“Ik heb al altijd op een gewone school gezeten. Toch vond ik de overstap naar het eerste middelbaar erg spannend, vooral omdat ik niemand kende in mijn nieuwe klas. Ik was benieuwd hoe mijn nieuwe klasgenoten zouden reageren mijn rolstoel. Maar dat is heel goed meegevallen. Ik had snel nieuwe vrienden. Ze staan altijd klaar om mij te helpen.”

 “Om de twee weken ga ik op zaterdagvoormiddag rolstoeldansen. We oefenen dan allerlei dansjes op klassiekers zoals ‘YMCA’ en ‘Working nine to five’. Soms voeren we ook een heuse show op. Ik ga ook geregeld paardrijden. Het paard waar ik op rijd, is heel rustig. Een iemand begeleidt het paard en aan elke kant van het paard stapt er ook nog iemand mee. Op die manier kan er niets fout gaan. Paardrijden is heel ontspannend voor mijn spieren. Ik voel mij altijd als herboren na een ritje.”

“Ieder jaar ga ik in de zomer een week op kamp met vzw Hartekamp. Zowel kinderen met als zonder handicap zijn er welkom. Ik neem altijd een vriendin uit mijn klas mee. We spelen dan een bosspel of maken voor iedereen een smakelijk vieruurtje.  In de krokusvakantie trekken we voor een weekendje naar De Panne. Doorheen het jaar zijn er ook allerlei activiteiten zoals een avondje naar Night of the Proms. Via Hartekamp heb ik al heel wat nieuwe vrienden leren kennen.”

“Sinds augustus heb ik een elektrische rolstoel. Een vriendin van mij heeft net hetzelfde model. Het is een van de snelste modellen op de markt. We zijn echte snelheidsduivels. Op kamp hebben we zelfs eens geracet tegen elkaar. Maar we zijn nog nooit geflitst (lacht). Vroeger had ik een gewone rolwagen. Met mijn elektrische rolwagen kan ik mij vlotter verplaatsen en ben ik minder afhankelijk van anderen.”

“Ik heb een persoonlijke assistente die mij thuis en op school helpt. Mijn ouders beschikken daarvoor over een zogenaamd persoonlijke-assistentiebudget. Mijn assistente Katrien vergezelt mij bijna altijd op school. Zonder haar zou het wellicht onmogelijk zijn om les te volgen op een gewone school. Door mijn handicap kan ik sommige dingen nu eenmaal niet zelf. Katrien helpt me bij heel wat praktische zaken.”

“Door mijn handicap heb ik moeite met fijne motoriek. Schrijven kan ik bijvoorbeeld niet. Daarom werk ik met de laptop in de klas. Ik werk daarvoor met Kurzweil, een softwareprogramma waarmee ik mijn boeken digitaal kan invullen. Ik typ met twee vingers. Dat gaat vrij vlot. Als ik even niet meer kan volgen, neemt Katrien het over. Ik kan me dan volledig kan concentreren op wat de leraar zegt.”

“In aardrijkskunde en wiskunde ben ik minder goed. Dat komt doordat ik CVI heb, een stoornis in de hersenen waardoor de visuele prikkels niet juist verwerkt worden. Hierdoor heb ik moeite met ruimtelijk inzicht. Ook overzicht houden op een blad of een kaart is moeilijk. De leraren houden daar rekening mee. Voor aardrijkskunde heb ik een speciale atlas met vereenvoudigde kaarten. Bij het examen wiskunde kreeg ik een uur extra tijd om mijn meetkunde ‘mondeling’  toe te lichten.”

 “Sommige lessen volg ik helemaal niet omdat ik er door mijn beperking niet kan aan meedoen. Voor die vakken (Lichamelijke Opvoeding, Plastische Opvoeding en Techniek) krijg ik een vervangende opdracht. Op de momenten dat ik de lessen niet volg, komt mijn kinesist naar de school voor mijn therapie en krijg ik gonbegeleiding. De school heeft dat allemaal heel goed geregeld.”

 “Vroeger wilde ik kleuterjuf worden. Doordat ik in een rolstoel zit, kan dat misschien niet. Nu wil ik graag vertaler-tolk worden. Daarom volg ik Handel. Mijn favoriete vak is Frans. Ik ben ervan overtuigd dat ik mijn droom kan waarmaken. Op mijn rapport met kerst had ik 83 procent.”

Het aantal leerlingen met een beperking in het gewoon onderwijs is in vijftien jaar tijd gestegen van 1000 naar 13.000. Ze krijgen extra ondersteuning van een gonbegeleider (gon = geïntegreerd onderwijs) uit het buitengewoon onderwijs.

