De pijn van pesten

Jochen is bang om naar school te vertrekken.

En hij is niet alleen. Elke ochtend vertrekken tienduizenden Vlaamse kinderen met lood in de schoenen naar school. Ze zijn bang voor de speeltijd, om straks op de bus te wachten, om alleen naar huis te fietsen. Ze worden geslagen, geschopt, gekleineerd of uitgescholden. Hun boekentas verdwijnt, banden worden platgeprikt Eén op vier leerlingen in het basisonderwijs is het slachtoffer van pesten. In het secundair is dat nog 15 %. Ondanks de vele campagnes vermindert pesten op school niet, alarmeert de Kinder- en Jongerentelefoon Vlaanderen.

Pesten steekt. Slachtoffers (en hun ouders) schamen zich vaak en kruipen weg. Ouders van pestkoppen wéten het niet eens, zijn gekwetst of beschuldigen anderen. Sommige leerkrachten doen alsof ze niets zien.

Pesten is geen individueel probleem van de pestkop of het slachtoffer. Het is een groepsprobleem. Pesten gebeurt in elke school. En natuurlijk is het geen schande. Het is wel een schande als ouders en leerkrachten er niks aan doen. De leerkrachten weten vaak wie de pestkoppen zijn, ouders kennen vaker de slachtoffers. Prikken ouders met de leerkrachten straks in elke school een pestactieplan tegen de muur?