Blog Gepubliceerd op

Schoolcross: ideaal om je leerlingen te leren kennen

1 reactie

Log in om te bewaren.

Delen

leraar Karel Willem
Leraar Karel-Willem Delrue staat vanop de zijlijn leerlingen aan te moedigen tijdens de schoolcross. Daar ontdekt hij dat de wedstrijd de blauwdruk van hun leven prijsgeeft.
 
“Maar meneer, wij zijn de enige school die dat doet.” Het is schoolcross. Hoogdag voor sporters en sprinters, pufdag voor veel anderen. We verzamelen in de klas, zodat ik de aanwezigheden kan opnemen en de rugnummers kan uitdelen. Ze zijn onrustig. Ze beseffen goed dat ze zich zo dadelijk moeten bewijzen. “Waarom moeten wij dat eigenlijk doen?” “Omdat het een machtige metafoor is voor het leven”, probeer ik. Het werkt niet. Ze blijven me met gefronste wenkbrauwen aanstaren. “Omdat je moet laten zien dat je je best kan doen.”
 

Terug in de tijd

Dat antwoord slingert me 15 jaar terug in de tijd. Ja, ook ik heb de schoolcross moeten lopen. De leraar Latijn stond toen aan de zijlijn te supporteren. Het was een van die momenten waarop leerlingen inzien dat leraren in feite ook maar mensen zijn.

Ik was niet erg goed in Latijn en vermoedde dan ook dat de leraar op mij neerkeek. Maar toen we onze spieren los liepen tijdens een opwarmingsrondje, riep hij “Komaan jongens! Goed doen!” Had hij dan toch vertrouwen in mij? “We kunnen maar ons best doen, meneer”, probeerden wij te relativeren. “Klopt,” zei hij, “een mens kan maar zijn best doen. Maar dan moet hij daadwerkelijk zijn best doen.” De Latijnse naamvallen en de teksten van Cicero en Plinius zijn vervlogen, maar díe zin heb ik onthouden.

En nu sta ik zelf aan de zijlijn. Met een warme jas en een paraplu. Leerlingen die niet kunnen of mogen meelopen komen zelfs rond met koffie. Ik kijk rond, slurp geregeld wat warmte binnen en geniet van de folklore rond me. De cross is onlosmakelijk met onze school verbonden. Het is een soort overgangsritueel voor alle lopers. Er is op vijftien jaar tijd veel veranderd in het onderwijs, maar de cross, daar blijven ze af! Nog steeds dezelfde spanning aan de start, nog steeds hetzelfde startschot, nog steeds de eerste sprintstrook waar de meesten zich al helemaal opbranden.
 

Dé kans om je leerlingen te leren kennen

Er zijn er die blazen en puffen, er zijn er die lachen, onnozel doen en contact zoeken met het publiek dat hen vleugels geeft, en er zijn er die enkel focussen op het traject. Dit is echt een machtige metafoor voor het leven. Ik kan het alle schooldirecteurs te lande alleen maar aanraden: organiseer bij de start van elk schooljaar een loopwedstrijd. Het is de ideale kans om je leerlingen echt te leren kennen.

Van de krempers die met hun uitvluchten aan de zijlijn staan tot de bijters die ondanks een verkoudheid voorop lopen. Van de stoefers met hun grote mond tot de doorzetters die op hun eigen tempo het parcours afleggen. Sommigen geven alvast de blauwdruk van hun levensloop prijs.

Winnen is een erezaak op de cross. Het moet heerlijk zijn om iedereen achter jou te kunnen laten en als eerste de finish te bereiken. Ik zou in elk geval door het lint gaan. Bovendien krijgen de winnaars een medaille en drie zoenen van de directie. Je zou voor minder je best doen. Met de derdejaars wonen we de podiumceremonie van de vierdes bij. “Volgend jaar sta jij daar”, hoor ik mijn collega tegen een schuchtere leerling zeggen. “Ik doe mijn best”, antwoordt de jongen. Dat is het voornaamste. Als hij daadwerkelijk zijn best doet, tenminste.

Karel-Willem Delrue

Karel-Willem blogt een schooljaar lang voor Klasse vanuit het Bernarduscollege, Oudenaarde. Bovendien brengt hij wekelijks op zijn blog Meneer Delrue kleine verhalen die hij oppikt in zijn klas en school.