Verwante artikels:

1. Wat is een GON-begeleider? Dat is een leraar uit het buitengewoon onderwijs. Hij helpt...
2. Een rolstoel in de klas Karen (10) zit in de klas bij Jonas en Liesbeth....
3. Op wieltjes Barbara zit in een rolstoel. Voor sommigen genoeg om haar...

“Niemand mag aan mijn spullen komen. Als mama heeft opgeruimd, vind ik niks terug! Dat is bij ziende kinderen vast ook zo, niet? Als mijn zus of broer iets niet vinden, kan ik hun de plek tonen waar ze moeten zijn. Vind je dat sterk? Ik beschouw mijn verstand als een megacomputer waarin ik alles ordelijk opsla en dus ook terugvind.”

“Tot voor kort zat ik op een gewone school. Het tempo lag er te hoog voor me. Mijn verstand is dik in orde, maar als je niets ziet, kan je veel moeilijker volgen. Ik mis mijn ex-klasgenoten, maar ze hebben iets gefikst voor me. Ze richtten een minionderneming op en sparen mee voor een blindengeleidehond. Ik verwacht zo veel van dat beest. Hij gaat mijn wereld mee vergroten omdat ik met hem zelfstandig de deur uit kan. En ik zal me niet meer zo alleen voelen.”

“Ik ben de computerwizard in huis. Ik schrijf verhalen, zoek online dingen op en pas dingen aan in mijn blind-software. Ik hoop dat ik later ‘iets’ kan doen met computers, al is het lesgeven op de blindenschool. Op mijn school help ik nu andere blinde kinderen. Ik krijg dankbaarheid in de plaats.”

“Op mijn kamer luister ik vaak naar mijn Daisy-speler. Die verhalenspeler heeft een soort gpsvrouwenstem. Ik kies de boeken
die ik wil horen via een site. Ik vind audioboeken leuker dan brailleboeken. Die laatste zijn verschrikkelijk dik. Sleep dat maar eens mee in je bed! De Daisy-speler is ook perfect om mp3’s te beluisteren. Als ik een moeilijke dag had op school, trek ik naar mijn kamer en luister ik naar muziek van Milow. Dat kalmeert me.”

“Spelen is gedachtereizen maken in mijn hoofd. Ik ben zo blij dat ziende mensen Playmobil maken! Dat is voor mij een verkleinde weergave van de werkelijkheid. Wat ik in mijn hoofd zie, wil ik ook nabouwen. In de zomer werk ik in het tuinhuis. Ik timmer, zaag en maak kastelen. Ik heb wel eens in mijn duim gesneden, maar dat is geen reden om te stoppen met knutselen. Ik mág gelukkig ook experimenteren.”

In het schooljaar 2009- 2010 zaten 402 kinderen met een visuele beperking in het buitengewoon onderwijs. 492 kinderen met een visuele beperking kregen in dat schooljaar gonbegeleiding in het gewoon onderwijs.

Verwante artikels:

1. Zelftest: fit in je hoofd? Hoe het gesteld is met je geestelijke gezondheid? Dat test...
2. “Met duizend antennes op je hoofd” Lynne (12) is hoogsensitief. Lawaai, gevoelens, geuren, stemmingen … Linne...

“Het eerste jaar heeft Esmee altijd bijna letterlijk aan ons lichaam gehangen. Ze weende vaak. Spelen deed ze niet en we hebben kine nodig gehad om haar te leren kruipen. Natuurlijk waren we voorbereid als adoptieouders dat er iets kon foutlopen. Maar misschien beent ze nog wel bij, was de hoop. In de kleuterschool hebben we haar laten testen en heeft ze een intensieve therapie ondergaan. Maar het eerste leerjaar in een gewone school zat er voor haar niet in.”

“Esmee heeft een licht tot matig verstandelijke beperking. Ze heeft een enorme inzet, ze oefent duizenden keren. Daardoor presteert ze ook beter en kon ze mee in type 1. Nu is ze 14 jaar en zit in Opleidingsvorm 3. Daar kan ze tot haar 21ste blijven. Als ze afstudeert zou ze in het gewone werkmilieu mee moeten kunnen. Volgend jaar wil ze voor ‘grootkeuken’ kiezen.”

“We maken ons wel zorgen over de toekomst. Zal ze genoeg vrienden hebben, een milieu dat haar een beetje beschermt? Zal onze maatschappij genoeg zorg voor haar kunnen dragen? We merken natuurlijk ook de vele sterke kanten van Esmee. Het is niet omdat mensen een beperking hebben dat ze daarom minder gelukkig zijn. Sommige ‘normale’ mensen, slagen er niet in om gelukkig te zijn.”

