(PIETER) De meeste mensen denken dat mensen met Gilles de la Tourette alleen maar vloeken, tieren, roepen. Ik heb dat niet. Ik heb meestal tics. Tics zijn bewegingen of geluiden die ik moet doen: mijn been uitsteken tijdens het fietsen, aan alles ruiken, nagelbijten, mijn neus met heel veel lawaai optrekken. Sommige gaan weg, later komen er dan ook een paar nieuwe bij. (PIETER) En ik heb ook 'dwangen' die ik ook alweer moet doen. En die 'dwangen' zijn... dat ik mijn ontbijtgranen eerst moet tellen voor ik de lepel in mijn mond steek. Mijn boterham bekijk ik ook altijd voor ik hem in mijn mond steek. Eén zijde één keer, nog een zijde, twee keer, dan die andere zijde nog eens en dan bekijk ik nog één zijde twee keer en dan een hap en naar binnen. Ik ben constant in gevecht met die boterham, dan zeg ik: Steek dat in je mond. Maar mijn hand blijft stijf en achteraf bekijk ik hem toch. (PIETER ZINGT) Ik loop met één been op de stoep en één been in de goot en ook nog achteruit. Is dat niet idioot ? Dan moet ik ook... (PIETER) Ik luister ook heel vaak naar een liedje van Kinderen voor Kinderen: 'Ik loop met één been op de stoep.' Omdat ik dan ook wel herken van: Ah ja, die hebben ook Gilles de la Tourette. En ik vind dat ook wel een heel leuk liedje. (PIETER ZINGT) En niemand die 't weet. Ik schaam me er een beetje voor, maar ik ga maar door. 'k Ga d'r maar mee door... (MAMA VAN PIETER) Ondanks zijn Tourette kunnen we wel met Pieter overal naartoe. Het is niet dat we vooraf schrik hebben van: Wat gaat er gebeuren of wat gaat hij nu doen daar ? Voorlopig is dat nog altijd die heel spontane, sympathieke jongen die direct iedereen voor zich gewonnen heeft. Wat we vooral doen concreet om hem te helpen, is hem zo veel mogelijk uitleg geven over wat hij net doet. Hij wordt gefrustreerd van: Mama, die bewegingen, ik wil dat niet doen, maar dat moet. Hem dan inderdaad uitleggen dat hij er geen controle over heeft, dat hij er rustig moet in blijven. (PIETER) Ik heb boven een kist staan waar allemaal dingen in zitten die ik wou houden. Ik kan niks wegdoen: snoeppapiertjes, tekeningen die ik zelf maakte, een pyjama die te klein is, omdat ik weet: Er is nooit een identiek dezelfde pyjama. Van kleuren wel, maar toch niet identiek dezelfde kreuken en al. In de klas, als er dan wel iets verkeerd loopt, ween ik heel rap. Dat heb ik wel voor. We mochten het papier van de proevenreeks verscheuren, en in mijn enthousiasme deed ik dat, maar achteraf had ik ook weer last van het identieke. Ik had nog wel een kopieblad, maar daar was op gefluoresceerd. Dat hebben we dan niet verscheurd. Ik kon me nog inhouden om in de klas niet te wenen. Want op een bepaald moment was dat van: Oei. Toen ik dat verscheurd had, kon ik mij nog inhouden om niet te wenen. (JUF) Niet opsteken, hé. Een pet, een dinoknuffel, schoenen en Sien, wat heb ik niet gehoord ? (PIETER) Ja, ik voel mij ook wel anders dan die anderen. En op het voetbal zeggen ze ook tegen mij van: Pieter, jij bent toch maar een rare, hoor. Dus op school en op het voetbal ben ik niet echt de populairste. Als ik naar mezelf kijk, het enige wat ik kan zeggen is dat ik precies een lange slungel ben, wel met veel kracht, denk ik wel soms. (MAMA VAN PIETER) Wat we ook doen, is 'm altijd positief blijven benaderen van: Je moet dat wel doen, maar je blijft wel 'n leuke jongen. Hij zegt soms: Mama, ik ben toch gek ? Dan zeg ik: Je bent niet gek. Je bent 'n speciale Pieter, maar geen gekke Pieter. (PIETER) Ik ben blij met het leven dat ik nu heb. En Gilles de la Tourette heeft niet alleen maar nadelen, ik heb ook mooie kantjes, want ik kan ook heel lief zijn, ik ben nooit lang kwaad. En ik begrijp de gevoelens van andere mensen ook heel goed. En ik ben in veel dingen geïnteresseerd, zoals in dino's, daar weet ik alles van. En ik heb ook wel veel gevoel voor humor. Ik heb zelf ook al een mop uitgevonden. Je weet wel. Het is rood en het hinnikt. Een 'paardbei'.