Gepubliceerd op
Verhaal

“Leerlingen, grijp je kansen”

Onderwijs biedt leerlingen veel kansen, vindt leraar automechanica Shaban Krasniqi. Hij vraagt zijn leerlingen om ze te grijpen. Ze geloven hem. Want hij is zelf het mooiste voorbeeld.

portret Shaban Krasniqi

Shaban Krasniqi: “Sleutelen aan mooie wagens, dat was mijn kinderdroom in Kosovo. De Balkanoorlog leek die stuk te slaan. Ik vluchtte naar België en kreeg een taalbad in een OKAN-school. Daar kreeg ik het studieadvies Metaal. Alleen zo konden ze me houden. Ik weigerde. En ging op zoek naar een school met de richting Auto. Eerst op internet, daarna in de straten van de Gentse binnenstad, waar ik in gebrekkig Nederlands voorbijgangers aanklampte om de weg te vragen naar KTA MoBi.”

“In die school joeg ik mijn droom verder na. Werkte hard aan mijn Nederlands en vakkennis, en studeerde af als autotechnicus. Mijn stageplek werd mijn werkplek. Een garage vol dure wagens. Veel sneller dan ik kon hopen, kwam mijn kinderdroom uit. Toen wist ik nog niet dat er een mooiere jobdroom zou volgen.”
 

Oud-leraar opvolgen

“Met mijn leraar automechanica bleef ik contact houden. Hij bracht zijn wagen binnen voor onderhoud, ik ging bij hem op de thee. ‘Jij moet mij opvolgen’, vertelde hij tijdens die bezoekjes. Vreemd, vond ik eerst. Maar hij drong aan. ‘Jij kan dat, Shaban. Werken met mensen en tijd nemen om iets uit te leggen.’ Dus volgde ik de lerarenopleiding en haalde dat diploma.”

“Niet veel later kreeg ik telefoon van MoBi. Of ik mijn ex-leraar kon vervangen? Dokters hadden bij hem opnieuw kanker vastgesteld. Mijn baas liet toe dat ik 14 dagen lang auto’s ruilde voor leerlingen. Ik besefte heel snel: dit wil ik blijven doen. Toen ik de kans kreeg om een jaar voor de klas te staan, sprong ik met wankele benen. Lesgeven blijft een grote stap als Nederlands niet je moedertaal is.”


Lesgeven blijft een grote stap als Nederlands niet je moedertaal is

Shaban Krasniqi - leraar automechanica

Leerlingen buiten school

“In een van mijn eerste lessen botste ik met een leerling. Hij stampte tegen zijn bank en liep naar buiten. Ik wist weinig of niets van ADHD en kon niet goed reageren. Een gat in mijn opleiding. De directeur steunde me, maar ik had toen zelf beter willen doen.”

“Sindsdien wil ik elk schooljaar in september alles weten over mijn leerlingen. Vraag ik waarmee ze zitten en hoe ik ze kan helpen. En creëer ik een groepsgevoel. Samen brengen we 8 uur per dag door. Alleen als we elkaar snel leren kennen en respecteren, komen we samen verder.”

“Daarom krijgen ze in mijn klas ook de tijd om te vertellen over hun thuis. Zware zaken soms, dan snap je meteen waarom ze vervelend doen of hun interesse moeten bijeenschrapen. Tijdens die klasgesprekken blijven de boeken dicht. Zo’n lesuur voelt niet als verloren aan. Daarna werken we gewoon wat harder.”

“Met mijn leerlingen trek ik ook naar een goedkoop restaurant. Omdat ik ze ook buiten de schoolmuren wil zien. Daar gedragen ze zich meestal ontzettend netjes. Op school koken de potjes sneller over. ‘Waarom ga je zo fel in discussie met mijn collega’, vraag ik dan. ‘Buiten de school zag ik je veel rustiger reageren’.”

“Die gasten horen zo vaak dat ze ambetante leerlingen zijn. Maar als je écht interesse toont, écht luistert, lukt het wel. Na dat incident in mijn begindagen, heb ik nooit meer een leerling buiten gegooid. En natuurlijk gaan we in discussie. Soms hebben zij ongelijk, soms zit ik fout of reageer ik te fel. Dan geef ik dat daarna toe. Want omgaan met mensen en meningen, is een deel van hun leerproces. Dat zullen ze als vakman ook moeten doen.”
 

Gerespecteerde vakmannen

“Die aanpak, samen met mijn eigen geschiedenis, maakt dat ik veel respect krijg van mijn leerlingen. Ze zien me als een voorbeeld omdat ik niet bij de pakken bleef zitten en kansen greep. Dat doen de meeste leerlingen ook: sommige stampen een eigen zaak uit de grond, zeker 100 andere leerlingen zijn aan het werk in Gentse garages. Hun bazen vertellen me: zo mag je er nog sturen.”

“Jasper bijvoorbeeld. Een zorgleerling met een pestverleden. ‘Hij past beter in buitengewoon onderwijs’, vonden velen. Ik vroeg aan Yoni, een intelligente superkerel die de studierichtingen voor het uitkiezen had, om met hem een duo te vormen. Yoni deed dat schitterend. Nam Jasper overal mee, hielp hem waar hij kon. Jasper bloeide open tot de beste leerling van de klas, zijn ouders dolgelukkig. Nu is hij een ontzettend gerespecteerd vakman in een garage.”


2 leerlingen op zoek naar een stage klaagden dat niemand ze moest hebben. Achteraf stoefte de garagehouder ze de sterren in

Shaban Krasniqi - leraar Automechanica

“Of die 2 leerlingen met baggy broeken die geen stageplek vonden. ‘Niemand moet ons hebben’, klaagden ze. Toen heb ik door mijn telefoonlijst gescrold. Een garagehouder gebeld. De leerlingen getipt om die broeken bij hun eerste afspraak even hoger te trekken en een proper hemdje te dragen. ‘Zodra je collega’s zien hoe goed je bent, kan er wat meer met die kleren.’ Ze volgden mijn stijladvies. Achteraf stoefte de garagehouder hen de sterren in. ‘Die 2 bleven vrijdagavond zelfs na om de garage te poetsen. Ik was zo content dat ik ze een cent gegeven heb’, lachte hij.
 

Kansen blijven najagen

“Leerlingen kansen geven en dan zien dat ze die grijpen, daarvoor doe ik het. Zelf zit ik ook niet stil. Ik trek ook naar garages. Niet omdat ik zit te broeden op een nieuwe carrièreswitch. Integendeel: dat lesgeven aan jonge gasten die ervan dromen om aan auto’s te sleutelen, heeft me helemaal beet.”

“Door vormingen te geven aan technici in garages, geef ik mijn leerlingen de kans om met de allernieuwste technieken en modellen te werken. Zoals de wagens van de toekomst: elektrische en hybride wagens. Het is dat ze nog niet bestonden, anders had ik daarvan als kind zeker ook gedroomd.”

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 51.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...