Zo doen zij het Dit artikel behoort tot de reeks Holebi en transgender Gepubliceerd op

Zo werkt een multiculturele lagere school rond holebi’s

Reageer

Log in om te bewaren.

Delen

Toen de Unescoschool in Koekelberg het gemeentehuis mocht bezoeken, grepen de juffen van het derde leerjaar hun kans. Ze stapten er in een feestelijke optocht naartoe en trouwden daar – net echt – met elkaar. “Het bewijst dat onze leraren minder en minder in stereotypen denken”, vertelt directeur Guray Turkistan.

Traject op maat

“Het thema holebi heeft veel tentakels. Je linkt het makkelijk aan interculturele dialoog, wereldburgerschap, respect. De raakpunten met onze schoolvisie, met ons gelijkekansenplan en met de eindtermen liggen voor het rapen. Ik voelde dat dit team er klaar voor was: we stapten in een traject op maat van onze school.

Een externe begeleider schoolt de 6 kernteamleden bij die op hun beurt de leraren wegwijs maken. Deze werkwijze heeft meer effect dan 1 leraar op bijscholing sturen. We worden gesteund met boekentips, lessuggesties, werkbladen … Het is concreet, bruikbaar, zonder administratie voor de leraren.”

Directeur Guray Turkistan

Directeur Guray Turkistan: We nemen ook onze mondelinge boodschappen onder de loep. Want onbewust zeggen we wel eens verkeerde dingen.

Clichés aanpakken

“We screenden eerst ons materiaal. We kopen ballen in een neutrale kleur en zijn ons erg bewust van de stereotypen bij het gebruik van prenten. De keukenhoek is hier dus niet roze geschilderd.

In een volgende stap nemen we onze mondelinge boodschappen onder de loep. Want onbewust zeggen we wel eens verkeerde dingen: waarom moeten de jongens bijvoorbeeld altijd de banken versleuren? We durven eerlijk tegen elkaar te zijn en ‘betrappen’ elkaar al lachend. Clichés met humor aanpakken, dat werkt wel.”

Leuke discussies

“We droppen geen bom, maar brengen het holebithema subtiel aan. Hoe? Met een respectbeurs en de tentoonstelling ‘Ik en de ander’ bijvoorbeeld. Dat lokt in de lagere school leuke discussies uit.

We spraken af dat ongeruste ouders bij mij konden komen, maar niemand vroeg: ‘Waar zijn jullie mee bezig?’ We communiceren over de tentoonstelling in de nieuwsbrief, maar letten wel op met uitdagende foto’s.

We veroordelen de beeldvorming die leerlingen van thuis meekrijgen niet, maar geven wel onze kijk mee. Anders horen de leerlingen maar 1 versie van de feiten. Daar zijn ook alle leraren van levensbeschouwelijke vakken bij betrokken. Rond seksuele diversiteit werken wordt trouwens ook opgelegd in de eindtermen.”