Mening Dit artikel behoort tot de reeks Psychische problemen Gepubliceerd op

“Leraren, praat met ons over gevoelens”

Reageer

Log in om te bewaren.

Delen

“Leraren die echt praten met leerlingen en niet gewoon bij hun leerstof blijven, zijn kostbaar. Ze helpen leerlingen met problemen. Praten over gevoelens is broodnodig voor mij en een hele hoop leerlingen”, zegt Mieke (19). Daarom doet ze een oproep aan alle leraren.

Mijn probleem is faalangst. Ik herinner me heel scherp de onvoldoendes in het eerste leerjaar. Omdat ik een perfectionist ben, waren er dat niet veel. Maar toch bleven die buizen in mijn hoofd rondspoken. De toetsenbladen stonden vol rode, negatieve commentaren. Ik was pas 6 en dacht toen al de hele tijd: Ik heb gefaald’. Sindsdien jaagden toetsen me veel schrik aan. Zeker als ze onverwacht kwamen en ik geen kans had om ze goed voor te bereiden. Ik mocht immers niet falen, wilde elke keer 10 op 10 halen.”

Al op mijn achtste voelde ik dat de school veel van vroeg mij. Eigenlijk was ik toen al opgebrand. Door altijd alles te geven omdat ik perfectie nastreefde, zette ik telkens een masker op. Alleen thuis kon ik nog een beetje mezelf zijn. Maar dat moet toch ook op school kunnen?”

Gelukkig zetten mijn ouders mij niet onder druk om superpunten te halen. Dat deed ik zelf al veel te veel. En de leraren op school ook. Meester Ken in het vijfde en zesde leerjaar was een uitzondering. Hij was heel betrokken, maakte echt tijd voor me en luisterde naar mijn angsten en verzuchtingen. Door met hem te praten, hield ik mijn faalangst onder controle. Hij stelde me gerust en overtuigde me dat ik niet altijd 100 procent moest halen. Ik vertrouwde hem en vond het fijn om tijdens de speeltijd wat langer op te ruimen in de klas zodat we kort konden babbelen. Dat luchtte enorm op.”


Waarom organiseren we geen wekelijkse workshops waarin leerlingen hun gevoelens leren uiten?

Mieke (18)

Het contrast met het secundair was groot. Daar hebben leraren veel minder tijd voor persoonlijk contact. Ze vliegen van klas naar klas en van overleg naar overleg. Leerlingen werden amper gehoord bij de verdeling van taken en toetsen. Zo had ik eens een week met 9 toetsen en 3 taken. Loodzwaar. Terwijl structureel overleg met leerlingen heel wat druk van de ketel kan halen.”

Ik voelde dat ik mee moest in het tempo van de school, en niet mijn eigen ritme kon volgen. De eerste jaren in het secundair liepen nog relatief goed, ik behaalde goede cijfers. Maar vanaf het derde jaar werd dat steeds moeilijker. Ik kon terecht bij de leerlingenbegeleider en bij mijn klastitularis. Maar tijdens de lessen gaven leraren regelmatig grove opmerkingen aan leerlingen met zwakke resultaten. Net nadat ik terugkwam uit een behandeling, hoorde ik: ‘Wat doe je hier nog in de klas als je je toch niet kan concentreren.’ Zo kón ik me niet veilig voelen. We oordelen en beoordelen veel te snel, de hele dag door. Als we dat nu eens met z’n allen een pak minder deden en elkaar vaker hielpen?”


Het taboe rond depressie moet weg. Het duurde 4 jaar voor ik openlijk durfde te zeggen dat ik depressief was

Mieke (18)

Niet alleen leraren zijn cruciaal voor het welbevinden op school. Ook je medeleerlingen. We moeten leren praten over onze gevoelens. Ook als die negatief zijn of niet voldoen aan het ideaalbeeld. Waarom organiseren we geen wekelijkse workshops waarin leerlingen hun gevoelens leren uiten? Ik kon dat te weinig en sukkelde in een depressie.”

Het duurde 4 jaar voor ik openlijk durfde te zeggen dat ik depressief was. Dat deed ik niet eens op school. Ik postte online een getuigenis voor Rode Neuzen Dag en vermeldde het in een statusupdate op Facebook. Door mijn sombere gevoelens kwam ik niet meer toe aan leren. In de klas staarde ik uit het raam. Of legde ik mijn hoofd op de bank. Op een bepaald moment stopte ik midden in een regel terwijl ik mijn agenda invulde. Schrijven lukte niet meer. Ik was op.”

“Toen ik in het zesde jaar opnieuw totaal opgebrand was, liet ik me, in overleg met mijn ouders en mijn psychiater, opnemen in een kinderpsychiatrie. De druk om op school te presteren, nam even af. Ik werd geholpen en kwam tot rust. Maar toen ik 8 weken later opnieuw op school startte, was ik nog geen stap verder. Het lukte me nog altijd niet om me te concentreren en zelfs gewoon aanwezig zijn op school was heel moeilijk.”

In maart 2015 ben ik gestopt met school. In september liet ik me opnemen in een psychiatrie voor jongvolwassenen, waar ik nu nog altijd verblijf. Hier heb ik voldoende tijd om te leren aanvaarden dat ik het moeilijk heb met mijn gevoelens. En hier leer ik loslaten. Het moet niet allemaal perfect zijn. Dat zijn de 2 belangrijkste stappen die ik moet zetten om weer verder te kunnen. En om ooit weer te studeren.”
 
Leerling Mieke, 19

Bekijk ook het videodagboek van Mieke