Gepubliceerd op
Met je Lerarenkaart

Op bezoek in Mu.ZEE – Oostende

“Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is … groen!” De klasgenoten van Aaron (9) speuren het grote schilderij van James Ensor af. Ze zijn op bezoek in Mu.ZEE in Oostende. Met creatieve en interactieve doe- en denkopdrachten beleven ze moderne kunst. “Heel fijn hoe ze hier een rondleiding aanpakken”, stelt juf Sigrid vast.

Mu.ZEE in Oostende is niet alleen de bestemming van juf Sigrid en haar derde leerjaar. De hele school KBO Mater uit Oudenaarde strijkt er neer. “We zijn op schoolreis”, zegt Sigrid. “Het aanbod voor zowel kleuters als lagere school maakt Mu.ZEE voor ons erg interessant. Ons hele schooljaar staat in het teken van kunst en de leerlingen ontdekken alle muzische domeinen. Dit bezoek sluit er mooi bij aan.”

Gids Elke heeft doosjes met opdrachten

Moderne kunst van 100 jaar oud

Gids Elke heeft doosjes met opdrachten bij. In het eerste zitten 7 afbeeldingen, zoals de David van Michelangelo en Het melkmeisje van Vermeer. Of een foto van een fototoestel. Elke vraagt om de afbeeldingen in 2 groepen te ordenen. “Dat zijn foto’s en dat zijn kunstwerken”, besluit een viertal meisjes aarzelend. “Of nee, hier staat eten op, en hier niet.” Ze geraken er niet uit. Elke stelt hen gerust: “Alle antwoorden zijn juist.”

“Wij hebben het zo gedaan”, zegt ze terwijl ze alleen de afbeelding van het fototoestel apart legt. Ik zie wenkbrauwen fronsen. “Onze verzameling is van tijdens en na de uitvinding van de fotografie. Dat heet moderne kunst. De moderne kunst die we hier tonen, kan meer dan 100 jaar oud zijn, maar ook gisteren pas gemaakt zijn.”

Abstract of op z’n kop?

Het volgende doosje gaat open. Elke toont ons een eerste prent. “Oeps, die staat op z’n kop. Het moet andersom”, zegt ze. “En deze?” “Die ken ik, dat is Mondriaan”, antwoordt Aaron. “Het lijkt er erg op, ja. Wat is de bovenkant van het schilderij?” Dat is een moeilijke vraag. Ook voor de andere afbeeldingen. Alleen als er een figuur op staat, is iedereen het eens.

Weer sorteert Elke de afbeeldingen in 2 groepjes: de figuratieve en de abstracte kunst. En er zijn er die de 2 twee combineren. “Wijs eens een figuratief werk aan hier in de zaal.” De ogen schieten in het rond, de vingers in de lucht. “Ik kende het museum niet”, bekent juf Sigrid. “Hun aanpak is heel verrassend en leuk. De gids legt op een heel eenvoudige manier moeilijke begrippen uit. En de leerlingen mogen hier echt actief zijn.”

Wat de kunstenaar bedoelt

Doen, dat mag dus in Mu.ZEE. Zoals in de volgende zaal die we bezoeken. Daar moet de klas op een rij zitten, hun blik op een reeks werken vol berichten en emoji’s gericht. Op de achtergrond zien we alleen regengrijs, alsof de zenders van de berichten niks anders van de wereld meer zien. Uit het derde doosje tovert de gids voor elke leerling een emoji.

Met het kaartje in de hand, draaien ze zich om naar het werk op de andere muur: witte zakdoeken, netjes opgehangen in lange, rechte rijen. “Als je emoji bij dit werk past, dan leg je hem aan mijn voeten, anders leg je hem bij het andere stapeltje”, zegt Elke. “Loop maar even rond zodat je weet hoe je je bij dit kunstwerk voelt.”

Kinderen voor kunstwerk met witte zakdoeken

Er volgt een discussie. Louis vindt niet dat die blije smiley bij al die witte zakdoeken hoort. Hij wil het kaartje van een klasgenoot verleggen. “Alle antwoorden zijn goed, weet je nog?” stelt de gids gerust. De huilende emoji past omdat je een zakdoek gebruikt als je verdrietig bent. Het gezichtje met de 2 hartjes doet denken aan mensen die met zakdoeken zwaaien op een trouwfeest. En de slapende emoji, waarom ligt die erbij? “Omdat ik bijna in slaap val van saaiheid als ik ernaar kijk.” Oei.

Maar is het wel saai? Zijn al die zakdoeken wel hetzelfde? Eentje blijkt heel bijzonder. Er staat een rood stipje op. “Zou dat er al van in het begin opgestaan hebben?” vraagt Elke. Is het bloed?

Plots wordt het werk wel interessant. De gids legt het gebruik van witte vlaggen in de oorlog uit. “En als nu een moordenaar een witte vlag hijst, geloof je die dan? Met die vraag zat de kunstenaar in zijn hoofd toen hij het werk bedacht”, verduidelijkt ze. “Hoe zou jij vrede uitbeelden? Doe maar eens!” De meisjes knuffelen elkaar, terwijl de jongens het bij een stevige handdruk houden.

Kinderen kruipen door en ‘bos’ met kleurrijke, hangende reuzenpotloden

Wat de bezoeker voelt

De volgende halte is een grote installatie vol schrijfgerei van Pascale Marthine Tayou. Met een potlood maken we een geluid of ritme dat past bij het gevoel dat dit werk bij ons oproept. Wrijven, tikken, roffelen: we voegen muziek toe aan het imposante kunstwerk.

En dan doen we nog iets spannenders. Voor 1 keer mogen we dé wet van het museum – je houdt 60 cm afstand van de werken – vergeten en voorzichtig tussen een ‘bos’ met kleurrijke, hangende reuzenpotloden slalommen of sluipen.

Inspiratie voor de leraar

“Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is … roze!” Na anderhalf uur en een tussendoortje bij de animatiekunst van Raoul Servais, eindigen we voor het grote schilderij van Ensor. Daar in de linkerbovenhoek vliegt een roze engel. Al zien hongerige kinderen er ook wel eens een ontplofte kip in, zo vlak voor de middag. En juf Sigrid? Die zag vooral dat het goed was. “Ik heb heel wat leuke werkvormen leren kennen die ik ook in de klas kan toepassen.”

Groep kinderen bespreken werken in MU.zee

Over Mu.ZEE

De rondleidingen in Mu.ZEE zijn een actieve ontdekkingsreis in de wereld van de moderne en hedendaagse Belgische kunst. Ze leren je klas op een ongedwongen en creatieve manier over de taal en de bedoeling van de kunstenaar. Hier hangen onder meer werken van Spilliaert en Ensor, de 2 grootmeesters van Oostende.

Klasse Magazine = cadeau aan jezelf *

  • 4 kwaliteitsnummers met inspiratie van leraren en experts.
  • Fraai ondersteunend materiaal (kalender, poster, ...)
  • Je Lerarenkaart 2020 valt gewoon in je brievenbus.
*Betaal vóór 30 oktober en krijg je Lerarenkaart 2020 thuisbezorgd.