"De tijd dat iedereen in het dorp of de stadswijk een bijnaam had, is voorbij", zegt professor taalkunde Magda Devos. "Toch blijven bijnamen populair binnen jeugdbewegingen, sportclubs én scholen." Weten leraren welke bijnaam ze krijgen? En hoe gaan ze daarmee om? Klasse vraagt het aan de 'Appelfretter', 'Sportacus' en 'Rock chick'.

Rock chick

(aka Sara Martens) Leraar muzikale opvoeding Middenschool 2, Herk-de-Stad

"Ik stop het absoluut niet weg dat ik een zware fan van Metallica ben. Vaak kom ik met een t-shirt van de heavymetalgroep naar school en in de lessen gebruik ik vaak liedjes van hen. Onlangs legde ik het verschil tussen een akoestische en een elektrische gitaar uit. 'Nothing else matters' van Metallica was mijn akoestische voorbeeld. Het is eigenlijk niet zo verwonderlijk dat de leerlingen me 'Rock chick' noemen. Ik vind het alleszins niet erg. Rock chick klinkt toch beter dan 'Brillemans'. Rock is nu eenmaal deel van mijn identiteit."

"Bij het laatste optreden van Metallica bemachtigde ik een plectrum. Ja, ik probeer me telkens weer tot vooraan te wurmen. Ik ben al twaalf jaar fan van Metallica maar hou van vele soorten muziek. In mijn lessen muzikale opvoeding gebruik ik de hedendaagse muziekstijlen om ook aandacht en respect voor klassieke muziek over te brengen. DJ Tiësto gebruikt vaak klassieke muziek, maar dat beseffen de leerlingen niet altijd. Daarom zette ik in de les eens een klassiek stuk van Barber op. 'Hé, dat is DJ Tiësto', zei een leerling. Zo heb je hun aandacht vast."

"Ik studeerde piano aan het Lemmensinstituut en speel nu piano in de band Frozen Flame. We wisselen stevige rockers af met ballads. Voorlopig treden we nog niet op. Dat komt nog wel. Als de leerlingen me dan bezig zien, noemen ze me misschien 'Piano woman' in plaats van 'Rock chick'."

De appelfretter

(aka Albert Verhoeven) Praktijkleraar keuken in het provinciaal instituut PIVA - Antwerpen 

"Ik weet nog maar twee jaar dat ik een bijnaam heb, ook al werk ik al 31 jaar in deze school. Mijn dochter hoorde op een stage voor jeugdmonitoren van enkele leerlingen dat ik de 'Appelfretter' ben. Al tien jaar eet ik elke voormiddagpauze een appel. Soms neem ik nog enkele laatste happen als ik de leerlingen van de speelplaats haal. Ik kreeg daar al een opmerking over van de technisch adviseur. Ik eet mijn appel altijd uit de hand. Het is het perfecte tussendoortje: met mijn appel onderdruk ik de neiging om in de keuken overal van te proeven."

"Wat mijn leerlingen niet weten is dat ik ook om 8 uur 's ochtends al een appel eet. Elke schooldag ontbijt ik om 5.45 uur en fiets om 6.30 uur naar school. Dan kan ik rond 8 uur wat extra energie gebruiken. Uiteraard zal ik geen appeltje schillen met leerlingen die me zo noemen. Ze noemen me soms ook 'Pommetje'. Lief toch?"

"Op een terrein achter de school kweek ik bijen. Er staan nu tien bijenkasten. Ik neem de leerlingen daar nu en dan naartoe. Sommige leerlingen noemen me daarom 'Honey bee'. Maar 'Appelfretter' blijkt toch populairder. Onlangs gingen we op driedaagse en vroeg één van de leerlingen: 'Je hebt je appels toch mee, hé mijnheer?'"

Sportacus

(aka Greet Martens) Leraar lichamelijke opvoeding in de basisschool Vissenaken

"Tot mijn verbazing geven niet alleen balorige pubers maar zelfs kleuters bijnamen. Toch aan mij. Een mama kwam het me vertellen. Telkens als 'Sportacus', een sportieve held op Ketnet, op het scherm komt roept haar zoon: 'Hé, daar is juf Greet.' Nog andere kleuters noemen me 'Sportacus'. Hoe komen ze erbij? Sportacus is nochtans een man! Ach, ik vind het niet erg: ik weet dat ik niet de meest vrouwelijke trekken heb. (lacht) En ik ben hyperactief, net als Sportacus."

"Toen ik mijn kleuters vroeg hoe ze me nu eigenlijk noemen, zag ik véél pretlichtjes in de ogen. Ik drong aan: 'Is het Sportacus?' Ze begonnen allemaal te gniffelen. Was het een andere bijnaam geweest, dan ze zouden onmiddellijk ontkend hebben dat ik Sportacus was."