Vlaanderen
Klasse.be

Verhaal

“Ik was de eerste homo van de school”

  • 4 juni 2015
  • 3 minuten lezen

Een eenzaam schooljaar vol pesterijen omdat hij homo was. Zo herinnert Dylan (23) zich zijn derde jaar secundair. Hij moest zijn jaar overdoen en zijn zelfvertrouwen kelderde. “Op die school blijven holebi’s vandaag nog altijd in de kast. Er is niets veranderd.”

Bekijk de video Holebi op school

De directeur van de school gaf aan dat ik niet welkom was

Dylan (23)

“Op de laatste dag van mijn tweede jaar secundair kwam een klasgenoot me out of the blue vragen: ‘Dylan, ben je homo?’ Ik stond aan de grond genageld, kon er niets op zeggen, maar zo heb ik het ongewild bevestigd. De hele zomervakantie heb ik zitten piekeren. Ik voelde dat de school heel vijandig tegenover homo’s stond. Ik besloot het dus verborgen te houden. Maar net voor de herfstvakantie verkondigde een klasgenoot: ‘Dylan is een homo’. Het ging als een lopend vuurtje rond. Zelfs een kerel van het zesde riep me in de gang na: ‘Flikker!’”

Het hoekje van de kleedkamer

“De pesterijen werden steeds gemener, mijn pennenzak, boeken, turnzak verdwenen. In de Chrysostomos-show zat een sketch over een homo. Ik zat achterin de zaal en iedereen keek om naar mij. Dat werd getolereerd, door niemand afgekeurd. Tijdens de les L.O. vroegen mijn klasgenoten aan de leraar of ik me niet bij de meisjes kon omkleden. Die man zweeg bijna een minuut en ik zag hem denken: ‘Hoe moet ik daar op reageren? Kan ik dat maken?’ Elke seconde zakte ik dieper in de grond. Ik koos altijd een hoekje van de kleedkamer en keek enkel naar de baksteen voor me, zodat ze me er zeker niet van konden beschuldigen op andere jongens te geilen.”

Ik heb mijn klas uit het jaarboek gescheurd

Dylan (23)

“Toen een klasgenoot me weer nariep, heb ik hem bij zijn kraag gepakt en tegen de muur geduwd. We moesten allebei naar de directeur. Ik was er echt van overtuigd dat die mij zou steunen. Ik was toch het slachtoffer? Maar de andere jongen mocht gaan en ik kreeg te horen dat ik de eerste homoseksuele leerling in het driehonderdjarige bestaan van de school was.”

Tegen de stroom in

“Sindsdien ging ik niet graag meer naar school, mijn punten gingen snel achteruit, ik werd zelf ook veel brutaler en rebelser. Mijn ma heeft me toen op een stoel gezet en gedwongen om te zeggen wat er scheelde. Ze heeft de pesterijen aangeklaagd bij de klastitularis. Een paar leraren deden daarna hun best, maar homofoob gedachtegoed krijg je niet met 2 bereidwilligen uit een hele school.”

“Ik deed niets meer voor school en vluchtte in World of Warcraft, een online game. Met een C-attest tot gevolg. Samen met die uitslag kreeg ik ook ons jaarboek. Ik heb de pagina met mijn klas eruit gescheurd en versnipperd. Zonder om te kijken, ben ik weggegaan. Ik zocht een andere school, 1 waarvan ik 100 procent zeker was dat ik er niet hetzelfde zou meemaken. Het werd een kunsthumaniora in een andere stad. Niemand kende me daar. Er waren zo veel subculturen dat ik niet meer speciaal was.”

Kwetsbaarder

“Dat ene jaar heeft me enorm beïnvloed: ik liep een studieachterstand op, mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen waren naar de vaantjes. Het heeft me kwetsbaarder gemaakt. Mocht dat niet gebeurd zijn, dan was ik waarschijnlijk een gewone leerling gebleven en had ik steviger in mijn schoenen gestaan. In de lagere school werd ik al eens gepest omdat ik wat dikker was, maar als ze met je geaardheid lachen, ligt dat echt gevoeliger. Dat is zo persoonlijk.”

“Heb je al eens 2 homo’s zien dansen op een scoutsfuif? Dat is nog altijd om problemen vragen. Aan het station heb ik ooit klappen gekregen toen ik met m’n vriend op de bus stond te wachten. Als ze je als ‘de homo’ zien en benoemen, dan behandelen ze je vaak slecht. Pas als ze je als persoon kennen, verdwijnt de vijandigheid.

Voeg dit artikel toe aan je bewaarde artikels

Log in om te bewaren


W

W.

24 september 2015

Dit is erg als je jezelf niet kan zijn op school. Ikzelf ben ook in het middelbaar uit de kast gekomen, medeleerlingen zag ik bij elkaar fluisteren en ik hoorde hen zeggen: 'ik ga me niet omkleden bij die homo', ja dat kwetste me, maar ik had gelukkig wel een leerkracht die me hielp en me bij stond als het moeilijk werd. Nu studeer ik voor leraar secundair onderwijs, om zelf leerlingen die holebi-gevoelens of LGBT zijn te steunen, en ik krijg van mijn docenten (die weten dat ik holebi ben) dat ik men geaardheid beter voor mezelf moet houden. Het is niet alleen de leerlingen die de evolutie van veranderingen tegen houdt, ook leerkrachten en sommige directies geven aan dat je best je mond houdt over je geaardheid. Mijn tip voor iedereen die dit meegemaakt heeft: Je bent niet alleen, niet nu en niet in de toekomst, (even realistisch): we zijn met 7 miljard mensen op de wereld, vijf tot tien procent is holebi. Dus 350 miljoen tot 700 miljoen mensen op deze aarde is een holebi. We komen er wel uit en sterker dan we ooit al waren.

Reageren
K

Kristel Zenner

12 maart 2021

Dit filmpje is heel bruikbaar lesmateriaal voor de 3de graag lagere school. Het is van zeer groot belang dat ook in de lagere school genderdiversiteit besproken wordt om met beetjes te komen tot kennis hierover met als gevolg respect en het als normaal beschouwen van elke vorm van liefde dan ook. Wat mij wel verbaasde is dat ik Steven De Baerdemaker ,die intussen toch al geruime tijd Steffie De Baerdemaker is, aan het woord zag. Toch wel een verouderd filmpje dan want ik vraag mij af of Steffie hier zo gelukkig mee is.

Reageren
S

Stijn Govaerts

15 maart 2021

Dag Kristel, bedankt voor je seintje. We werken geregeld samen met Steffie. We hebben al een tijdje geleden haar naam aangepast in alle teksten, alleen op deze video was dat niet mogelijk.

vriendelijke groeten

Reageren

Laat een reactie achter