Gepubliceerd op
Blog

“Op mijn 18 durfde ik niet kiezen voor onderwijs”

Juf Hilde

Sam zegt zijn job op en kiest voor onderwijs. Als dertiger. Wat vrienden en vrouw al jaren in hem zien, durft hij nu pas aan: leraar worden. Op Klasse blogt hij dit jaar vanuit de lerarenopleiding.

 
Flashbackske. Begin 2019 beslis ik om na 10 jaar in de socio-culturele sector mijn carrière over een andere boeg te gooien. Ik wil leraar worden en ga opnieuw studeren.

Ik had deze droge mededeling graag verhaaltechnisch opgesmukt met een wilde droom of een aha-erlebnis die mijn keuze op sensationele wijze verklaart. Mijn grootvader bijvoorbeeld die op zijn sterfbed als laatste woorden fluisterde: ‘Word leraar, paljas! Doe het nu!’ Maar zo ging het niet. Op mijn achttiende durfde ik gewoon nog niet voor onderwijs kiezen, omdat ik eerst nog enkele zaken moest afwerken.
 

Ik moest eerst kinderen krijgen.

Onlangs vroeg mijn dochter Joske (3) wat mijn werk was.
“Vergaderen met ambtenaren”, antwoordde ik.
“Saai”, zei ze.
“Klopt”, zei ik.

Mijn beterhelft zegt het ook al enkele jaren: “Zou dat niets voor jou zijn, leraar worden? Je bent graag met kinderen bezig, je hebt veel geduld en fantasie en je bent goed in congé hebben.” Ze plantte bij mij een klein zaadje, dat bij elk gesprek met vrienden wat meer zuurstof, zonlicht en water kreeg. Een traag groeiproces. Soms maanden niet aan gedacht, soms een heel weekend over gepraat. Met goede vrienden, met willekeurige mensen op de trein, vooral met mezelf.

(Ondertussen had ik bij haar ook nog een zaadje geplant en zodoende gaat in september 2021 ons zoontje Gust voor het eerst naar school. En ik ook, als meester.)
 

Ik moest eerst een boek van Rutger Bregman lezen.

Tegenwoordig vertelt Joske fier als een gieter dat haar papa meester wordt. En ik ben eigenlijk ook wel trots. Ik heb de afgelopen 10 jaar geleerd dat ik hou van werken met (liefst gemotiveerde) mensen. Direct betrokken zijn bij het leven van jonge mensen, enthousiaste minimensen, dat is toch fantastisch? Dat ze jaren later zeggen: ‘Het is dankzij meester Sam dat ik hier sta.’ (Oké, da’s wel heel ambitieus).

Ik ben ervan overtuigd dat kleine, veilige, lokale gemeenschappen nog steeds de hoekstenen van onze maatschappij zijn. Het is daar dat ik wil zijn, als leraar in een basisschool. Een inzicht dat ik voor het eerst meekreeg in ‘Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers’ van Rutger Bregman.
 

Ik moest eerst mijn angsten overwinnen.

Toegegeven, ik zie op tegen blokfluit spelen, zingen en andere muzisch gedoe. ik heb daar weinig interesse voor en nog minder aanleg. Of Frans: quoi que tu dis? Excuse-me-je?

Tien jaar geleden was angst de belangrijkste drijfveer om vooral niet voor een bepaalde richting te kiezen. Nu weet ik wel beter. Ik volg mijn hart en de rest neem ik erbij. Het is een beetje Shakespeare eigenlijk, ik wijs de roos niet langer af omdat ze doornen heeft.

Ondertussen heb ik alle hordes genomen en ben ik klaar voor de lerarenopleiding. En ja, ik zit tussen de achttienjarigen – tegenwoordig de mij meest gestelde vraag. Straffe gasten die veel sneller dan ik durven kiezen voor een uitdagende job als wereldverbeteraar. Dus, sorry klasgenoten. Sorry dat ik er dubbel zo lang over deed om leraar te willen worden.
 

Sam Rasschaert

Sam volgt het verkort traject leraar lager onderwijs aan UCLL campus Diest

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 56.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...