(VOICE-OVER) Scharniermomenten bepalen de rest van je leven. TV.Klasse volgt sinds 2010 negen Vlaamse jongeren. Hoe evolueren hun dromen, angsten en verwachtingen en wat heeft de wereld voor hen in petto ? Welkom inDe klas van 2010, één jaar later. (CELIEN) Ik ben een beetjegroffergeworden. En ja, ik denk ook opener tegenover mijn vrienden. En gekker. (JORDY) Als er geen meisje is dat daarmee kan leven, hoeft het voor mij niet, dan hoef ik geen meisje en blijf ik alleen. (MATTHIAS) Omdat ik liever naar het tweede wil gaan, dan zie ik mijn vriendjes. (VOICE-OVER) De leerlingen uitDe klas van 2010 hebben het afgelopen jaar allemaal grote stappen gezet: naar het eerste leerjaar, voor het eerst naar het secundair, naar de universiteit of gaan werken. In deze reportage zoeken we Matthias, Celien en Jordy weer op. Hoe loopt hun leven verder ? (JUF) En heb je er zin in of ben je een beetje bang ? (MATTHIAS) Ik heb er geen zin in. - (JUF) Geen zin in ? (MATTHIAS) Nee, want dan moet ik altijd schrijven. (VOICE-OVER) Matthias had vorig jaar niet veel zin in 't eerste leerjaar. Een jaar later is hij nog steeds niet zo enthousiast. (VROUW) Wat vind je eigenlijk helemaal niet plezant in 't eerste leerjaar ? (MATTHIAS) Schrijven en rekenen. (VROUW) En waarom vind je dat niet plezant ? (MATTHIAS) Omdat ik dat niet leuk vind, knutselen vind ik wel leuk. (ANN) In het begin, de eerste maanden, hij kwam thuis en dat was direct: Ik ga mijn huiswerk maken en hij was heel gemotiveerd en zo. Dus ik zag het wel zitten, maar hij heeft ook momenten gehad, evenals zijn zus, van: Ik heb geen zin om naar school te gaan. Ik dacht: Elk kind heeft wel eens geen zin om naar school te gaan. Maar het CLB heeft hem dan getest en daaruit is gebleken dat het gewoon onderwijs niet aan te raden is, dat er veel te veel druk is voor hem en dus gaan we nu proberen om vanaf september naar het buitengewoon onderwijs te gaan. Normaal begaafden hebben een IQ van rond de 100 en Matthias zit rond de 80. (VOICE-OVER) Ann vindt het spijtig dat Matthias niet naar het tweede leerjaar kan, maar ze weet dat het buitengewoon onderwijs het beste is voor de toekomst van Matthias. (ANN) Toen ik hoorde dat hij naar het buitengewoon onderwijs moest, was ik teleurgesteld in mezelf, ik dacht dat ik gefaald had. Maar nu, als je dan verhalen hoort van mensen die in het buitengewoon onderwijs gezeten hebben of met kinderen erin, weet ik dat de druk van hem gaat vallen. Dus die prestatiedruk gaat er niet zijn. En ze zitten er in kleinere groepen, dus ze kunnen zich beter bezighouden met de kinderen. (MATTHIAS) Ik wou dat nog eens doen, op die draaier. Maar er zit een kindje in. - (MAMA) Zet je er maar bij. (MATTHIAS) Maar ik wil nog eens... Hier kun je mij wel zien, hè. Hier. (VOICE-OVER) Ann hoopt dat Matthias wat rustiger wordt en minder aandacht zal vragen nu hij niet meer moet opboksen tegen de rest van de klas. (ANN) Als er iets niet echt goed lukt, kan hij zo'n beetje... Agressief is dat niet echt, maar zo nerveus direct, heel nerveus worden, meer uit frustratie. En hij uit dat dan in woede, dan begint hij te roepen of zo. Gaat dat nu veranderen door in het buitengewoon onderwijs te zitten ? Ik weet het niet. Laat het ons hopen, want soms is het wel een beetje extreem. (VOICE-OVER) Ook Celien heeft een grote stap gezet, van de lagere school naar het secundair. Hoe zou haar jaar verlopen zijn ? (CELIEN) In het begin van het jaar had ik wel schrik om naar hier te komen, omdat ik nog niet wist hoe een middelbaar in elkaar zat. Maar toen ik hier aankwam, na de tweede of derde dag, had ik al nieuwe vriendinnen. (VOICE-OVER) Voor de examens was Celien op voorhand wel bang. (CELIEN) Langs de ene kant vind ik het wel leuk om naar het middelbaar te gaan, omdat je dan groter bent en dat je dan nieuwe vrienden leert kennen, maar langs de andere kant ben ik ook wel bang dat ik het niet ga kunnen of dat ik iets niet kan bereiken. (VOICE-OVER) Op de laatste dag van het schooljaar wacht ze met haar klasgenoten gespannen de punten van het eindrapport af. (JUF) Proficiat, een A-attest. (VOICE-OVER) Ze heeft de examens goed doorstaan en dat is een hele opluchting. Het is een intens jaar geweest vol