Er was eens een jongetje,

Hij was lang, mager en hij leek op een seutje. Hij werd altijd gepest op school. Altijd kwamen ze zijn geld afnemen en smeten hem op de grond. S avonds kwam hij thuis en mama wist al meteen wat er gebeurt was. Hij werd weer gepest. De ouders van het jongetje waren al meerdere malen naar de school gestapt om dit te melden, maar de school deed steeds niets. Ze maakten loze beloftes en het jongetje werd iedere dag weer gepest. Een aantal weken later, zat het jongetje op zijn kamer te wenen, uren aan een stuk. Hij dacht er zelfs aan om zichzelf iets aan te doen. Hij wou zo niet verder…

Op het moment dat hij uit zijn kamer wou springen, om zo nooit meer op te staan. Bedacht hij iets anders. Hij kreeg het idee om iedereen wat hem ooit gepest had, iets aan te doen. Dagen gingen voorbij, weken passeerde en het enige wat het jongetje nog deed, was op zijn kamer plannen uitwerken om het allemaal goed voor te bereiden. Zijn ouders hadden niets door en hij ging iedere dag zoals iedereen naar school.

Op een regenachtige herfstdag, vertrok hij met zijn fiets richting school. Wat zijn ouders niets wisten was, dat het de laatste keer was dat ze hem zagen. hij had een briefje onder zijn kussen verstopt, zodat zijn ouders het op een dag konden lezen en begrijpen. In het briefje stond: "mama, papa… Dit zal het allerlaatste zijn wat jullie van me lezen. Ik zal jullie missen, maar ik kan het niet meer aan",meer stond er niet in.

Het jongetje kwam rond 10 uur aan op school. Hij liep een beetje rond, wachtend tot de bel zou gaan zodat het speeltijd was. Op het moment dat de bel ging, greep hij naar zijn rugzak… Hij nam er een mes uit, een schaar en liet zijn laatste wapen in de rugzak. Het mes en de schaar verstopte hij achter de boom todat de speeltijd zou beginnen. "dit is het einde dan", zuchte hij in zichzelf.

De jongens, waar hij altijd door gepest waren, kwamen op hem af. Net zoals altijd op een rustig tempo, met een blik alsof hij weer slaag zou krijgen. Op het moment dat de jongens iets tegen hem wilden zeggen, greep hij naar de schaar en het mes en sloeg als een halve gek in het rond. Het bloed van de 2 jongens spoot in het rond. Ze vielen op de grond en bloedde letterlijk dood.

Op het moment dat een leerkracht dit had opgemerkt, stormde hij er op af, maar het was te laat. De jongen nam een geweer en schoot zichzelf door het hoofd. Daar lagen ze toen, de 2 jongens die pestte en het seuterig jongetje, maar wat het jongetje niet wist, was dat de 2 jongens zich eigenlijk kwamen excuseren voor hun gedrag. Ze hadden naar hun voeten gehad van hun ouders, en zouden geschorst worden van school als ze nog zouden pesten.

Tragisch einde dus van dit extreem verhaal!

Wat is nu het moraal van het verhaal?

1. PESTEN is nooit goed te keuren, het kan mensen pijn doen.
2. Scholen moeten onmiddelijk zwaar optreden tegen pesten. En leraren die zich hier niet in kunnen vinden zijn scholen beter kwijt als rijk! (ben zelf aan het studeren voor lo leraar. Pesten is een belangrijk en negatief onderdeel van het onderwijs)!
3. Pesten geeft vaak een pijn die zo ondraaglijk is, dat er mensen gek van kunnen worden en gestoorde dingen doen.

Ook al krijg je spijt van pesten, zo zie je maar … HET kan al TE LAAT zijn.

Conclussie: Stop het pesten :)