Gepubliceerd op
Blog

Doorlichting op school: niet anders dan anders?

Log in om te bewaren.

Juf Carolien Planckaert
Basisschool Sint-Hendrik in Deinze nodigde zelf de nieuwe inspectie uit. Dat bood inzichten en bracht collega’s dichter bij elkaar, erkent juf Carolien, die een schooljaar lang blogt voor Klasse. Maar de grip op hun school waren ze een weekje kwijt. ‘Niet anders doen dan anders’, lukte niet.
 

Eind december gleed tussen de vele digitale nieuwjaarswensen een heel ander bericht onze mailbox binnen. We mochten bezoek verwachten. In de tweede week van januari zou een kakelvers koppel van de Inspectie 2.0 zijn kritische licht laten schijnen op onze school. Doorlichting dus.

Een complete verrassing was dat niet. We hadden de inspecteurs immers zelf uitgenodigd. Dat kon. Nu het stadium van de proefdoorlichtingen voorbij was, ging het om een ‘echte doorlichting zonder juridische consequenties’. Net voor we het eindejaarsfeestgedruis in doken, kwam onze directeur het ‘cadeautje’ nog onder de kerstboom leggen. Door de vakantie was het nog wat veraf, maar het bezoek nestelde zich al in onze gedachten, in onze mappen en op onze computers.

Na Nieuwjaar ging het geschenkpapier er onherroepelijk af. Alles werd concreet. We spraken kinderen en ouders aan, stelden gespreksteams samen. Iedereen liep te zeulen met Curver-boxen. Een lokaaltje werd volgestouwd met materiaal dat we moesten of wilden laten zien. Een rustige opstart in het nieuwe jaar? Vergeet het maar.

De volgende maandagochtend was het ongewoon stil in de lerarenkamer. Iedereen was aanwezig, ons ‘nieuwjaarsbezoek’ kwam zich voorstellen. En ons geruststellen: hun komst was een kans tot dialoog, tot wederzijdse verrijking. We moesten geen stress hebben.


Zo’n week duurt lang. Je voelt je als een leerling in examenperiode. Je bent alerter, gaat door op adrenaline.

Ze vroegen ons om tijdens die doorlichtingsweek ‘niet anders te doen dan anders’. Dat probeerden we. Tevergeefs. De focus lag op Nederlands, dus lessen werden toch verplaatst om in het observatierooster van de inspecteurs te passen. Leerlingen kregen een andere plaats zodat synthesegesprekken in de klas konden plaatsvinden. We gingen plannen, afspraken maken, roosters opstellen, nakijken en aanpassen. Wij leraren, normaal niet vies van wat routine, werden plots heel soepel.

Zo’n week duurt lang. Je voelt je als een leerling in examenperiode. Je bent alerter, gaat door op adrenaline. Je wil tonen wat je in je mars hebt, geen kansen laten liggen … Maar we zijn de vijfdaagse goed doorgekomen. Het bracht ons zelfs dichter bij elkaar. Na elk gesprek werd geventileerd onder collega’s, ervaringen werden gedeeld in de lerarenkamer. Schouderklopjes stelden gerust, vragende blikken kregen antwoorden.

Uit wat we opstaken, kwamen mooie voornemens, zoals bij elk nieuw jaar. Nu moeten we aan de slag om ze concreet te maken. Het nieuwe, gebruiksvriendelijke ongevallenregister ligt al op tafel. We schreven nascholingen in onze agenda én die van ‘luisteren en spreken’ is al achter de rug. En op de computer en in onze hoofden groeit een aangepaste versie van ons prioriteitenplan.

We zijn blij dat we zijn doorgelicht, maar voelen ons toch ook ver-licht, nu we onze weekplanning opnieuw zelf in handen hebben. Nu we geen energie meer verliezen door ‘niet anders te doen dan anders’. Want samen met collega’s zélf meester (of juf) zijn over je school, is een van de mooie aspecten van ons vak.

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 51.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...