Gepubliceerd op
Verhaal

Mohamed: Afrikaan, én Belg, én uniefstudent

Mohamed Barrie (25), afkomstig uit Sierra Leone, startte als tiener in het bso en is nu masterstudent in het Sociaal Werk. “Ons Vlaams onderwijs is nog steeds niet klaar voor jongeren met een migratieachtergrond”, is zijn persoonlijke ervaring. Daarom richtte hij studentenvereniging AYO op.

Mohamed Barrie over studiekeuze bij jongeren met migratieachtergrond

Mohamed: “Als 12-jarige startte ik in de OKAN-klas. Ik voelde me er snel thuis. En kon er mezelf zijn. Door de burgeroorlog in mijn thuisland Sierra Leone, had ik 5 jaar schoolachterstand. Leraren deden veel moeite om mijn kwaliteiten te leren kennen. Ze daagden me uit met extra lessen. Ze ontdekten dat ik graag las en gaven leestips mee. Dankzij hen ging ik op woensdagmiddag lezen in het bejaardentehuis.”

“Bizar, maar in de OKAN-klas was ik nog niet een leerling die samen met zijn klasgenoten van punt A naar punt B moest geraken. Leraren boetseerden hun leerstof op mijn niveau en interesse, volgens wie Mohamed was.”
 

Opgeleid tot nobody

Mohamed: “Na OKAN was aso eigenlijk een logische stap. Zeker als je oordeelde op basis van mijn punten en leergierigheid. Toch belandde ik in het bso omdat ik geen diploma lager onderwijs had. Het systeem sloot me uit, nog voor ik me kon bewijzen. Tijdens mijn laatste jaren bso kreeg ik een degout van school. Omdat de lat bij alles kei-laag lag. Terwijl bso-leerlingen nood hebben aan leraren die ze uitdagen om te tonen wat ze wél kunnen. Die echt in ze geloven. Want op veel waardering van de samenleving moet je als bso-leerling niet rekenen.”

“Elke dag kregen we te horen wat we niet konden. Ik zag hoe mijn bso-klasgenoten ook echt begonnen te geloven dat ze nobodies waren. Ik had honger naar meer intellectuele uitdaging, maar kreeg hierdoor de stempel van lastige leerling: ‘Doe nu eens normaal, stop met die aso-woorden’, kreeg ik van leraren te horen. Maar ook van klasgenoten. Net alsof ook zij er niet in geloven dat je én Afrikaan én slim kan zijn. Ik zat er sowieso niet op mijn plek, en dat overkomt wel meer allochtone jongeren.”
 

Meer Afrikaanse jongeren in het hoger onderwijs

Mohamed: Van bso naar de hogeschool was niet echt een grote stap. Ik keek er enorm naar uit. Het aantal jongeren met Afrikaanse roots kon ik er op één hand tellen. Na mijn bacheloropleiding ging ik naar de universiteit om mijn masterdiploma te halen. De unief kleurt nog witter. Bizar toch, én bijzonder spijtig: net alsof jongeren met andere roots zelf geloven dat ze er niet thuishoren. Het Belgische onderwijssysteem faalt, en slaagt er niet in om jongeren met andere roots en in armoede te doen doorstromen naar het hoger onderwijs. Het is tijd om ook in hen te investeren.”

“Ik wil jongeren met een migratieachtergrond doen inzien dat ze in aso en later in hoger onderwijs wél juist zitten. Daarom ga ik in een secundaire school wel eens vertellen over mijn schoolloopbaan. En ook leraren duidelijk maken dat ze een belangrijke rol hebben bij de school- en studiekeuze van hun leerlingen. Op de unief richtte ik samen met een vriend voor Afrikaanse jongeren studentenvereniging AYO op. We geven trainingen rond leren leren en tips over omgaan met stress op school. En we organiseren culturele activiteiten om te ontspannen, zoals een filmavond over de Afrikaanse geschiedenis en haar helden.”


Jongeren smeken: ‘Leer ons samenleven, toon ons hoe we kunnen omgaan met diverse culturen in onze maatschappij’

Mohamed Barrie

“Je even afzonderen met mensen die dezelfde levensfilosofie delen, doet deugd. Vooral wanneer je ergens de nieuwkomer bent. Dankzij AYO gaan jongeren zich thuis voelen. Dat heb je nodig om te kunnen presteren. Internationale onderzoeken tonen dat aan. Pas wanneer iemand zich comfortabel voelt op een plek, kan hij zich ontplooien, medestudenten met diverse achtergronden ontmoeten, connectie maken met de leerstof of studierichting.”
 

Gezocht: leraren die de diversiteit omarmen

Mohamed: “Het klopt dat je in de lerarenkamer niet de verschillende culturen ziet die je in de stad tegenkomt. Maar eigenlijk boeit het me niet of mijn leraar wit of zwart is. Het onderwijs heeft mensen nodig die de diversiteit onder ogen durven komen en verschillende brillen opzetten om naar de realiteit te kijken. In een peiling van VSK (Vlaamse Scholierenkoepel) smeken jongeren: ‘Leer ons samenleven, toon ons hoe we kunnen omgaan met de diverse culturen in onze maatschappij.’ Als onze samenleving verwacht dat jongeren leren samenleven, moet ons onderwijs afstappen van oude recepten die uitsluitingsmechanismen in de hand werken.”

“Het Vlaamse onderwijs maakt daar nog altijd geen speerpunt van. Het is bang om de diversiteit écht te omarmen. Terwijl dat de slaagkansen van allochtone jongeren van basis- tot hoger onderwijs zou doen toenemen. Vreemd toch ook dat ons land in het buitenland wordt verkocht als ‘divers, rijk aan culturen en talen’. Maar je op sommige scholen niet eens je moedertaal mag bovenhalen op de speelplaats? Hoe kan je je dan echt thuis voelen op school. En presteren?”

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 51.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...