Gepubliceerd op
Blog

Proclamatie: “Ik hef het glas op mijn leerlingen”

Karel Willem Delrue
Leraar Karel-Willem tikt een afscheidsspeech voor zijn zesdejaars. Eindigen met een mooie wens is simpel, maar waar zijn de anekdotes? En hoeveel woorden wil je verspillen aan wat niet was?


Het is juni. De lente breekt moeizamer door dan vorig jaar en we dragen nog steeds een mondmasker. Mijn leerlingen buigen zich met een laatste krachtinspanning over hun stapels papieren en ik neem de pen ter hand omdat ik nog één keer het woord tot hen mag richten.

De voorbije schooljaren heb ik tientallen leerlingen begeleid bij het schrijven van een proclamatiespeech die treffend en innemend is, maar zelf heb ik me er niet eerder aan gewaagd. Dit is mijn debuut. En het is meteen een tekst die ik liever niet had geschreven. Dat heeft niets met deze leerlingen te maken, maar het stoort me mateloos dat het aan het begin van dit decennium bijna barbaars geworden is om een tekst te schrijven die niet over corona gaat.

Ik wijs mijn leerlingen erop dat ze in hun speech herinneringen kunnen oprakelen. Doorgaans worden hun teksten dan ook gespekt met anekdotes uit Parijs, Barcelona of hun uitwisseling. Nu ik terugblik op de tijd die we samen hebben gehad, besef ik dat we deze leerlingen niet hebben kunnen bieden wat ze verdienen. Een avondwandeling door Montmartre of langs de Ramblas, een week lang ondergedompeld worden in de folklore van Letland. Het zijn kansen om leerlingen beter te leren kennen en om met hen in gesprek te gaan. Niet over de leerinhouden, maar over het leven zelf. Wat heb ik die gesprekken gemist!

Die laatste zin schrap ik. Niet te veel woorden verspillen aan wat er niet was. Focus op het positieve. Op de weg die ze hebben afgelegd om te geraken waar ze nu zijn. De drempel naar het echte leven. Laat ons heel even vergeten hoe het had kunnen zijn. Laat ons die vloedgolf van onzekerheid uit onze gedachten bannen. Want deze jongeren hebben perspectief nodig. Een wereld die opengaat en hen met open armen ontvangt.


Wat ik mijn leerlingen de voorbije maanden zag doen, getuigt van een stevige dosis doorzettingsvermogen

Karel-Willem - Leraar

Wat is de juiste insteek voor mijn speech? De kracht van mensen? Dat klinkt te veel als een politieke nota. De kracht van woorden? Te zwaar. En een schaamteloos pleidooi voor mijn vakgebied. Toch wil ik het over kracht hebben. Over veerkracht. Wat ik de voorbije maanden zag, getuigt van een stevige dosis doorzettingsvermogen. Akkoord, ze weigerden al eens om hun camera aan te zetten. Akkoord, ze lagen al eens wakker met twijfels over hun toekomst. Maar ze pasten zich aan, vonden oplossingen, bleven gaan. Nu zitten ze klaar om de schoolpoorten voor het laatst achter zich te sluiten.

Een beeld dringt zich op. Wat als we straks samen met die afstudeerhoedjes ook alle mondmaskers van ons afgooien? Kunnen we dan eindelijk die bladzijde omslaan? Een proclamatie is een overgangsritueel. Een nieuw hoofdstuk. Een nieuw begin. Schrijf het met zorg, jongens en meisjes. Maak er een groots verhaal van.

Beste genodigden, laat ons het glas heffen. Op een toekomst vol gretigheid, creativiteit, ambitie en perspectief. En laten we onze leerlingen overspoelen met een overweldigend applaus. Dat hebben ze verdiend.
 


Karel-Willem Delrue is leraar Nederlands en Retorica (keuzevak) in het Bernarduscollege Oudenaarde

Inspireert Klasse Magazine jou in 2021-2022?

  • 4 kwaliteitsnummers met inspiratie van leraren en experts.
  • Fraai ondersteunend materiaal: kalender, posters, kaartjes ...
  • Je Lerarenkaart met meer dan 1000 voordelen in je brievenbus.