een plezier zijn om te doen,en deelnemen is belangrijker dan winnen.Wij de trainers van het pupillenteam van FC.Vaso zullen zeker bijdragen om uw initiatief te ondersteunen en hopelijk veel sportliefhebbers met ons succes
ik heb drie kinderen, de oudste doet mee aan zwemwedstrijden en wil volgend jaar naar de sportschool te Brugge, de jongste doet aan basket en de middelste is doelman. Ik ben fier dat ze alledrie goed sporten. Jammer dat ik een ex heb die de kinderen nu opeist via de rechtbank op de dagen dat de matchen zijn.
Dan probeer ik op elke mogelijke manier ervoor te zorgen dat de kinderen alle kansen krijgen. En daarvoor moet ik vechten tegen hun vader. Die ze alle kansen terug wil afnemen. Dat noem ik de toekomst van de kinderen afnemen. Ik denk dat er veel ouders zijn, die alles willen doen voor hun kinderen, maar dat de tegenpartij er alles aan doet om tegen te werken. Ik heb mij ingeschreven in de ouderraad van het voetbal te Gistel, hopelijk kan ik de rechter overtuigen om de sport aktiviteiten van mijn kinderen te kunnen behouden.
Want het plezier dat ze daaraan hebben zie ik in hun ogen. Beter in de sportzaal dan voor de tv hangen.
En voor de ouders is het ook een sociaal gebeuren.
De kinderen vormen een team, maar de ouders moeten eveneens een team vormen.
Proficiat met dit initiatief !! Alhoewel het met agressief gedrag al met al nog meevalt tijdens de wedstrijden van onze jeugteams (Voetbalclub RD ZOUTLEEUW 4de prov. Brabant) juichen wij dit initiatief toe vanuit het motto “beter voorkomen dan genezen”. Ook naar onze overtuiging moet voetbal vooral een “spel” blijven en mag het zeker geen “oorlog” worden. Wij zullen niet nalaten om aan jullie boodschap de nodige aandacht te besteden in onze kantine en kleedkamers, in onze elektronische nieuwsbrief en onze website. Het gaat tenslotte om het opbrengen van respect, respect voor anderen en respect voor jezelf !!
Jef Troonen, Secretaris RD ZOUTLEEUW
Hallo,
“klasse” hoor wat jullie hier trachten te bereiken!
Zelf ben ik, naast vader van 4 handballende zonen (Roeland, Reinoud, Koenraad en Ewout), ook trainer en jeugdcoördinator bij Handbalclub BRABO Denderbelle.
Enkele jaren geleden hebben wij binnen de club de “koppen eens bij elkaar gestoken” en de her en der verkregen informatie in een “jeugdsportplan” en een “werkplan” gegoten.
Vooral dit “jeugdsportplan” komt méér dan stérk overeen met wat jullie hier nu verkondigen!
Ga eens kijken op http://www.brabodenderbelle.be , klik door naar “info” en “documenten” om dit plan eens door te nemen.
Hieruit zal blijken dat wij met onze club reeds enkele jaren aandacht besteden aan deze problematiek. Uiteraard gaan wij de ingeslagen weg voortzetten en wij hopen dan ook gebruik te mogen maken van de affiches, de gedragscode en de onder/overdrukflyers, door jullie ter beschikking gesteld.
We denken er aan om deze documenten aan ons uitslagenbord in de cafetaria en het prikbord in de gang van de kleedkamers (sporthal te Lebbeke) te hangen!
Eventueel zouden wij via onze website deze “boodschap” verder kunnen verspreiden!
Ook het uitdelen en/of opvallend zichtbaar uithangen van de affiches, code en flyers bij onze tornooien en/of wedstrijden van onze pagadders, welpen, pupillen, miniemen, kadetten, beloften en eerste ploeg behoort tot de mogelijkheden!
U ziet het, op Handbalclub BRABO Denderbelle kunt u rekenen!
(Ik vind het wel een beetje jammer dat het (wéér) énkel de voetbalsport is die bij deze actie betrokken werd. Zoals u ziet zouden ook clubs uit andere sporttakken deze, door “Klasse” verspreide, posters nuttig kunnen aanwenden!)
Toch bedankt …
Groeten,
Bart Van Ransbeeck,
vader, trainer en jeugdcoördinator.