Esmee wilde aanvankelijk niet meewerken aan een ‘buitengewoon’ nummer van Klasse voor Ouders. In een rijtje staan met kinderen met een beperking zag ze niet zitten: “Ik wil niet dat mensen kijken naar wat ik niet kan, maar naar wat ik wel kan.”

Alwin (12): “Ze is gek van Justin Bieber”

PLUS : Esmee helpt thuis vaak. Ze ruimt graag op, gaat aan tafel water halen als de kan leeg is, sluit de gordijnen. Ze kan lekkere croque monsieurs en wentelteefjes bakken.

MIN: ze wil heel veel zelf doen, soms krijg ik geen kans.

LATER: Esmee droomt ervan om in de grootkeuken van McDonald’s te werken. Omdat ze graag frieten met chickennuggets eet.

MIJN VRIENDEN: ze vinden Esmee niet dom. Ze zien wat ze allemaal kan en hoe behulpzaam ze is. Ik weet niet waarom ik me voor mijn zus zou schamen.

HAAR DROOM : een snoepwinkeltje uitbaten waar niemand iets komt kopen (en ze alles zelf kan opsnoepen).

WAT IK LEER VAN HAAR : dat iedereen wel ergens in uitblinkt.

Esmee (14): “Ik help hem op tijd naar school”

PLUS : als ik naar Thuis wil kijken en er scheelt iets met de tv, dan lost Alwin dat voor me op. Of als ik iets niet kan lezen in een kookboek.

MIN: hij heeft mij al eens voor ‘domme’ uitgescholden, zo van ‘gij kunt dat toch niet’. Maar meestal is die ruzie snel voorbij.

OEF: Alwin blijft ’s ochtends om 7 uur, nadat de wekker is afgegaan, nog even liggen. Soms valt hij terug in slaap. Om 7.30u. wek ik hem dan. Zo komt hij toch nog tijdig op school.

STRAF: toen papa flauwviel, dacht ik dat hij dood was. Toen zijn mijn mama en Alwin gekomen met een glas water.

MOOI MOMENT : samen met Alwin een ijsje eten op reis. Ik reis niet zo graag. Ik wil niet dat iets me overkomt. Soms denk ik dat andere mensen me gaan meenemen.

TALENT : Alwin kan heel goed schaatsen en skaten. Ik val meteen om en ben niet zo sportief.

Verwante artikels:

1. Uw kind zit volgend schooljaar in het derde jaar secundair onderwijs? Dan is dit meteen de laatste Klasse voor Ouders die...
2. “Ik kan niet volgen” “Onze Leendert heeft het niet gemakkelijk. Hij moet hard en...
3. «Robin kan niet volgen» «Ouders maken wel eens fouten. Het probleem is dat ze...

Mama Marion: “Lotte voelde zich niet goed op school. Ze ging naar dezelfde school als haar broer omdat dat praktisch was. Maar ze was er ongelukkig. Ze kon niet mee in de klas, vooral lezen en schrijven waren een probleem. Ze moest drie keer per week na school bijlessen volgen. Ze had geen tijd meer om te spelen. Van een meisje dat altijd lachte en zong, veranderde ze in een stil en opstandig kind. Ik moest ingrijpen.”

“Het CLB en de klastitularis raadden aan om Lotte naar het buitengewoon lager onderwijs te laten gaan. Dan zinkt de grond even onder je voeten weg. Ik dacht: dat is niet voor mijn kinderen. Ik vroeg raad aan vriendinnen, maar werd gek van al die meningen. Iedereen heeft een oordeel klaar. De overstap maakte me bang omdat ik niets wist van het buitengewoon onderwijs. We zijn een paar keer gaan kijken. Ik werd meteen gerustgesteld. Ik wist dat Lotte zich er zou thuis voelen.”

“Lotte werd weer vrolijk, had weer tijd voor hobby’s. Ze is ook mondiger geworden en heeft meer zelfvertrouwen. Ze kan bijleren op haar tempo. Ik heb Lotte op het hart gedrukt dat ze kan worden wat ze wil. Ik ben blij dat ze droomt en plannen maakt. De maatschappij is zo gefocust op diploma’s en succes, maar dat brengt me niet meer van mijn stuk. Als ik zie hoe Lotte open bloeit, weet ik dat we de juiste keuze hebben gemaakt.”

Kijk mee hoe Maarten (13), Kaat (13) en Lotte (13) de overstap maken naar het secundair in het filmpje ‘Wat na het buitengewoon lager onderwijs?’ op www.tvklasse.be.

