Gepubliceerd op
Zo doen zij het

3 gezichten van de ondersteuningsnetwerken

Sinds september 2017 zenden de ondersteuningsnetwerken in het kader van het M-decreet hun mensen uit. Ondersteuners Karen, Leen en Riet vertellen hoe ze samenwerken met directeurs, leraren en leerlingen. 3 portretten van 3 sterke duo’s.
 


 

Ondersteuner Leen en directeur Sarah

Sarah Clauwers, directeur lagere school De Twijg, Wijgmaal en Leen Damman, ondersteuningsnetwerk Oost-Brabant

Sarah Clauwers, directeur lagere school De Twijg, Wijgmaal en Leen Damman, ondersteuningsnetwerk Oost-Brabant

Sarah: “Vorig schooljaar botsten we verschillende keren op conflicten tussen kinderen die uitdraaiden op agressie. We wisten niet hoe we daarmee konden omgaan. De werkdruk bij mijn leraren ligt hoog, en zelf kom ik ook vaak handen te kort. Toen wist ik: dit moeten we op schoolniveau aanpakken.”

Leen: “Ik vind het positief dat ik de vrijheid heb om samen met de school te bepalen hoe we de ondersteuning inzetten. Ik werkte 17 jaar als opvoeder met kinderen van 8 tot 16 met een verstandelijke beperking en gedrags- of emotionele problemen. Die achtergrond probeer ik hier zinvol te gebruiken. Door een gedragen beleid uit te werken dat al start in de kleuterklas. Duidelijke afspraken rond straffen en belonen bijvoorbeeld, zodat elk lid van het team steeds op dezelfde manier ingrijpt. De directeur en de zorgco brachten de bal mee aan het rollen. Essentieel als je iets wil bereiken.”

Sarah: “Je vraagt je team natuurlijk weer om een investering: extra overlegmomenten, een bevraging en vormingen. Maar alleen zo kom je tot een aanpak die voor je hele team werkt. Leen heeft het proces in handen maar betrekt iedereen, zelfs de preventieadviseur.”


Een preventiebeleid gaat niet alleen over het kind, maar ook over de leraar

Leen Damman

Leen: “Een preventiebeleid gaat niet alleen over het kind, maar ook over de leraar. Die moet het ook allemaal aankunnen. Toen ik vanuit de zorgsector overstapte naar het onderwijs en zag wat er allemaal op leraren afkomt, dacht ik: dit kan je niet in je eentje oplossen, dit moet je als team aanpakken. Als je onder druk staat, is zelfzorg superbelangrijk. Je kan enkel goed voor anderen blijven zorgen als je ook goed voor jezelf én voor je team zorgt. Dit schooljaar komt een expert voor enkele sessies zelfzorg naar de school. Leraren verwerven inzicht in de verschillende vormen van agressie. Ze leren begrijpen welke invloed agressie op hen heeft. En ze krijgen tips rond zelfzorg en timemanagement.”
 


 

Ondersteuner Riet en leraar Ann

Ann Mulders, leraar lagere school De Kinderberg, Bierbeek en Riet Boedt, ondersteuningsnetwerk Oost-Brabant

Ann Mulders, leraar lagere school De Kinderberg, Bierbeek en Riet Boedt, ondersteuningsnetwerk Oost-Brabant

Ann: “Riet komt elke maandag 2 uur in mijn klas. Vaak zien we elkaar dus niet. Het is nog wat aftasten, omdat Riet pas sinds dit schooljaar in onze school staat. Maar haar hulp komt als geroepen. Enkele kinderen in de klas hebben een grote achterstand voor rekenen. In overleg met Riet hebben we beslist om die kinderen versneld bij te werken. Jammer dat ze er maar 1 keer per week is. Dit is een grote klas, met veel leerlingen die extra aandacht verdienen.”

