Gepubliceerd op
Verhaal

Ondersteuners over hun job in de eerste maanden van corona

Leerlingen op afstand ondersteunen, is niet simpel. Toch zaten ondersteuners niet stil tijdens de eerste maanden van corona. Leen haalde een kleuter met Down terug naar school. Ilse en Anke helpen leraren bij de heropstart. Matthew verzint corona-challenges en Maai kijkt ernaar uit om met haar gasten te gaan fietsen.
 

Leen: “Hij was zo goed bezig. Toen brak corona uit”

“Talha heeft het syndroom van Down. Voor de coronapandemie uitbrak, maakte hij grote sprongen. Hij had net leren knippen, dus in de eerste week stuurde ik hem een postpakket met een schaar en gekleurd papier. In een ander pakketje stak ik woordkaartjes, zodat hij de woordjes die hij al kon lezen (fruit, toilet, flink …) thuis kon oefenen.”

“In maart maakte Talha al trapbewegingen. Dus toen ik in de paasvakantie een filmpje ontving waarin hij fietst, schoot ik even vol. Ook ik stuur regelmatig filmpjes. Dan zing ik een lied met onze speciale SMOG-gebarentaal. Videochatten snapt Talha niet goed. Daarom wees ik zijn vader op de klasblog, waar ouders foto’s van hun kind posten. Zo blijft Talha deel van de klasgroep.”

Leen Perdaen met kleuter Talha

Leen Perdaen (ondersteuningsnetwerk ExpAnt 24) begeleidt leerlingen met een verstandelijke of motorische beperking in het regulier onderwijs. Met kleuter Talha (5) versterkte de band tijdens de coronapandemie.

“Ik bel regelmatig met Talha’s vader, juf en met de logo en kine van zijn revalidatiecentrum. Iedereen vond het jammer dat de school wegviel, net nu hij zo goed bezig was. “Kan je niet bij ons thuis komen?” vroeg zijn vader. Een stoepbezoek was geen optie, want zij wonen in Antwerpen en ik in Sint-Niklaas. Nu andere leerjaren in Talha’s school weer opstarten, waagde ik mijn kans bij de directeur van basisschool Heilig Hart. Of ik Talha een paar uur per week mocht ondersteunen in zijn eigen klasje?”

“Wat onwennig stapte hij die eerste dag het lokaal in. Een laatste keer zwaaien naar papa, en dan een rondje langs al het speelgoed dat ik voor hem had uitgestald. Na 10 minuten keek hij naar me op en gebaarde ‘blij’. Maar een klas zonder klasgenootjes? Na een poosje nam Talha zelf alle naamkaartjes van het klasbord. Want die waren er niet! Dat ik hem niet kan uitleggen hoe dat komt, vind ik moeilijk. Gelukkig zitten we tijdens de speeltijd in de bubbel van de noodopvang. Zo kan Talha toch met een klasgenootje spelen. En ik regel dat hij binnenkort ook zijn juf even ziet.”

“Ondersteuners moeten zich in deze periode aan 1 school verbinden. Voor mij was de keuze snel gemaakt. Mijn 2 andere kleuters gaan naar een zelfstandige kleuterschool die nog niet opstart. En mijn 2 tieners bereik ik via videocalls. Maar ik ga hen zeker een stoepbezoek brengen, nu ik weer de Schelde over mag.”


Ilse en Anke: “Werkgeheugen van leraren zit vol”

“Ons ondersteuningsnetwerk ondersteunt vooral leraren. We starten trajecten vanwege een bepaalde leerling, maar we zoeken samen met de leraar en ouders naar oplossingen die goed zijn voor de hele klas. Of zelfs de hele school. Geen eenvoudige taak, dus werken we in miniteams van 2 of 3 ondersteuners. Minder eenzaam voor ons, inspirerend voor leraren.”

“Ilse was 20 jaar kleuterjuf en heeft zo heel wat praktijkkennis en -tips verzameld. Ze wint snel vertrouwen en is een kei in mensen verbinden. Anke heeft een achtergrond in maatschappelijk werk en het buitengewoon onderwijs. Ze was zorgcoördinator in lagere en leraar in een secundaire school. Zij heeft een echte helikopterbril en is belezen in de nieuwste onderwijstheorieën. We vullen elkaar dus mooi aan. Maar wat ons écht een topteam maakt, is dat we vanuit dezelfde visie vertrekken. Positief en oplossingsgericht, ervan overtuigd dat 1 + 1 = 3.”