Bij de start van het schooljaar 2010-2011 maakten 2509 kinderen de overstap van het buitengewoon lager onderwijs naar het gewoon secundair onderwijs. De overgrote meerderheid schreef zich in voor 1B, het beroepsvoorbereidend leerjaar. 2720 stroomden door naar het buitengewoon secundair.

Verwante artikels:

1. Naar buitengewoon onderwijs? De kleuterjuf twijfelt of mijn zoon (6) buitengewoon onderwijs moet...
2. Op-eigen-benen-plan Wiskunde, economie, Engels… Je kind zit in het secundair? Hoe...
3. Wat is een GON-begeleider? Dat is een leraar uit het buitengewoon onderwijs. Hij helpt...

Mama Ann:  “Een keer om de twee weken komt Lars op vrijdag in zijn eentje naar huis met de schoolbus. Dat konden we ons vorig jaar amper voorstellen. Lars is doof en heeft autisme. Maar hij is een vechter en hij wil vooruit. Zijn hoorapparaatjes zijn nu zo goed afgesteld dat hij sinds kort zelfs vrij duidelijk begint te praten. Zijn gevoel en zicht zijn ook veel scherper dan bij andere mensen. Het minste lichtje op zijn kamer, of trillingen van voetstappen op de plankenvloer maken hem wakker.”

 “In het begin is Lars enkele keren naar de dorpsschool gegaan, maar al snel zagen we dat hij niet zou bijleren in zo’n grote groep. In de buurt is een type 2-school, maar ik vond hem nog te jong om hem al in die richting te oriënteren. We konden nog niet voorspellen hoe snel en óf hij überhaupt nog zou bijleren. Het zou nochtans makkelijk geweest zijn: elke dag tien minuutjes met de bus heen en terug.  Maar vandaag ben ik heel blij dat we toen de beslissing hebben genomen om hem naar een type 7-school in Gent te laten gaan, ook al is die 50 km verderop en kan hij niet elke dag naar huis komen.”

“Toen de thuisbegeleiding voorstelde dat Lars in een gastgezin of in het MPI zou kunnen overnachten, moesten we dat wel  even laten bezinken. In het begin zou  hij twee keer per week inslapen. Mensen rondom ons moedigden ons aan: ‘Het zal voor jullie ook eens twee avonden rust betekenen’, zeiden ze. We besloten het te proberen.”

“Na enkele weken zagen we Lars al openbloeien. Hij stond telkens te springen om naar school te vertrekken en duwde ons de klas uit zodra we arriveerden. Sinds november dit schooljaar vonden we hem sterk genoeg om hem een volledige week te laten overnachten. “

“De school werkt naar wat Lars kan. Per drie maand worden er wel doelen vastgelegd, maar uiteindelijk beslist Lars zelf wanneer hij iets leert. Je kan nooit vooraf zeggen: binnen twee maand zal hij dat kunnen. Het komt zoals het komt en we zijn blij met elke stap die hij zet. Mijn droom voor hem is dat hij zelfstandig kan functioneren als de tijd daar rijp voor is.”

“Lars heeft intussen ook vrienden gemaakt op school. Hij is zelfs al eens uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. Die andere jongen kan niet spreken. Wonderlijk om te zien om die twee elkaar zonder woorden begrijpen en spelen. Voor ons is het ook heel  fijn om met zijn ouders om te gaan. “

“Lars heeft ook heel veel aan zijn zus Lore (6). Hij imiteert alles van haar. Ze heeft nooit op een negatieve manier aandacht opgeëist. We hebben wel van bij het begin alles aan haar uitgelegd en we willen alles zo gewoon mogelijk laten zijn.”

 “Thuis is het rustiger nu. Ons sociaal leven komt weer een beetje op gang en grote zus geniet van de momenten dat ze alleen is, al is ze heel close met haar broer. Zij heeft ook nooit negatieve aandacht opgeëist, want we hebben van bij het begin alles zo normaal mogelijk laten verlopen in ons gezin.”

“Van mensen die ons niet kennen krijgen we soms vreemde blikken als Lars een driftbui krijgt. Het ‘voordeel’ is dat je zijn apparaatjes ziet: mensen merken meteen dat Lars een beetje ‘anders’ is, in tegenstelling tot kinderen die enkel autisme hebben. Soms staat hij met zijn vuisten gebald voor mij. Wat als hij dat doet op zijn veertiende? Daar ben ik wel een beetje bang voor.”

Lars zit in een MPI. Dat staat voor Medisch-Pedagogisch Instituut. Dat is een internaat voor kinderen met een handicap. Vanuit het MPI gaan de kinderen naar een school. Wie niet naar school kan, doet op het internaat vervangende activiteiten.