Vind dit een héél goed initiatief. Daar ikzelf verantwoordelijke ouder ben voor de -7 bij onze ploeg. Onze zoon is samen met nog een vriendje de enige echte Belg, de andere zijn allochtonen (zelfs een paar illegalen -hun dossier loopt nog), maar wat mij opvalt is dat 80% van die ouders de club echter als opvang gebruikt en de kinderen afzet bij training en bij de matchen zelfs uren na het verloop zitten de kinderen nog steeds te wachten op hun ouders op zaterdag. Héél jammer en vanuit de club gaan we er opnieuw iets proberen aan te doen, maar niet eenvoudig daar die mensen soms op rare uren moeten werken, maar wat ik nog véél erger vind is als we andere clubs krijgen die komen spelen en als onze spelertjes dan ééns goed spelen, we reactie krijgen, ‘dat die aap in zijn boom gaat hangen’ (dat is dan op onze kleine negers bedoeld) – ja die zijn nu eenmaal beter met de bal blijkbaar. Sommige zijn zelf zo groot dat het steeds dezelfde discussie is dat die kinderen wel degelijk de juiste leeftijd hebben. Bij de leeftijd -6, -7 en -8 gaat het bij de kinderen nog om het plezier en spelen samen en niet echt om het winnen, maar dat kan niet altijd van de ouders en zelfs van hun trainers of coachen gezegd worden. Wij hebben zo’n 20 spelertjes bij de -6 en -7 en 12 verschillende nationaliteiten en die kinderen hebben met elkaar géén probleem. Ikzelf en ook onze ouders hebben géén probleem met dat feit, maar tegenclubs soms wel wat jammer is, het is niet aan iedere club gegeven om enkel met Belgen te spelen en we zijn nochtans in de regio niet de goedkoopste. Ok sommigen krijgen via de gemeente een bon voor korting, maar toch die krijgen ze op de andere clubs ook. Misschien omdat we iedereen gelijk schakelen dat we het aanbod van nationaliteiten vergroten. Zelfs bij mijn oudste die bij me miniemen zit zijn 8 nationaliteiten bij de gewestelijken van de 14 en mijn zoon heeft daar alleen maar vrienden en wil zelfs niet met de provincialen spelen.
Mijn dochter schaatst sinds enkele jaren en neemt ook geregeld deel aan wedstrijden. Meestal zijn dat leuke momenten, waar ook de ouders van de deelnemende clubleden gezellig over de gezamelijke sportbeoefening van hun kinderen kunnen bijpraten. Helaas zijn er ook af en toe ouders- meestal moeders in deze sporttak- die hun jaloezie en afgunst moeilijk kunnen verbergen. Het probleem van de naijver in deze sporttak ligt meestal niet bij de kinderen zelf, maar bij al te ‘actieve’ ouders wiens ambities de ambities van hun kind, of, erger nog, de capaciteiten van hun kind, ruim overtreffen. Dergelijke ouders oefenen vaak een ongezonde druk uit op hun kinderen, en in extreme omstandigheden gaan sommigen zelfs zo ver dat ze demotiverende uitspraken doen tegen medestanders. De campagne van Klasse komt dus als geroepen. De affiches zijn zeer ludiek opgevat en roepen op een aangename manier op tot fair-play en een gezonde sportmentaliteit. We zullen deze zeker gebruiken binnen onze clubwerking.
Zelf ben ik altijd heel sportief geweest met voetbal en zaalvoetbal en ik ben altijd heel sportief geweest tijdens de matchen. Ik heb gedurende mijn dertigjarige carriere maar één gele kaart gekregen. Ik ben dan ook lange tijd kapitein van de ploegen geweest en heb er altijd geprobeerd voor te zorgen dat mijn medespelers zich ook sportief gedroegen.
Nu ga ik supporteren voor mijn twee zoons, eentje bij het voetbal en eentje bij het volleybal, en ik verlang van hen dezelfde sportiviteit.