veranderingen. (CELIEN) We moesten veel meer studeren en ook... In de lagere school hadden we geen examens, gewoon toetsen. En examens zijn wel veel zwaarder. Ook het karakter van de mensen van mijn vorige jaar die ik al kende, is ook helemaal veranderd. En ik denk dat ik zelf ook wel een beetje ben veranderd. (TANIA) Ja, Celien is veranderd, ja. Ze begint zo'n klein beetje puberaal gedrag te vertonen, een beetje opstandiger wel. Bij bepaalde dingen waarvan we niet graag hebben dat ze die doet, biedt ze toch wel weerwoord. (VOICE-OVER) Celien houdt ervan met vriendinnen op stap te gaan, naar de stad om te winkelen bijvoorbeeld, maar dat is soms buiten haar ouders gerekend. (CELIEN) Ik doe heel veel graag met mijn vrienden, maar dat gaat bijna niet, omdat mijn ouders altijd meegaan. Dan mogen de andere kinderen van je klas iets en dan mag je dat zelf niet, omdat je ouders je nog te jong vinden... Allee, ja, ik vind dat ze nog redelijk ongerust zijn over mij. Mijn papa niet, want van mijn papa mag ik toch wel veel. Van mijn mama ook, maar mijn mama is ongerust in die dingen. (DE MEISJES ZINGEN) (TANIA) Dat is niet altijd makkelijk, hè. Ze denkt dan dat ze bepaalde dingen al mag of kan en dan moeten we toch weerwoord bieden en dan blijft ze er toch wel op doorgaan, maar dat is goed, dat mag. Dat is typisch voor die leeftijd. En ze moeten een beetje... (JEF) De grenzen verkennen. - (TANIA) ...de grenzen aftasten. Ze is groter geworden. - (JEF) Ja, een grensgeval. (TANIA) Ze is groter geworden. Dat knuffelen is er toch een beetje aan het uitgaan. (JEF) Heel soms. - (TANIA) Soms komt ze nog eens af. Maar minder. (DE MEISJES ZINGEN) (VOICE-OVER) Jordy zat vorig jaar in het zevende jaar logistiek en deed stage. Nu is hij voltijds aan de slag. Hij combineert zijn werk nog steeds met de zorg voor z'n papa die chronisch ziek is. (JORDY) Ten opzichte van vorig jaar gaat het sowieso slechter met mijn vader. Het is niet om te zeggen dat hij morgen doodgaat. Maar we moeten ook reëel blijven. Superlang gaat hij ook niet meer... Vijf jaar vind ik persoonlijk nog te kort voor mijn vader, maar de dokters zeggen: Vijf jaar, dan begint het toch wel. Maar ik probeer nu zoveel mogelijk voor m'n vader te doen en te zorgen. Ik vind, toen ik klein was en als baby zorgen nodig had, heb ik die ook gehad, ik vind dat ik nu verplicht ben om die zorgen terug te geven. (VOICE-OVER) Jordy woont al jaren alleen met zijn papa. De angst om hem te verliezen is enorm. (JORDY) Ik vertrouw echt alleen mijn papa volledig 100 % en als hij nu zou wegvallen, zou ik echt niet weten wat ik moet doen. (VOICE-OVER) Jordy wil zijn papa niet naar een rusthuis brengen, hij neemt alle zorg op zich, hij kookt, doet het huishouden en regelt al het papierwerk. Als het hem allemaal een beetje veel wordt, trekt hij zich terug in een zomer- huisje achter het huis van z'n papa. (JORDY) Als ik me eens wat minder voel of als iedereen werken is en ik weet niet wat te doen en ik heb alles opgeruimd en mijn vader voelt zich niet zo goed en gaat slapen, dan kan ik gewoon naar achteren, op m'n gemak zitten en wat nadenken. Dan voelt het toch precies alsof je even uit huis bent. Ik zeg niet dat ik niet graag in huis ben, maar dan voel je even... Even op het gemak en ik kan nu even rustig wat doen. (VOICE-OVER) Hij droomt ook van een gezin. Vorig jaar maakte hij zorgeloos plannen met zijn vriendin. (JORDY) Trouwen, daar zijn we alle twee niet voor. En kinderen... We zitten voor het meeste op dezelfde golflengte. We willen wel kinderen, maar nog niet de eerstkomende jaren. We willen eerst zelf een toekomst opbouwen zodat je een zekere toekomst hebt voor je kinderen. (VOICE-OVER) Een jaar later is er al heel wat veranderd. De relatie met zijn vriendin is een tijdje geleden stukgelopen. (JORDY) Ze kon er niet tegen dat ik nog zo lang voor mijn vader wou zorgen. Dat ik ervoor zorgde wel. Maar ze zei ook: Wat ga je doen als je 25, 26 bent en je pa leeft nog ? Ga je er echt iedere dag alles voor doen ? Ik zei: Ja, al moet ik dat tot mijn 30, 35 doen, dan is dat zo. Als er geen meisje is dat daarmee kan leven, hoeft het voor mij niet. Dan hoef ik geen meisje, dan blijf ik wel alleen voor het moment.