Verwante artikels:

1. Wat betekent: “Morgen komt de vuilniskar?” Ook al ondervonden dat de mannen in huis niet reageren...
2. Tijdelijk onderwijs aan huis Sarah (14) onderging tijdens de zomervakantie een operatie aan haar...
3. De babysit komt! 1 Voorzie iets speciaals voor je kind: chips, een ijsje,...

Laura: “Ik zit in het derde leerjaar bij Juf Kim. Vandaag heb ik geknutseld. Ik heb iets voor mama en papa gemaakt. Macey heeft mij geholpen want zij was mijn minimeester.  Mijn minimeester helpt mij altijd, als ik mijn brooddoos kwijt ben of als ik mijn boek moet nemen. Elke woensdag dans ik ballet met een maillot aan. Ik kan al op mijn tippen staan. Thuis speel ik veel spelletjes en luister ik naar muziek, naar K3 met Josje erbij. Later wil ik mama worden en werkman zoals papa.”

Papa Hugo: “We willen Laura zo lang mogelijk tussen gewone kinderen laten opgroeien. Daarom hebben we voor een gewone basisschool gekozen. Laura is een doorzetter. We zien dat ook in haar spel. Ze kan uren met de steekparels rijtjes maken, de parels er weer uithalen en opnieuw beginnen. We willen dat Laura genoeg uitdaging krijgt. In het bijzonder onderwijs zou ze, omwille van haar IQ, in de zwakste groep van type 2 terechtkomen. Het aanbod zou er vooral  gericht zijn op sociale vaardigheden en zelfredzaamheid: zichzelf verzorgen en naar de winkel gaan. Dat willen we Laura liever zelf leren. Op school moet ze andere dingen leren. Je kan je afvragen waarom Laura het verschil moet kennen tussen een scherpe en een stompe hoek maar ze pikt het op. De eindtermen hoeft ze niet te halen.”

“Laura is visueel ingesteld; ze onthoudt het best wat ze ziet. Een spreekbeurt waarbij iemand een blokfluit toonde, herinnert ze zich, de anderen niet. Haar eigen spreekbeurt over cakejes bakken hebben we samen gemaakt, zin per zin. Bij elke zin hoorde een prentje of een voorwerp. Zo heeft ze alles kunnen onthouden, vandaag nog zelfs.”

“We bouwen verder op wat Laura wel kan en laten los wat te moeilijk is. Laura krijgt op haar eigen tempo alle leerstof mee. Met de nodige hulpmiddelen kan ze volgen in de klas. Dictee bijvoorbeeld is, vanwege Laura’s motoriek, moeilijk. Daarom legde ze in het eerste leerjaar de woorden met de letters uit de letterdoos. In de toekomst zal ze overschakelen op een computer. Voor begrijpend lezen kreeg Laura vorig jaar op voorhand de tekst mee naar huis zodat ze in de klas sneller kon volgen.”

Bijna elke dag krijgt Laura ondersteuning van de ION-begeleider (inclusief onderwijs) of een stagiaire. Op momenten zonder extra ondersteuning is een klasgenoot Laura’s minimeester. Laura wordt helemaal aanvaard door haar klasgenoten. Ze ziet zichzelf niet als ‘anders’, net omdat ze op haar eigen manier gewoon meedoet in de klas. Voor Laura en haar klasgenoten is dit normaal.”

“Aan de toekomst denken we nog niet. We zijn blij met de keuzes die we tot hiertoe gemaakt hebben. We hopen dat Laura zo lang mogelijk tussen gewone kinderen kan meedraaien. Dat neemt niet weg dat we ook zijn aangesloten bij Downsyndroom Vlaanderen. We sluiten niet uit dat Laura ooit in een groep met kinderen met een beperking terecht komt. Mama kijkt soms al verder en dat begrijp ik. Ik maak me doorgaans pas zorgen als de zorgen er zijn.”

Kinderen met een beperking moeten terechtkunnen in een gewone school. Dat stelt het VN-Verdrag over de rechten van personen met een handicap. De school moet actief op zoek gaan naar aanpassingen. Ze kan kinderen met een beperking dus niet zomaar weigeren. Tenzij ze dat grondig motiveert. Meer info op ond.vlaanderen.be/leerzorg/VN.

Vorig schooljaar volgden 93 kinderen met een matige of ernstige verstandelijke beperking les in een gewone school (inclusief onderwijs – ION), de meesten in het basisonderwijs. Ze moeten niet dezelfde doelstellingen behalen als hun klasgenoten, maar volgen een individueel traject op maat.

