Gepubliceerd op
Blog

De kracht van kunstvakken

Charlotte De Cooman

“Artistieke vakken zijn een gemakkelijke schietschijf”, stelt Charlotte De Cooman, leraar muziek en esthetica. Nochtans gebeurt er zoveel moois als je jongeren in aanraking brengt met kunst.


Ze huilt een beetje. Het was nog uit de tijd dat je tranen niet werden opgevangen door een mondmasker. Ze bedankt me omdat ik haar dochter even liet schitteren tijdens de kerstviering in de kapel. Het sneeuwt buiten, ze heeft een lief, blond staartje en draagt een kersttrui met rendieren op. “Als bso-leerling voelt mijn dochter zich meer dan eens minderwaardig. Nu krijgt ze eindelijk het gevoel dat ze iets betekent, dat ze iets kan.”

Ik lach een beetje gegeneerd. Ik heb net iemand blij gemaakt voor iets wat een evidentie voor mij is: leerlingen hun talenten leren ontdekken, hen via muziek naar een hoger echelon tillen. Ze zingt magistraal. Later dat jaar laat ik haar zingen op het schoolconcert voor driehonderd mensen. Ze straalt alweer. Gaat zanglessen volgen en vervoegt met veel plezier het schoolkoor. “Dit doe ik voor mijn papa”, fluistert ze. “Hij is al even gestorven, mevrouw.”

Hij is de lolbroek van de klas. Je kent dat wel, de grapjas die met humor en felle bek zijn onzekerheid maskeert. Eigenlijk zie ik veel droefheid. Alweer een nota, strafstudie nummer zoveel, een uitbrander van de adjunct-directeur. Op klassenraden wordt steevast over hem geklaagd. Ik schrik wanneer ik mijn collega’s hoor opsommen waar het fout loopt. “Hij is nochtans een ongelofelijke rapper”, stamel ik. “Dat vertelde ik hem deze ochtend nog, maar hij kan moeilijk om met mijn complimenten en blikt verlegen naar zijn sneakers.”


Waarom ik voor onderwijs koos? Omdat ik weet wat kunst met jongeren kan doen

Charlotte De Cooman

Het breekt de lichtjes negatieve teneur op de klassenraad. Mijn collega’s zijn zelfs oprecht blij, horen graag dat hij het goed doet voor muziek. Erin uitblinkt zelfs. ’s Avonds mailt hij me om te vragen of ik het echt meen. Van dat rappen. Voor de volle honderd procent, mail ik. Maar voeg er wel aan toe dat hij zijn leestekens vergeten was. “Dat heb je met rappers, mevrouw. Maar vanaf nu zal ik erop letten.”

Uiteraard ben je als leraar gecharmeerd door je leerlingen die openbloeien en jouw rol daarin onderkennen. Maar ik voel me geen held. Dit is waarom ik voor het onderwijs koos. Omdat ik weet wat kunst met jongeren kan doen.

En natuurlijk klagen ze ook wel eens bij mijn zoveelste poging om Bach door hun strot te rammen. En reageert er eentje laconiek als ik verdedig dat Rothko écht wel cool is. “Mevrouw, dat kan ik ook”. “Echt? Breng je werk volgende week mee! Zie maar dat het op je fiets raakt!’

Dat vreemde schooljaar trok op gang, we mochten na zes maanden eindelijk weer, creativiteit waaide opnieuw de schoolpoort binnen. En toen kwam het nieuws dat er vanaf volgend schooljaar minder plaats zal zijn voor muziek, esthetica en beeld in graad twee. Mijn hart bloedt elke keer de kunstvakken ter discussie staan. Waarom worden schoonheid en fantasie geraakt, net nu we het zo hard nodig hebben? De Mattheuspassie lijkt een feit en de echte waarde van Rothko vang je niet met alle nullen van je rekenmachine.

Charlotte De Cooman
Leraar muziek en esthetica

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 58.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...