Gepubliceerd op
Verhaal

Eerste schooldag van de leerlingenbegeleider: “Wij zijn vaak hun laatste strohalm”

Welkom op de eerste schooldag van Ellen Noukens, pedagogisch coördinator en leerlingenbegeleider van BuSO-KIDS OV3 in Hasselt. Klasse-redacteur Stijn loopt een dag met haar mee.

  • 8.45u
    Redacteur Stijn in gesprek met Ellen Noukens, pedagogisch coördinator

    Ik heb afgesproken met Ellen op school. Ik baan me een weg langs de verlaten wegels die jaarlijks de backstage van Pukkelpop uitmaken. Aan het einde van de zomer reden de heftrucks vol flightcases en podiumonderdelen hier nog af en aan. Nu schuiven ouders geduldig aan met hun ongeduldige zoon of dochter op de achterbank. Klaar om de eerste schooldag aan te vallen?

  • 9.00u
    Nog voor ik Ellen tegen het lijf loop, krijgen leerlingen Wout (15) en Kenny (15) me in de gaten. Ze zeggen niets en blijven op afstand. Ze tasten af. En dan lopen ze weg. Ze giechelen en mompelen. Ook andere leerlingen zitten boordevol energie. Blij om elkaar terug te zien. Straks werken ze eindelijk weer samen in de bakkerij, het winkeltje, het schildersatelier of de slagerij. Maar eerst delen ze high fives uit, fluisteren ze geheimen of praten ze in gebarentaal over hun zomerse avonturen.
  • 9.30u
    Dezelfde hartelijke sfeer hangt ook in de lerarenkamer als ik er met Ellen binnenstap. Leraren praten bij over een verloren tennistornooi, smeren boterhammen voor de hele school en slaan een praatje met wat leerlingen. “De leraren zijn al op 28 augustus aan hun schooljaar begonnen”, lacht Ellen. Het is bijna 10 uur. Moeten ze niet naar hun klas, vraag ik. “Vandaag niet. We maken van de eerste schooldag een warme onthaaldag op het tempo van de leerlingen.”
  • Pedagogisch coördinator Ellen in gesprek met een leerling

    Ouders betrekken

  • 11.03u
    Tussendoor leidt Ellen nieuwe leerlingen en hun ouders rond en stelt ze voor aan het team. “Ouders willen we zo veel mogelijk bij de school betrekken. Straks geef ik ze een frigofiche mee, een handig overzicht van alle belangrijke momenten dit jaar. En nodig ik ze uit voor de jaarlijkse meewerkdag, die we uitbouwden met de GOK-uren. Ouders komen dan op school brood bakken, vlees snijden of behangen, samen met hun kinderen. Zalig om te zien. Meer ouders op school is een van onze uitdagingen. We willen iedereen graag minstens 1 keer per jaar face-to-face spreken.”
  • 12.05u
    Als we door de glazen gang lopen, de gezelligste ontmoetingsplek van de school, klampt Adnan (16) Ellen aan. “Mevrouw, ik ben hier niet graag.” Adnan kende een zwaar jaar en zit opnieuw in het tweede jaar. “Wat kan ik tussen die kleine pagadders in mijn groep gaan doen?” Ellen geeft hem een schouderklopje. “Toch ben ik heel blij dat jij hier bent, Adnan. Als jij de eerste weken toont wat jij allemaal kan en weet, mag je snel overstappen. En Adnan, wat een mooie gouden ketting. Die moet wel bijzonder zijn?” Adnan knikt. “Die was van mijn oma, mevrouw. Ze is deze zomer gestorven.”

    Ook dat nog. Ondanks alle ellende, slaat Ellens positieve energie toch over op Adnan. Hij glimlacht zacht en sluit aan bij de groepswandeling. Ellen beheerst, net als de leraren, merk ik tijdens de dag, de gave om op tijd te vertragen of te versnellen op maat van de leerlingen. Met een geduld dat eindeloos lijkt.