Verwante artikels:

1. Afrikaans dansen en eten Beste, Op 23 november zorgen Afrikaanse mama’s voor een Afrikaanse...
2. “Wat ik in mijn hoofd zie, wil ik nabouwen” Tot voor kort liep Jordy wel eens verloren of botste...
3. “Volgend jaar wil ze ‘grootkeuken’ volgen” Esmee (14) en Alwin (12) zijn adoptiekinderen uit Viëtnam. Esmee...

Jochem heeft verbale dyspraxie. Het lukt hem niet om zijn spraakspieren (tong, lippen, kaken, gezicht) aan te sturen om spraakklanken te vormen, lettergrepen en woorden te maken. Praten is moeilijk, lezen lukt al helemaal niet. “Hij ként de letters wel, maar ze komen er altijd fout uit”, zegt mama Hilde De Proost. “Jochem zou in het vijfde leerjaar moeten zitten, maar haalt niet eens het leesniveau van het eerste leerjaar. Als lezen niet lukt, lukt schrijven ook niet. Toch heeft hij een normaal IQ.”

“Het eerste leerjaar heeft Jochem nog in een gewone school gedaan, met begeleiding uit het buitengewoon onderwijs (gon). Maar het liep niet zoals het moest. Omdat hij zo veel aandacht nodig heeft, zoveel speciale zorgen, zit hij nu in het buitengewoon onderwijs, type 7, voor kinderen met spraak- en taalontwikkelingsstoornissen. Een grote stap, maar ik zie welke aandacht ze hem daar geven en hoe graag hij naar school gaat.”

“Jochem doet heel gewoon, alsof er niks aan de hand is. Thuis neemt hij de telefoon op. Hij geneert zich niet en probeert te praten. Hij is wie hij is en doet normaal, doet wat hij kan. Soms denk ik dat het de anderen zijn die abnormaal doen: ze hebben geen geduld met hem.”

 “Jochem is altijd goed gezind. Hij is erg vrolijk, ligt goed in de groep, kruipt niet weg. Het had wel anders kunnen zijn met zijn beperking. En dat maakt mij als mama wel sterk. Jochem kan ook ongelooflijk opgaan in wat hij doet. Hij is dol op olifanten. Een vriend van ons heeft hem eens meegenomen naar de zoo. Hij is er dierenverzorger. Sindsdien noemt hij die vriend ‘nonkel Frank’. Jochem verzamelt nu olifantjes. Hij heeft er al meer dan honderd en ze hebben allemaal een naam.”

“Pjo Pjo is de mama van Kai Mook. En Kai Mook is de eerste olifant die in België is geboren. En de olifanten verhuizen van Antwerpen naar Planckendael”, vertelt Jochem in zijn taal. Je hoeft duidelijk niet te kunnen lezen om alles te weten over olifanten. “Jochem is als een spons”, zegt Hilde, “hij pikt veel op van wat rondom hem gebeurt en wat hij ziet. Een les over ‘de uil’? Daar weet hij vaak al alles over.”

“Jochem is graag buiten, houdt van in de bomen klimmen, heeft veel plaats nodig en maakt zich graag vuil. Hij is bij de scouts, gaat turnen en zit in de zwemclub. Ze kennen hem daar en weten hoe ze hem kunnen verstaan. Niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Kinderen die anders zijn worden wel eens gepest. Jochem ontsnapt daar niet aan: ‘Gij kunt niet spreken met manieren’. Zelfs zijn broer en zus krijgen soms te horen dat ze een ‘stomme broer’ hebben. Dan krijgt Jochem het wel erg moeilijk en kruipt hij in zijn schulp.”

 “Praten met Jochem vraagt soms heel veel tijd. En die heb je niet altijd. Dan begin je te raden naar wat hij gaat zeggen, en soms zeg je het in zijn plaats. Dan is hij boos: ‘Maar nee, mama, dat wil ik niet zeggen’. Je voelt dan zijn frustratie. In een nieuwe omgeving, bij nieuwe mensen, durft Jochem het al eens opgeven. Als hij na drie keer herhalen het nog niet heeft kunnen duidelijk maken, hoeft het voor hem niet meer. En mensen maken geen tijd meer om naar hem te luisteren.”

“Of hij later zijn weg wel zal vinden? Ik ben daar bang voor. Lezen en schrijven lukt helemaal niet en dat is toch belangrijk. Zal die klik er plots wel komen? Zal hij later iets kunnen studeren, een beroep vinden? Nu vinden mensen Jochem nog aardig, grappig, schattig … Hij is klein, vriendelijk, ziet er leuk uit. Maar wat als hij groter wordt, een puber? Wat me wel sterk maakt, is dat Jochem vrolijk is, heel sociaal. Hopelijk blijft dat het verschil maken. Maar ik zie wel aan de andere kinderen in huis hoe pubers veranderen.”