Mijn motto is nog steeds “Ge moet spelen om te winnen, maar daar moeten geen slachtoffers voor vallen”. Ik ga volledig akkoord met uw sportoudersverklaring, al moet ik toegeven dat ik af en toe een beetje kritiek geef op mijn zoons, maar ja, de beste stuurlui staan aan wal, hé. En ik besef dan dat ik moet zwijgen en ik probeer dan te besluiten met een positieve noot. Want dat alleen kan uw jongere stimuleren om verder te doen.
dit is een initiatief dat zeker steun moet krijgen in deze toch steeds nieuwe meer verbale en geweldige leefwereld, alleen zouden ze de ouders of voogden een kontract moeten laten tekenen, bij geweld welke vorm ook er een schorsing aan vast hangt
Spijtig dat het enkel om de voetbal gaat. Waarschijnlijk zullen de meeste scheldpartijen langs de zijlijn van een voetbalveld ontstaan, zoals ik het in ieder geval hoor van moeders met kleine voetballertjes. In dat opzicht kan ik het project goed begrijpen. Zelf vinden mijn kinderen niets aan voetbal, ze zwemmen en tenissen daarentegen en dit met veel plezier. Jammergenoeg wordt in ons dorp alleen de voetbalclub enorm gesponsord en gepromoot, voetbalt de hele klas bij de ” club ” en past zelfs de jeugdbeweging zijn activiteiten hierop aan. Waardoor wij voor een jeugdbeweging moeten uitwijken naar een andere stad. Zelfs in de middagpauze worden er op school voetbaltornooien georganiseerd. Vervelend als je er niet van houdt en liever een andere groepsactiviteit zou doen.
Vandaar dat ik mij bij de trainer van BRABO Denderbelle aansluit, prima initiatief maar mag het ook eens wat anders dan voetbal zijn ?
Een vaak terugkomend fenomeen is dat ouders zich spiegelen aan hun kinderen om eigen dromen waar te maken. Hier is op zich niets mis mee. Het is niet meer dan normaal dat je als ouder wenst dat je kind succesvol is en zelfs dat het misschien nog beter wordt dan je zelf geweest bent.
Al hebben we in het achterhoofd niets dan goede bedoelingen, toch leggen we van daaruit als ouder soms te veel druk op de kinderen in de zoektocht naar een succesvolle voetbalcarrière.
Dit gegeven gaat gepaard met “drop out” op latere leeftijd. Kinderen die jarenlang net boven hun niveau gepresteerd hebben, zeggen hun sport vaak vaarwel omdat het plezier er volledig af is of omdat de druk te groot geworden is.
Bij de allerjongsten is plezier van heel groot belang. Je mag best hoge verwachtingen hebben maar teveel druk vanuit die verwachtingen kan echter hinderend zijn voor de ontwikkeling van je kind. Bij die ontwikkeling primeert zijn of haar tempo.
passage uit Ik word voetballer http://www.coach-advies.be
ik vind het fijn van klasse om hun hobby in het begin van het schooljaar ook even in kaart te brengen
school gaan is belangrijk maar ook hun hobby
in alles moeten zij aangemoedigd worden om hun best te doen en ook om te leren verliezen en winnen en hoe ermee om te gaan
als ik soms naast het plein sta en hoor de ouders roepen tegen hun kinderen,dan denk ik zij kunnen ook een slechte dag hebben,of verdoezelen een blessure om toch maar mee te kunnen doen
maar als ouder vind ik dat dit de beste les is om je eigen kind nog beter te leren kennen in zijn emotie hoe gaat hij daar mee om ,mensen moeten eens verder kijken dan alleen maar die bal dat ze mis trappen of de zoveelste goal die dezelfde weer gemaakt heeft zonder een pas te geven ,hoe gaat jou kind daar mee om
wij praten ook elke avond over de match, de training, en vooral hoe is zijn gevoel over de match geweest
zoals zijn trainer zegt” winnen is niet belangrijk maar je best doen is het belangrijkste” en aanmoedigende woorden “das nikske volgende keer zit hij in de goal en blijven geloven ” en werken als team
veel succes bij het nieuwe seizoen aan alle mama’s en papa’s die langs de zijlijn staan en eens in hun eigen hartje moeten kijken of wij het allemaal zo perfect doen en dan mag je roepen om je kind aan te moedigen en die van iemand anders
Hallo,
“klasse” hoor wat jullie hier trachten te bereiken!
Zelf ben ik, naast vader van 4 handballende zonen (Roeland, Reinoud, Koenraad en Ewout), ook speler én trainer bij HANDBALCLUB ELITA LEBBEKE / BUGGENHOUT.
Ook binnen onze club is er de nodige aandacht voor dit gegeven. Gelukkig is het hierbij (voorlopig?) nog meer voorkomen dan genezen.
Keep up the good work!
Groeten vanwege HANDBALCLUB ELITA (www.elita.be),
Bart Van Ransbeeck,
vader, speler én trainer.