Vlaanderen
Klasse.be

Verhaal

Faalverhaal: “De sfeer in de klas bleef slecht”

  • 17 november 2016
  • 3 minuten lezen

“Ik probeerde een pestprobleem op te lossen in mijn klas”, vertelt Geert Heymans, leraar zesde leerjaar. “Maar dat mislukte. Het meisje veranderde van school. En de klad zat in de klas. Maar ik heb het tenminste geprobeerd. En eruit geleerd dat falen mag.”

Geert Heymans
Geert Heymans, leraar zesde leerjaar.

“2 jaar geleden begeleidde ik als zorgleraar Hanne*, een meisje dat zich niet goed voelde in het vijfde leerjaar. Het jaar daarop werd ik klastitularis in het zesde. Hanne voelde dat ze mijn aandacht moest delen met haar klasgenoten. In haar ogen haar ‘vijanden’, voor mij gewoon mijn leerlingen voor wie ik er moest zijn. Toen begonnen de problemen pas echt.”

“Wij pesten niet!”

“Hanne voelde zich gepest, een probleem dat terugging tot in de kleuterklas. Dus besloot ik dat aan te pakken, overlegde met haar ouders en startte een groepsgesprek in de klas. De andere leerlingen vielen uit de lucht: ‘Wij pesten niet!’ klonk het.”

“Natuurlijk zijn kinderen niet altijd even lief voor elkaar. Dat meisje nam het echter heel persoonlijk op en ervoer elke reactie als pestgedrag. Dat aanvoelen moesten we serieus nemen, ze voelde zich gepest en niet goed in de groep. Daar moesten we iets aan doen.”

Sfeer in de klas om zeep

“De sfeer en de dynamiek in de klas waren ondertussen naar de vaantjes. Hanne liep huilend weg, durfde niet meer naar school te komen. Dat kon zo niet verder. Samen met de andere kinderen probeerde ik het tij te keren.”

“Kringgesprekken, no blame-methode, groepsspelletjes, teambuildingactiviteiten … we hebben alles geprobeerd om aan haar te laten zien: ‘We zijn er voor jou, als groep. Kijk niet alleen naar het negatieve.’ Zo probeerden we haar ook weerbaar te maken.”

En toen was mijn trukendoos leeg. Ik heb de directeur in de klas gehaald en ben naar huis gegaan.

Geert Heymans
leraar zesde leerjaar

Frustrerend falen

“Maar het ging van kwaad naar erger. Als klasgenoten haar vroegen: ‘Kom met ons meespelen’, dan zocht ze daar altijd iets achter. ‘Nu doen jullie vriendelijk, maar wat zal het morgen zijn?’ Heel frustrerend. Ik stak zo veel tijd en energie in de klas, maar ik werd telkens weer afgestraft.”

“En toen was mijn trukendoos leeg. Elke dag proberen en wéér falen … Ik ging er zelf aan ten onder. Ik heb de directeur in de klas gehaald en gezegd: ‘Het stopt hier, ik heb het gehad, ik ga naar huis.’ Een emotioneel moment, want je stelt je heel kwetsbaar op. 15 jaar ervaring, 4 jaar zorgleraar, en toch moeten toegeven: ik weet het niet meer.”

Gefaald, mislukt

“Toen heb ik het CLB erbij betrokken. En daarna heb ik ook alle ouders uitgenodigd voor een gesprek. De meesten wisten van niets. Ze wilden helpen om de sfeer en de dynamiek in de klasgroep weer goed te krijgen. Maar nog voor we ons traject in de klas konden starten, heeft Hanne de school verlaten.”

“We waren erg teleurgesteld, want we hadden gefaald. We waren er niet in geslaagd Hanne zich in de klas opnieuw goed te laten voelen. En ook de klas bleef gekwetst achter, omdat ze zo veel tijd en moeite hadden geïnvesteerd in Hanne.” “Toen hebben de leerlingen zelf beslist: we gaan gewoon door met het traject, we kunnen er alleen maar sterker uitkomen.”

Sterker geworden als klas

“Want Hanne was weg, maar het probleem van de slechte sfeer bleef. Samen met het CLB hebben we in workshops de structuur van de klas blootgelegd: wie de vriendjes waren, de groepjes, de kliekjes. Zo hebben de kinderen elkaar beter leren kennen, nieuwe aanknopingspunten met andere leerlingen gevonden. En er ontstonden nieuwe groepjes, nieuwe vriendschappen in de klas.”

“De kers op de taart was onze musical. De kinderen moesten plots heel intensief samenwerken. En ook de ouders waren erg betrokken. Het bracht de kinderen, maar ook hun ouders dichter bij elkaar.”

“Zo zijn we er als klas sterker uitgekomen. Geen kliekjes meer, maar – weliswaar met veel vallen en opstaan – een hechte groep. In januari dacht ik nog: dit is het rotste jaar ooit. Maar in juni sloot ik af met een geweldig gevoel: zo wil ik nog een jaar! Alleen jammer dat Hanne het hele proces niet meer heeft meegemaakt.”

(*) Hanne is een fictieve naam

Voeg dit artikel toe aan je bewaarde artikels

Log in om te bewaren


R

Rita De Vos

19 november 2016

Mijnheer

Je bent een echte leraar met het hart op de juiste plaats. Je ziet jouw leerlingen graag.
Ik denk niet dat je ontgoocheld moet zijn, je kan pas echt iets bereiken met vallen en opstaan, jouw heel groot doorzettingsvermogen, het nooit opgeven is jouw sterkte. Je mag er heel fier op zijn.
Ik kan alleen maar zeggen: 'Doe zo verder'.
Gelukkig is het niet elk schooljaar zo.

Reageren
v

veerle

26 november 2016

zo op basis van het verhaal in dit artikel denk ik spontaan :

"Hoe is het mogelijk dat kinderen er op die leeftijd mee weg geraken om een kind weg te pesten terwijl de leerkracht alles uit de kast haalt om het probleem aan te pakken? Het is zeker geen faalverhaal van de leerkracht maar wel van de opvoeding die onze kinderen krijgen. Van wie leren ze dit toch? "

Reageren
M

Mieke

23 september 2017

Beste Veerle,

Ik begrijp je reactie. Opvoeding thuis en op school is essentieel. Toch blijft een kind nog altijd van zichzelf, met bepaalde kwetsuren en karaktertrekken. Ik denk dat in dit verhaal vooral dat laatste meespeelt: dat meisje was niet meer in staat om mee te werken aan het traject. Iets als pesten ervaren, is niet hetzelfde als gepest worden. Ook al is het gevoel voor dat kind hetzelfde. Het is jammer dat dit meisje die positieve vibe niet heeft ervaren, maar misschien was in de ogen van dat kind en de ouders alle reserve opgebrand. Dan is het soms beter om afstand te nemen. Net zoals de meester zelf ook even heeft moeten doen.

En uit ervaring weet ik dat dit voor de medeleerlingen echt niet evident is om altijd weer de moed bij elkaar te rapen om dat kind in neerwaartse spiraal toch weer te betrekken, dat negatieve te negeren, ... Alleen heb ik het er dan vaak moeilijk mee dat volwassenen bepaald gedrag van kinderen verwachten terwijl ze dat in hun dagelijkse leven ook zelf niet bij iedereen kunnen: zeggen wat je denkt/voelt zonder te veroordelen, nadenken over een situatie vooraleer je reageert, verontschuldigen, ... Vaak zijn kinderen daar zelfs veel straffer in!

Reageren

Laat een reactie achter