Verhaal Dit artikel behoort tot de reeks Spijbelen Gepubliceerd op

Michael (21) was een hardnekkige spijbelaar

Reageer

Log in om te bewaren.

Delen

Niet het café om de hoek, maar de angst voor zijn eigen klas en een moeilijke thuissituatie hielden Michael (21) weg van school. Uiteindelijk slaagde een leerlingenbegeleider erin om hem terug aan boord te halen. “Ik wilde voor mezelf bewijzen dat ik het kon.”

“Brossen stond vroeger niet in mijn woordenboek. Ik heb ooit wel met een klasgenoot een baaldag genomen, maar toen schaamde ik me daar nog over”, zegt Michael. “Pas toen ik in het vierde jaar van school veranderde, begon ik geregeld te brossen. De reden? Ik werd gepest op school. Als nieuweling die niet gauw sociale contacten legt, kwam ik terecht in een klas vol macho’s. Ik was het schaap tussen de wolven, een makkelijk doelwit.”
 

Centen tellen

“Bovendien hadden we het thuis niet makkelijk. Mijn vader is gestorven toen ik 6 was, mijn moeder was zwaar ziek en moest geregeld naar het ziekenhuis. Dus beredderden mijn 2 zussen en ik het huishouden alleen. Omdat we veel geld uitgaven aan medicijnen, moesten we elke euro omdraaien. Ik schaamde mij daarvoor, maar durfde dat op school niet te vertellen.”


Hoe meer je brost, hoe moeilijker het is om terug te gaan

Michael - spijbelaar

Vicieuze cirkel

“Mijn leraren hadden eerst niets in de gaten, want ik verdween altijd nadat ze de afwezigheden opnamen. Ik ging dan niet naar het café, maar hing gewoon wat rond, thuis of op het strand. Alles was goed, zolang ik die rotklas niet onder ogen hoefde te komen. In het begin is dat geestig, maar uiteindelijk werd het een vicieuze cirkel. Hoe meer ik broste, hoe minder ik het zag zitten om terug te gaan. Mijn moeder had wel door wat er aan de hand was, maar ze had de kracht niet meer om mij bij te sturen. Al zorgde mijn brosgedrag thuis wel voor heel veel stress.”
 

Vaker naar school

“In het tweede semester ging ik nog maar 1 à 2 dagen per week naar de les. Toen een leerlingenbegeleider me erover aansprak, heb ik het er allemaal uitgegooid. De problemen thuis, de ziekte van mijn ma, de angst voor de klas. Ik kreeg geen straf, maar hij vroeg of ik toch zou proberen wat vaker naar school te komen. Dat was heel moeilijk. Als je je niet goed in je vel voelt, is school het minste van je zorgen. Wanneer ik ging, voelde ik alle ogen op mij gericht. Ik kreeg ook opmerkingen: ‘Waarom wordt Michael niet gestraft als hij spijbelt en ik wel?’”


Ik durfde mijn klas niet onder ogen te komen

Michael - spijbelaar

Op internaat

“Uiteindelijk ging het steeds slechter met mijn moeder. Zij moest voor lange tijd naar het ziekenhuis, en ik naar het internaat. Dat deed me veel deugd. Ik leerde er hoe ik me moest gedragen in een groep. De leerlingenbegeleider heeft ook aan de klas uitgelegd hoe de vork in de steel zat, en dat hielp. Ze hadden het niet meer zo op mij gemunt. Ik wilde voor mezelf bewijzen dat ik het kon: een A-attest halen, ondanks mijn rotjaar en de situatie thuis.”
 

Goed dat je er bent

“Als hulp kreeg ik van de school een blad waarop ik per lesuur een handtekening van de leraar moest verzamelen. Met elke handtekening leken ze te zeggen: goed dat je er bent. Uiteindelijk heb ik mijn jaar afgemaakt, en heb ik zonder zittenblijven mijn diploma tso chemie gehaald. Met 1 goed gesprek heeft die leerlingenbegeleider mijn schoolcarrière gered. Want als je niet weet waarom leerlingen spijbelen, heeft straffen alleen geen zin.”