Gepubliceerd op
Verhaal

Juf Kris: “Na de aanslagen gingen we door op adrenaline”

Juf-Kris_aanslagen“Sinds dinsdagochtend heb ik het koud. Nochtans breekt de lente stilaan door. Maar de koude zit tot in mijn botten. Al de hele week.” Juf Kris beschrijft hoe ze de aanslagen in Brussel van dichtbij beleefde in haar klasje in Sint-Jans-Molenbeek. Ze draaide die dag op adrenaline. Pas ’s avonds kwamen de emoties.

Ongeloof en ongerustheid

“Het eerste bericht bereikte mijn klasje dinsdag rond half 9. Een mama vol tranen die vroeg: ‘Juf, heb je het gehoord? Er is een bom ontploft op de luchthaven.’ Ze zei het op zo’n manier dat in 1 klap de rillingen over mijn hele lijf liepen.

Ik zag een mengeling van angst, wanhoop en verdriet in haar gezicht. Bij mezelf: een eerste golf van ongeloof. Het nieuws had nog lang niet iedereen bereikt. Ouders brachten hun kleutertje naar onze klas en vertrokken onwetend richting kantoor. Het drong niet door, ook niet bij mijzelf. Misschien was het een ongeluk? Of een gasontploffing?

Wat later kwam een collega de klas binnen met nieuws: er was weer een ontploffing. Dit keer in een metrostation. Er was ook sprake van een derde aanslag. Op dat moment wist ik dat het geen ‘toevalligheid’ was. Treinstations sloten, het metroverkeer lag stil, Brussel was op een uur tijd afgesloten van de wereld.

Ik nam mijn gsm erbij. Een vriendin werkt in hartje Brussel. Zou ze erbij zijn? En mijn broer? Was hij wel veilig op zijn werk? Het duurde een paar uur voor ik hen kon bereiken. Mijn dochter sms’te: ‘Wat gebeurt daar allemaal, mama?’ En ondertussen zag ik mijn onbezorgde peuters spelen. Ik wist niet of hun ouders op dat moment net hier of daar moesten zijn. Ik werd heel ongerust. Het hele gsm-netwerk ging plat.”


Wie plots de tranen in de ogen kreeg, werd binnen gestuurd om een glas water of een kop koffie te drinken, en even de stilte op te zoeken.

Doorgaan op adrenaline

“De telefoon van onze directeur stond roodgloeiend. Enkele keren kwam ze de klas binnen en duwde een papier in mijn hand: ‘Nu lezen, Kris’. Richtlijnen voor de speeltijd straks, een beetje duidelijkheid over wat er precies gebeurd was …

Hoe we iedereen vanavond thuis moesten krijgen, was me een raadsel. Of we zelf naar huis konden evenzeer. Ik dacht aan collega’s in de buurt waar we eventueel konden overnachten.

De schoolpoort ging de rest van de dag op slot en ’s middags was er crisisberaad. Alle ouders kregen een telefoontje met de vraag om hun kind meteen na school op te halen. Om 16 uur sloot de deur, iedereen moest het gebouw uit zijn.

Er kwamen lijsten van alle klassen en we vinkten af wie vertrok. Alles verliep rustig, we loodsten mensen binnen en buiten. We stonden er als team. Al leefden we op pure adrenaline.

Pas ’s avonds toen ik thuis aan de computer zat, mijn foto’s van de dag bekeek en mijn mails checkte, voelde ik plots hoe koud ik het had. En hoe zwart het voelde. De tranen rolden over mijn wangen. Een lang telefoongesprek met mijn dochter hielp ons allebei.”


Slapen lukt niet meer, door nachtmerries over de school en de kinderen. De echte klap moet nog komen, vrees ik.

Ramen vol liefde

“Al snel stond vast dat ik, ondanks mijn vrije dag, toch woensdag naar school zou gaan. Thuisblijven zat er niet in. Dat kon ik niet, machteloos zitten luisteren naar het nieuws. Ik wilde iets doen voor mijn kindjes en samen zijn met collega’s.

Klasraam vol met hartjes na de aanslagen in Brussel

Die ochtend en de volgende dagen ben ik niet op het openbaar vervoer gestapt. Het was me even te veel. Dan maar met de auto naar Brussel. Tijdens die rit rijpte het idee om straks in de klas hartjes te maken en ze aan onze klasramen te hangen. Mijn voorstel sloeg aan. De rest van de week kwamen kleuters en peuters hartjes versieren aan onze grote knutseltafel. We hingen de ramen vol, vol liefde.”

Verbondenheid

“Het zijn feiten op een rij. Droge feiten, als ik het zo bekijk. Al voel ik dat er ontzettend veel gebeurt vanbinnen. Dat er een stuk in mij heel zwart is. De voorbije week werd ik 3 keer overmand door emoties. Maar de adrenaline is sterker geweest. Het gevoel van verbondenheid is groot. Wie plots de tranen in de ogen kreeg, werd binnen gestuurd om een glas water of een kop koffie te drinken, en even de stilte op te zoeken.

Slapen lukt niet meer. Niet bij mij en ook niet bij mijn collega’s. We hebben last van nachtmerries, over de school en de kinderen. De echte klap moet dus nog komen, vrees ik. Het volle besef dat we met zovelen ontsnapt zijn aan een vorm van gruwel die ik persoonlijk niet kan bevatten.”

Juf Kris is leraar in de onthaalklas van de Vrije Basisschool Vier Winden in Sint-Jans-Molenbeek. Ze schreef deze getuigenis 2 dagen na de aanslagen in Brussel en Zaventem.

Heel wat scholen namen de tijd om stil te staan bij de gebeurtenissen in Brussel. Bekijk de fotoreeks.

Ben jij klaar voor een crisis op school?

  • 6 echte verhalen van directeurs
  • tips die jou en je team sterker maken
  • wacht niet met lezen tot het gebeurt