Gepubliceerd op
Blog

“De klas koos voor een alternatieve viering”

Wouter De Craen
Wouter De Craen is leraar in Brussel. Wanneer de moeder van een van zijn leerlingen overlijdt, weet hij even niet wat te doen. Wat mag? Wat hoort? Hoe eer je de dood van een moslima in een katholieke school?
 


 
“Wanneer er die ochtend op de deur van de lerarenkamer geklopt wordt, kan ik een lichte zucht nauwelijks onderdrukken. Het tweede trimester loopt op zijn einde en de drukte van de laatste weken heeft zijn tol geëist. Het hoofd zit vol, het lijf is moe. Voor de deur staat een meisje van mijn klas geflankeerd door 2 oudere zussen, oud-leerlingen, beiden gesluierd. De bedenkelijke frons op mijn voorhoofd gaat al snel over in een diep onbehaaglijk gevoel wanneer ik hun betraande wangen zie.
 
In hun holle ogen ligt het grootste verdriet van de wereld. Hun mama is de avond tevoren overleden na een slepende ziekte. Ze had de ernst van de ziekte verborgen gehouden voor Wassila, de jongste, om haar niet onnodig te bezwaren. En toen was er plots de dood.


In haar holle ogen ligt het grootste verdriet van de wereld

Wouter De Craen - leraar in Brussel

Daar sta je dan, 8 uur ’s ochtends, een doordeweekse maandag. De welsprekendheid waarop ik me wel eens wil beroemen, droogt terstond op in mijn mond. Bloed suist door mijn oren, een krop schiet me in de keel. De tijd lijkt te bevriezen, wat het moment nog onwezenlijker maakt.
 
De innig troostende knuffel, waar lijf en leden instinctief om schreeuwen, strandt in de kloof van zeden en gewoontes die ons scheidt en verstilt tot een onbeholpen schouderklopje. De gebruikelijke condoleances verdrinken in het immense verdriet van deze meisjes. Uiteindelijk is het de routine van het belsignaal die ons losrukt uit dit unheimlich stilleven.
 
Wassila is een pracht van een leerlinge uit 3 Latijn: steeds op tijd en in orde, vrolijk en beleefd, goede punten over de hele lijn. Zelfs onder deze omstandigheden is het eerste waar ze aan denkt haar schoolse verplichtingen. Haar zussen reizen 2 dagen later samen met de vader naar Tanger om daar het lichaam te begraven. Wassila zal zolang bij een tante blijven om geen lessen te missen op school. Mijn respect groeit bij zo’n onvoorwaardelijk plichtsbesef.
 
Als titularis zoek ik moeizaam toevlucht in de rouwprocedures die voor deze gelegenheden werden opgesteld. Helaas stoot ik al gauw op hun beperkingen. “Met de klas de begrafenis bijwonen?”, tja … “Een eucharistie met de schoolpriester?” Als moslima lijkt Wassila niet meteen warm te lopen voor het idee.


De gebruikelijke condoleances verdrinken in het immense verdriet van deze meisjes

Wouter De Craen - leraar in Brussel

Na wat overleg met de klas besluiten we een alternatieve viering ineen te steken. Het wordt een voorzichtige zoektocht naar wat past binnen ons katholieke opvoedingsproject zonder daarom Wassila’s moslimachtergrond te negeren. Naast een aantal verrassende maar niet onoverkomelijke verschillen blijken we meer gemeen te hebben dan we dachten.
 
In de les P.O. wordt een collage ineen geknutseld met persoonlijke berichtjes voor Wassila. Tijdens een ICT-les worden toepasselijke tekstjes uitgezocht die daarna mooi geïllustreerd en ingebonden worden. Het gezelligste lokaal wordt versierd met bloemen, kussens, kleurige schaaltjes en kaarsjes. Nadat elk zijn eigen stukje voorgedragen heeft, wordt er in stilte gebeden. Ten slotte gaan alle boekjes rond en wordt er op ieders muur nog iets liefs gepost.
 
Wanneer het laatste kaarsje is uitgeblazen, blijft Wassila met 2 hartsvriendinnen achter. Ze kijkt me schuchter aan en zegt: “Bedankt, meneer, om het te begrijpen”. Ik begrijp niet goed wat ik begrepen heb, tenzij misschien dat ze een meisje van 14 is en net haar mama verloor.”

Wouter De Craen

Klasse Magazine = cadeau aan jezelf *

  • 4 kwaliteitsnummers met inspiratie van leraren en experts.
  • Fraai ondersteunend materiaal (kalender, poster, ...)
  • Je Lerarenkaart 2020 valt gewoon in je brievenbus.
*Betaal vóór 30 oktober en krijg je Lerarenkaart 2020 thuisbezorgd.