  • Engelengeduld

  • 13.30u
    Leerlingen stellen dat geduld nochtans regelmatig op de proef. Ellen komt net op tijd als de plagerijen tussen vrienden Kenny en Wout bijna tot een ruzie escaleren. Ze reageert kordaat: “Fijn dat je mee wil naar mijn lokaal, Wout.” Die stribbelt eerst nog wat tegen, maar Ellen praat op hem in en kalmeert hem. “Kom met me mee naar ons plekje, Wout. Daar kan je weer rustig worden.”

    In Ellens bureau -‘ons plekje’- staat een tafel bezaaid met minifiguurtjes. “Waw, Wout. Zoveel mannetjes, hoe komt dat?” Wout staart naar zijn schoenen. “Ik sprak met oma af dat ik nieuwe figuurtjes kreeg als ik mijn best deed tijdens de vakantie. Dat ging goed, ik heb het maar 2 keer moeilijk gehad.” Ellen knikt. “En vertel me eens meer over dat mannetje met z’n zwarte cape?” Ellen legt langzaam een warm contact met Wout. Om hem daarna duidelijk te maken dat zijn vriendschap met Kenny moet veranderen. Snel.

    Leerlingen op de bureau in gesprek met Pedagogisch coördinator Ellen

    Maar Wout wil geen andere vriend. Met Kenny kan hij lachen. “Wout en Kenny zijn schatjes”, duidt Ellen. “Maar zet ze samen en hun groep kan onmogelijk werken of leren. Als ik niet op tijd was tussengekomen, waren we ze meteen voor een hele week kwijt. Dan voelden ze zich slecht en lukte leren niet. Het is een werk van lange adem.”

  • Laatste strohalm

    Dat kan ze toch niet in haar eentje? “Natuurlijk niet”, gaat Ellen verder. “We werken altijd in team, schakelen onze psycholoog of maatschappelijk medewerker in, gebruiken de GOK-uren om leerlingen en ouders extra te ondersteunen. En elke leraar hier doet zijn job met hart en ziel. Ze staan met beide voeten stevig in de realiteit en doen er alles aan om elke leerling vooruit te krijgen. Maar dat lukt alleen als de leerlingen echt mee willen. Ze moeten hun kansen grijpen.”

    “Dikwijls zijn wij hun laatste strohalm na een pak slechte schoolervaringen. Dat ze allemaal een diploma halen, daar droom ik van. Nu moeten ze het stellen met een getuigschrift, terwijl ze ook hard werken. Sommigen kunnen zelfs meteen aan de slag op hun stageplek. Daar zijn ze zeer te spreken over onze leerlingen: ze komen op tijd, zijn beleefd, komen afspraken na. Daar hameren we het hele jaar op.”

  • 14.45u
    Ellens directe collega, steun en toeverlaat Vanessa onderbreekt ons. “Dringende boodschap, Ellen. De mama van Elly (17) vertelde net dat haar dochter niet langer naar school hoeft van haar papa. Bel ik hem om dat uit te pluizen?” Ze schiet de gang in op zoek naar een telefoon. “Bij Vanessa tank ik elke dag energie”, verklapt Ellen. “Ze lacht zo aanstekelijk. En ze helpt mij te relativeren. Als ik weer eens alles meteen wil, dan gaat ze op mijn rem staan.”
  • Overstap naar bso

  • 15.25u
    Als de schooldag op zijn laatste benen loopt, botsen we bijna letterlijk op Emine (18). Ze staat geduldig te wachten aan de ingang van de speelplaats. Piekfijn kapsel, knallende lippenstift, zachte maquillage. “Waw, Emine, wat zie jij er goed uit”, roept Ellen. “Hoe ging jouw eerste schooldag?” “Goed, mevrouw, ik volg nu Haartooi.” Ellen is fier op Emine.

    Voor ze naar huis vertrekt, vertelt ze aan al haar collega’s dat oud-leerling Emine met succes overgestapt is naar bso. Nog 2 jaar en ze heeft haar kappersdiploma. “Zalig dat ze nog eens langs haar oude school passeert om leraren het goede nieuws te brengen. Al onze leerlingen binnen hun mogelijkheden zo ver mogelijk brengen, daar doen we het tenslotte voor.”

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 51.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...