“Vaak zeggen we meteen dat Jochem een spraakstoornis heeft. We merken dat mensen met eenzelfde handicap daar vaak niet over praten, zelfs niet in hun eigen familie. Alsof het een last is, alsof we last berokkenen. Maar erover praten, maakt het wel voor iedereen een stuk makkelijker: voor jezelf, voor Jochem en voor de anderen. Als we op vakantie gaan, lijkt dat anders. Meestal zitten we in Frankrijk. Niemand begrijpt daar wat hij zegt en voor hen is Jochem ‘normaal’. Of hij nu Chinees of Nederlands praat, dat is voor een fransman hetzelfde.”

Jochem (10)

Lust liefst: frietjes met cocktailsaus die hij zelf maakt, mét kip aan het spit (van het kraam in het dorp)

Doet het liefst: naar de scouts gaan, in de bomen klimmen

Wil graag: olifantenverzorger worden

Liefst op school: turnen en knutselen

Haat: opruimen

Vindt het niet leuk: als ze hem niet verstaan of als ze hem pesten

Het leukste aan mama: “zo veel, ik kan niet kiezen”

Als ik verdrietig ben: “kruip ik tussen mijn 100 olifantjes”

Wat is zo leuk aan een olifant? “ze zijn groot en sterk, maar ook voorzichtig en lief.  Ze kunnen hard werken met hun lange slurf. En ze zijn héél slim!”

In Vlaanderen is het aantal leerlingen in het buitengewoon onderwijs op twintig jaar tijd met 50 procent gestegen tot meer dan 50.000. Dat is 4.5 procent van de totale schoolbevolking.

Verwante artikels:

1. Letters willen geen woorden worden Vijf tot tien procent van de schoolgaande jeugd is dyslectisch....
2. Kleintjes-worden-groot-test Je hebt zelf de weg afgelegd van klein naar groot....
3. «Fietshelmen worden cool» Eddy, actieve ouder op school: «Het is al eens mislukt»...

Verwante artikels:

1. Maak van je kind een superheld Kan er al eens goed gelachen worden in je gezin?...
2. Iedereen naar de logopedist? Steeds meer ouders sturen hun kind naar de logopedist. Toch...
3. “Dit kan iedereen overkomen” Guido (50) veroorzaakte drie jaar geleden een zwaar verkeersongeval. “Ik...

“Tibo (10) is een intelligente jongen. Zijn cijfers zijn meer dan oké. Maar heel dikwijls zegt hij dat hij ‘iets niet kan’. En wat hij denkt dat hij niet kan, doet hij niet”, zegt mama Chris. “Onlangs weigerde hij een liedje te zingen voor de klas. Hij kreeg nul op tien. Zijn leraar heeft toen wat gas teruggenomen: hij mocht van op zijn plaats zingen. Uiteindelijk kreeg hij een vijf.”

“Wat Tibo vindt dat hij niet kan, doet hij niet. Je zal hem dus niet gauw in een boom zien klimmen, terwijl zijn jongere broer dat wel doet. Bij nieuwe leerstof voor wiskunde reageert hij vaak hetzelfde: hij kan het niet, dus hij doet het niet. Meestal gaat het weer beter eens hij meer oefeningen heeft gehad in de les. Al blijft hij wel zeggen dat hij meetkunde ‘niet kan’. Gewoon omdat hij daar sneller een fout maakt, niet omdat zijn cijfers niet goed zijn. Bij tekenen en zingen kan hij helemaal dichtklappen en weigeren een opdracht uit te voeren. Ook op het basketveld staat hij soms hevig te wenen en te roepen. Van basket spelen komt dan niets.”

“Hij mocht niet meer antwoorden”

“Tibo eist de perfectie, van zichzelf en van anderen. Alleen het beste is goed genoeg. 19 op 20 is een slecht cijfer omdat hij een fout heeft gemaakt. Soms weent hij voor zijn rapport terwijl een klasgenoot met dezelfde punten superblij zou zijn. Ik denk dat het voor zijn leraar een luxeprobleem is: Tibo’s cijfers zijn goed, dus is er geen probleem. Vorig schooljaar liet de leraar hem in de klas heel bewust weinig aan het woord ‘omdat zijn antwoord vaak correct is en de rest van de klas dus niet moest nadenken’. Ik weet niet of dat de juiste aanpak is. Tibo voelde zich daardoor nog dommer.“19/20 vindt hij slecht. Want hij heeft een fout gemaakt”

