Blog Dit artikel behoort tot de reeks Ouderbetrokkenheid Gepubliceerd op

“Ik blijf stiekem gluren aan de schoolpoort”

3 reacties

Log in om te bewaren.

Delen

Je kinderen afzetten op school en nog even blijven kijken. Om te zien wat ze doen op de speelplaats, met wie ze spelen. Gluren dus. Klasse-redacteur Stijn kan er niet genoeg van krijgen, ondanks een paar pijnlijke momenten.

{copyright}

Zalig. Stiekem nog even blijven gluren als je kinderen ‘s morgens de schoolpoort achter zich dichtslaan. Als je betrapt wordt, dan kan dat alleen door medegluurders die je gedrag herkennen. Wat sta je daar anders zo, met natte ogen, kinderloos en zonder koetjes- en kalfjespraat te staren naar dat gewemel op de speelplaats?


Je hoopt stil dat ze niet achterom kijken. Want dan is de magie weg

Onschuld

Je hoopt stil dat ze niet achterom kijken. Want dan is de magie weg. Dat ze maar direct hun eigen zelf zijn. Bouwen aan hun toekomst. Onschuldig. Niet gehinderd door al die voorkennis, ervaring en vooringenomenheid die wij als ouder meedragen.
En dat ze maar snel naar hun vrienden gaan. Samen met de leraren toch het belangrijkste ingrediënt van hun schoolcarrière?

Als je ze ‘s avonds thuis vraagt: “Hoe was ’t op school?”, houden ze het op een droge “goed”, zonder details. In die ene minuut gluren, leer je met wie ze rondhangen of waar ze om moeten lachen en wie ze plagen. Welk spel kiezen ze uit? Zit hij wel goed in zijn vel vandaag? Was ik vroeger net zo?

Pijnlijk

Gluren is pijnlijk als je net voor school nog ruzie maakte met je kinderen. “Trek je schoenen aan, haal je jas, maak je tas klaar, verdorie, we komen te laat!” Ze gaan de speelplaats op met die ‘ruzie’ in hun achterhoofd. “Gelukkig maar dat ze de komende acht uur van me af zijn, klootzak van een vader”, denk ik dan. Maar wat denken zij? Is die ruzie al uit hun geheugen gewist? En dan maar hopen dat we vanavond samen verhaaltjes kunnen lezen.

Nog pijnlijker is het als de juf je ziet staan en denkt: “Staat die me nou te controleren? Of wil hij misschien iets vragen? Wat een vreemd gedrag.”

Voor mijn part mag de wereld vergaan op die heilige momenten. Niks zo heerlijk als mijn kinderen die me het nakijken geven.

Dit artikel heeft als onderwerp Dit artikel is interessant voor een