“De vroegere GON-begeleiding was meer 1 op 1, en meestal niet in de klas. Nu komt de ondersteuner mee in je klas en krijgen verschillende leerlingen tegelijk hulp. Soms vraag ik me af of dat wel beter is. Tussen al die prikkels leer je toch trager dan in een aparte ruimte? Maar het heeft natuurlijk ook voordelen. Riet is kinesist: een heel andere insteek dan ik. Ik wil graag eens zien hoe ze een bewegingstussendoortje aanpakt. Voor haar is dat geen onbekend terrein.”


Had ik maar meer tijd voor Ann en haar leerlingen

Riet Boedt

Riet: “Ik werkte 12 jaar in het buitengewoon onderwijs als kine. Heel vaak in de klas om niveaugroepjes te begeleiden bij taal en rekenen. Die ervaring pak ik natuurlijk mee. Je merkt dat Ann haar handen meer dan vol heeft. De niveauverschillen in haar klas zijn groot en in je eentje differentiëren voor zo’n groep is niet altijd haalbaar. Ik help waar ik kan, en toch denk ik op het einde van de dag: had ik maar meer tijd voor Ann en haar leerlingen.”

“Mijn uiteindelijke opdracht? Ervoor zorgen dat mijn hulp in de rekenles niet meer nodig is, zodat we met een andere zorgvraag aan de slag kunnen. Maar soms moet je de theorie even parkeren, je gezond verstand gebruiken en hulp bieden waar nodig.“
 


 

Ondersteuner Karen en leerling Arno

Arno Jordens, leerling Miniemeninstituut, Leuven en Karen Stallaert, ondersteuningsnetwerk Oost-Brabant

Arno Jordens, leerling Miniemeninstituut, Leuven en Karen Stallaert, ondersteuningsnetwerk Oost-Brabant

Arno: “Ik zit in het 7e jaar retail management en visual merchandising en ik heb ASS. In de klas is het soms lastig. Discussies loslaten bijvoorbeeld, vind ik heel moeilijk. Hoe neem je afstand, hoe vermijd je impulsieve reacties waar je achteraf spijt van hebt? Ik heb al op een paar scholen gezeten. Met de hulp van Karen vond ik hier mijn plek. Ik zie haar als coach, niet als leraar. We zoeken samen naar een aanpak die voor mij werkt. Dat maakt me niet alleen sterker in de klas, maar ook op mijn stageplek. Heel belangrijk om in de echte wereld mee te draaien. Soms heb ik het nog moeilijk, maar ik vind stilaan mijn weg. We hoeven elkaar niet wekelijks te zien. Als er iets is, kan ik bij Karen terecht. Een magnifieke madam.”


Met de hulp van Karen vond ik hier mijn plek.

Arno Jordens

Karen: “Ik leer Arno en zijn leraren om elkaar te begrijpen. Als ze kunnen plaatsen waarom hij soms rigide reageert, hebben ze als mens ook een beter contact met hem. En kunnen ze problemen op tijd ontmijnen. De discussie stopzetten en met een schouderklopje aangeven dat je Arno begrijpt, kan al voldoende zijn.”

“Ik was bijna 20 jaar leraar in het buitengewoon onderwijs en werkte ook als GON-begeleider. Met die expertise kan ik nu andere leraren op weg zetten. Onlangs klopte Arno bij me aan. Paniek: de leraar had heel enthousiast verteld over een groot project waar de klas dit jaar aan zou werken. Arno zag enkel een gigantische berg werk waar hij geen vat op kreeg. Maar geef hem een stappenplan en een timing op papier voor je iets op hem loslaat, en hij gaat vol goede moed aan de slag. Zulke tips zijn ook voor andere leerlingen een voordeel.”

“Ik heb het geluk dat ik vorig jaar ook in deze school stond. De leraren kennen me. Als ik even tijd heb, vinden ze me in de lerarenkamer. Belangrijk dat je investeert in een vertrouwensband. Het is voor leraren niet vanzelfsprekend om een vreemde binnen te laten in hun klas. Intussen vragen ze me uit eigen beweging of ik kom observeren. Soms moet ik nee zeggen tegen een leraar omdat er in zijn klas net geen leerling zit die recht heeft op ondersteuning. Frustrerend, maar ook wel fijn dat zij geloven in co-creatie.”

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 51.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...