In stressperiodes, zoals bij tussentijdse toetsen, klaagt Tibo vaak over buikpijn. Vorig jaar raadde de leraar hem aan om een assertiviteitscursus te volgen. Hij leerde er zichzelf overtuigen ‘dat hij het wel kan’. Niet meer denken aan een donkere wolk, maar aan een lachende zon. Hij kreeg enkele werkpunten mee: bv. duidelijk en luid praten, omdat hij dat ook niet gauw doet in een groep die hij niet kent. Leuk vond Tibo de cursus niet. ‘Het waren vooral de domme kinderen die moesten meedoen’, zei hij. Die cursus heeft dus niet veel uitgehaald.”

“Plots genezen”

“Tijdens de examenperiode is hij weer ziek geworden. ’s Middags kreeg ik een telefoon van de school dat ik hem moest komen halen. Zware buikpijn. Maar thuis lag hij in de zetel en verdroeg hij het lawaai van zijn zussen. Ik herken de symptomen. Ik was zelf altijd zo bang om te falen (en nu nog). Dus stuur ik hem na de middag toch naar school om zijn toets te maken en laat ik de leraar weten dat ik hem meteen nadien zou komen halen. Een doodzieke Tibo maakt zijn proef, stapt meteen in de auto en is plots genezen.”

Eerste zittijd

“Tibo heeft vooral veel bevestiging nodig, wat schouderklopjes. De leraar kijkt daarvan op want Tibo ‘kan het toch?’. Die assertiviteitscursussen bieden voor faalangst volgens mij geen oplossing. Ik heb er als tiener zelf verschillende moeten volgen. Ik herken dat perfectionisme van Tibo heel goed. Ik ben pas gaan geloven dat ik niet dom was in het eerste jaar aan de universiteit. Ik was in de eerste zittijd geslaagd als één van de 33 op de 300 eerstejaarsstudenten. Straf dat zo’n prestatie nodig is om je te doen geloven in jezelf. Het moet toch anders kunnen ook?”

Geen verwante artikels.

Sarah (14) onderging tijdens de zomervakantie een operatie aan haar been. Het eerste trimester kon ze niet naar school. Haar ouders regelden onderwijs aan huis. Want zieke kinderen hebben daar recht op.

Elk kind dat meer dan drie weken ziek is of dat chronisch ziek is, kan vier uur per week thuis les krijgen. Dat is gratis. Als ouder doe je de aanvraag bij de school waar  je kind is ingeschreven. Een arts schrijft een medisch attest. De school regelt een leraar en bepaalt de vakken.

“Sarah volgde Frans, Latijn en informatica,” vertelt mama Sonja. “Dat leken ons belangrijke vakken: twee hoofdvakken en een praktisch vak. De vakleraren gingen akkoord.”

“De start was niet makkelijk,” bekent mama Sonja. “De eerste weken ben je vooral bezig  met het genezingsproces en loop je van de ene doktersafspraak naar de andere. Veel tijd voor school is er niet. Sarah had soms pijn, sliep moeilijk en voelde zich algemeen niet optimaal.  Gelukkig hielden de leraren daar rekening mee.”

Heilzaam

Uit onderzoek blijkt dat zieke kinderen deugd hebben van lessen aan huis. Ze voelen dat ze iets waard zijn. Dat ze nog kunnen groeien en bijleren. En belangrijk: dat ze er nog bij horen.

Uiteraard is het de bedoeling dat zieke kinderen zo snel mogelijk terug naar school kunnen. Zodat het leven weer zijn normale gang gaat. Onderzoekers zijn het erover eens: na tijdelijk onderwijs aan huis is de stap naar school veel makkelijker.

Mama Sonja: “Het grootste voordeel vind ik dat Sarah individueel les kreeg. Dus op haar eigen tempo en met tips op maat. Dat heeft zeker geholpen om nadien makkelijk aan te sluiten in de klas.”

Sarah: “Ik ben vooral blij dat ik mijn leraren al eens ontmoet had, voor ik in hun les opdook. Zo stelden ze in de klas geen lastige vragen over mijn gezondheid. Ze behandelden me meteen als een gewone leerling.”

Meer info: www.ond.vlaanderen.be/toah/ouder

Verwante artikels:

1. “Hij komt alleen naar huis met de bus” De school van Lars (4) is een eindje van huis,...
2. “Iedereen heeft een computer in huis” Er zijn zo van die zaken die we vanzelfsprekend vinden...
3. Het Huis van Alijn Filmpjes van een plechtige communie in 1960, een snoepwinkel uit...