Ilse De Gusseme en Anke Limpens in een videochat

Ilse De Gusseme en Anke Limpens (GO! Scholengroep Het Leercollectief Dendermonde) ondersteunen leraren in de klas. Dat ze voor de coronacrisis al nauw samenwerkten, komt nu van pas.

“Normaal overleggen we in de auto, als we samen van school naar school rijden. Of in de lerarenkamer met een koffietje erbij. Nu zien we elkaar elke ochtend via Teams en overlopen onze inbox. In een e-mail valt alle emotie weg, dus is het fijn als je samen een antwoord kan formuleren. Gelukkig zijn we weer welkom in scholen. Elk in een andere bubbel, maar we blijven terugkoppelen met elkaar. Het helpt als een ander ‘s avonds met een frisse blik naar je schooldag kijkt.”

“Het ‘werkgeheugen’ van leraren zit vol, merken we. Er komt veel op hen af en ze zijn vooral bezig met het organisatorische luik. Wij houden een vinger aan de pols wat betreft zorgnoden en welbevinden. We helpen ze bijvoorbeeld op weg via een website met sjablonen en pictogrammen, waarmee ze hun leerlingen visueel kunnen ondersteunen.”

“Een mooi voorbeeld: onlangs berichtte een moeder ons over de angsten van haar dochter met autisme. Samen met de leraar en ouders keken we wat er onder het topje van de ijsberg schuilt. Hoe vangen we die angst op? Hoe bieden we meer structuur? Met een extra telefoontje? Zou een stoepbezoek helpen?”

“In coronatijd vraagt het ondersteunen van leraren tijd en geduld. We blijven onze hulp aanbieden, maar dringen die niet op. Dat zou averechts werken. Uiteindelijk zijn leraren degenen die het moeten doen. Wij planten de zaadjes, zij zorgen ervoor dat een kind tot bloei komt.”


Matthew: “Bij sommigen doet deze pauze deugd”

“Elke week help ik mijn leerlingen een uurtje in de klas om hun doelen te behalen. Maar ik begeleid ze ook individueel, zowel met de leerstof als emotioneel en sociaal. Dat trek ik nu door naar thuis.”

“Voor de paasvakantie belde ik alle ouders op: voelen de kinderen zich goed, lukt het met de leerstof? Na de vakantie begon ik te videochatten met mijn leerlingen. Zo check ik of ze goed in hun vel zitten. Dat ik al sinds september heel erg investeer in een goede band met mijn leerlingen, maakt dat ze vandaag durven vertellen hoe het echt gaat.”

“Als leraren zich zorgen maken over een van mijn leerlingen, dan schiet ik in actie. Preteaching is soms moeilijk. Kinderen hebben nood aan extra uitleg of visuele ondersteuning. Of ik maak een stappenplan waar de ouders mee aan de slag kunnen. En omdat de structuur wegvalt, stel ik een dagplanning op met leer- en rustmomenten.”

ondersteuner Matthew Cooke met zijn hond

Matthew Cooke (ondersteuningsteam Genk-Maasland) doet videocalls met leerlingen basisaanbod, met autisme of gedragsproblemen. Ook zijn hond is dan even ‘ondersteuner’.

“Voor sommige kinderen is de leerstof geen probleem, maar het sociale aspect wel. Een meisje dat snel boos wordt, heeft op school haar time-outplek. Die kreeg ze, na overleg met de ouders, nu ook bij haar thuis.”

“Maar deze pauze doet een aantal leerlingen deugd: ze hebben het sociaal moeilijker op school en ervaren daardoor veel minder stress nu. Leerlingen met leermoeilijkheden, krijgen minder leerstof te verwerken of hun ouders leggen alles nog eens extra uit. Als het hen niet meer lukt, stoppen ze. Ze beslissen zelf wanneer ze verder gaan. Op school moeten ze mee met het ritme van de dag.”

“Mijn leerlingen missen hun leraar en hun vrienden. En ze vervelen zich. Daarom stuur ik af en toe een video-uitdaging, bijvoorbeeld ‘Stapel legoblokjes met 1 hand’. Ze maken en delen zelf een filmpje. Dat geeft hun welbevinden een boost. Of ik zet tijdens een videochat 1 van mijn katten op schoot of ik film mijn hond even. Daar stralen de kinderen van.”

