Gepubliceerd op
Verhaal

Mama Sandra: “Armoede staat niet op mijn gezicht te lezen”

“De school weet het niet en ze hoeft het niet te weten. En het staat gelukkig niet op mijn gezicht te lezen”, zegt Sandra Carlier (34), mama van 3 kinderen. Ze krijgt thuis de eindjes niet altijd aan elkaar geknoopt. Daardoor heeft ze ook met de school soms problemen.

Instelling

“Ik kom uit een groot gezin. Mijn ouders hebben hun best gedaan, maar het leven eist zijn tol: echtscheidingen, faillissementen. Op een dag kwam ik terug van bosklassen en moest ik meteen mijn koffer maken om naar een instelling te gaan.

Daar moesten we ‘tante’ en ‘nonkel’ zeggen tegen de opvoeders. Ik heb dat niet één keer over mijn lippen gekregen. Omdat ik de oudste was, zorgde ik voor mijn jongere broer en zus. Ik werd hun mama in de instelling. Ik was amper 12.”

Schoolrekening niet betaald

“Ik heb 3 kinderen. Mijn oudste zoon (14) is een heel goede doelman en wilde graag naar de topsportschool. Tot hij zag wat dat zou kosten. We hebben toen gerekend en hem toch laten gaan. Maar het is niet evident om de eindjes aan elkaar te knopen. De huishuur betaal ik klokvast, de meeste andere facturen pas als er genoeg geld is.

Soms komen de kinderen thuis van school en zeggen: ‘Mama, je hebt de schoolrekening niet betaald’. Ze moeten mijn kinderen erbuiten houden. Naar school gaan is duur. Ik ken een mama die de kopieën en de boeken niet kon betalen. Haar kind moest alles dan maar overpennen.”

Luizen zijn onze schuld

“Soms heb ik het gevoel dat de school me niet vertrouwt. Toen mijn dochter leesproblemen kreeg, vroeg het CLB of ik zelf ook wel eens las. Alsof haar leesprobleem mijn schuld is. Ik ben toen naar een logopedist gegaan. Dat heeft veel geld gekost. Toen de school me vroeg of ze het verslag van het onderzoek mocht inkijken, heb ik geantwoord: ‘Nee, ík heb dat betaald’.


Je kind knuffelen, samen spelen en huiswerk maken, overleggen met de leraar. Ik moet kunnen wat ik zelf nooit gezien of meegemaakt heb

Sandra (34) - mama van 3 kinderen

Toen ze luizen had, heb ik de rekening van de apotheek in de schoolagenda gestopt, opdat ze me niet al vooraf zouden veroordelen. Als er luizen zijn in de klas wijzen de vingers altijd snel in dezelfde richting.”

Nooit op tijd

“Mijn dochtertje (3) zit in de eerste kleuterklas. Ze komt geen enkele keer op tijd. Ik geef mijn kind liever rechtstreeks aan de juf af in de klas in plaats van ze op de speelplaats achter te laten. Dat geeft mij een veiliger gevoel.

Onlangs kregen we een brief van de school. Er waren zo veel nieuwe kleuters dat de school de klassen moest herverdelen. Ik heb de brief 3 keer gelezen en snapte er nog niets van. ‘Er is een pertinent tekort aan ruimte’, ‘we zoeken naar een duurzame oplossing’ en ‘een en ander zal gecompenseerd worden’.

Ik heb erop geschreven: ‘Wat betekent dat nu voor mijn kind?’ Het antwoord konden ze mij toen wél in 1 zin geven. Waarom dan zulke lange brieven maken?”

“Zijn mensen in armoede dom?”

“Je kind knuffelen, samen spelen en huiswerk maken, overleggen met de leraar. Ik moet kunnen wat ik zelf nooit gezien of meegemaakt heb. Dat is niet gemakkelijk. Omdat ik nu werk als ervaringsdeskundige in de armoede heb ik de waarden van de ‘middenklasse’ kunnen zien en leren.

Maar vraag aan mijn man niet om naar de school te gaan of zich bezig te houden met de kinderen. Ik verwijt het hem niet. Ik stel het alleen maar vast en herken in hem hoe veel mensen in de armoede reageren.”
 

Ook Danny en Chantal weten wat het is om in armoede te leven. Betaalbaar onderwijs en goede communicatie tussen ouders en school zijn noodzakelijk. Hoe ervaren zij dat?

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 51.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...