“Wat ik hier nu uit leer? Ik heb meer contact met de ouders. Dat blijf ik zeker onderhouden. En als leerlingen nog eens langdurig afwezig zijn, volg ik ze ‘digitaal’ op. Zo kunnen ze mee met de klas en voelen ze dat we hen niet loslaten.”


Maai: “School komt niet altijd op de eerste plaats”

“Sinds corona ondersteun ik Yousef* en Lars* online, en à la carte. Ik spring in wanneer ze vastlopen met een opdracht. Om hen te motiveren, blijf ik online wanneer ze aan de slag zijn. Toen corona uitbrak, botste ik tegen de grenzen van mijn mandaat. Ik had noch toegang tot Smartschool, noch de handboeken thuis. Moeilijk om dan op afstand te helpen met oefeningen. Toen Lars vragen had over natuurwetenschappen, checkte ik bij Yousef of hij zijn taak al klaar had. Daarna fietste ik om Yousefs handboek. Zo had ik een goed excuus om hen even te zien, moest ik de leraar niet opnieuw storen en kon ik Lars heel snel helpen. Dankzij tips van van leraren en directie heb ik nu de juiste logins en handboeken beet en voel ik me een minder grote schooier.”

“School kan niet bij elke leerling op de eerste plaats komen tijdens deze coronacrisis. Ze willen zich inzetten, maar vinden vaak niet de nodige ondersteuning thuis. Of ze moeten helpen in het huishouden, of hun wifi-signaal is te zwak om in te loggen of taken te downloaden. Wanneer een leraar hun dan vraagt waarom ze de online klas misten of hun taken niet in orde zijn, zakt de moed wel eens diep in de schoenen.”

Ondersteuner Maai Quartier fietst met een leerling

Maai Quartier (ondersteuningsnetwerk Vlaamse Ardennen) kijkt uit naar het moment waarop ze samen met haar gasten uit 1B kan fietsen. In actie gaat een gesprek over hun moeilijke thuissituatie veel spontaner.

“Daarom bel ik wekelijks met de ouders. Zo kan ik ook even de jongens spreken en voelen ze ‘ze laten me niet los’. Ontzettend belangrijk nu. Gescheiden ouders contacteer ik allebei. Niet om te vertellen dat een taak niet in orde is. Wel om te luisteren hoe het gaat. Is er een ICT-probleem, is er schrik om dit schooljaar niet te slagen, voel ik verontrustende spanning? Tips bel ik pas in een opvolggesprek door. Eerst bespreek ik de situatie met hun leraar, zorgcoördinator, of CLB-medewerker.”

“Mijn job als ondersteuner loopt nu helemaal door mijn privé. Maar ook omgekeerd: de preteaching van onze 6 kinderen kruist mijn werk. Wat chaos ben ik wel gewoon. Yousef en Lars bestoken me met berichten via Messenger. Ik ben altijd blij wanneer ik van hen hoor. Ze loslaten kan ik niet, wil ik niet. Zodra het kan, plan ik een fietstocht met hen. Met mij delen hoe zij deze vreemde periode beleven, lukt beter op de fiets dan face to face voor een scherm. Yousef wil ik de historische plekjes van Ronse laten zien. En Lars een weide vol lama’s. Daar is hij zot van.”

“Yousef gaf recent toe dat hij nooit gedacht had dat hij school ooit zou missen. Eerst moest ik lachen, en vervolgens reserveerde ik meteen het lokaaltje dat de school vrij houdt voor ondersteuners. Daar kan ik Yousef en Lars 2 halve dagen ondersteunen. Hopelijk krijg ik hun ouders overtuigd, want zij zijn heel bang van corona. Opnieuw naar de klas zit er voor hen voorlopig niet in. Hun school start op met een zorgklas voor leerlingen die er het meest nood aan hebben.”

* Om privacyredenen gebruiken we niet de echte namen.

Klasse Magazine = cadeau aan jezelf *

  • 4 kwaliteitsnummers met inspiratie van leraren en experts.
  • Fraai ondersteunend materiaal (kalender, poster, ...)
  • Je Lerarenkaart 2021 valt gewoon in je brievenbus.
*Betaal vóór 3 november en krijg je Lerarenkaart 2021 thuisbezorgd.